EKMEKCIKIZ

TADSAL

2009-11-06T12:28:00.008+02:00

YA DA
ŞU "AKYA" HİKAYESİ

Talisman yazıyordu geçen gün, balık buğulama yapmış, güzel olmuş. Gelen yorumlardan bir "buğulama güzel olur mu, balık kafası yenir mi" muhabbeti doğdu. O ara aklıma geldi, yıllar önce bir akya yemişliğim vardır -ki, tadı halen damağımdadır- anlatayım dedim.

Nerdeyse onsekiz sene mi olmuş nedir? Hatırlanması gereken bilgi bu değil, aslında. İşte fi tarihinde diyelim, bir grup arkadaş, 29 Ekim'in önüne sonuna eklenen bir iki günü fırsat bilip, Bozcaada'ya gitmiştik. O vakitler, Bozcaada'yı bilen eden yok, sen ben bizim oğlan Bozcaada sevdasındayız, bulduğumuz her fırsatta adaya yollanıyoruz. Bu da öyle bir yolculuk.

Hatırlayın, bir hafta önce hava nasıl birden soğudu, kış gelir gibi oldu, tipik Ekim sonu, hava öyleydi yine. Feribot bekle, bin in, git, bi daha feribota bin derken, bir gün yolda geçti. Ertesi gün, yağmurlu havada soba başında kestane pişirip, kağıt oynayarak geçti. Sonraki gün yağmur durmuş olmalı, o gün Batı Feneri'ne gidip piknik yapmaya karar verildi.

O yıllarda arabaya atlayıp, hoop biryerlere gidiverirdik. Yolculuk sırasında aç kalmayalım diye, piknik sepeti hazırlardım. Laf ola! Neden aç kalınsın? Maksat, hele de iki araba filan gidiliyorsa, eğlence olsun, "hadi burda piknik yapalım" amaçlı yer bakılsın... Keyfini çıkarıyoruz gezmenin, kısacası.
Tabii ki, Bozcaada gezisi için de piknik sepeti hazırlanmış ve içindekilerin bir kısmı, tüketilmişti. Batı Feneri pikniği kararı verilince, eksiklere bakıldı, sepete elma, patates, peynir, ekmek, çikolata eklendi.
Deniz kenarına ulaşınca, kimi kumsalda kabuk topladı, kimi denize taş attı, kimi kuru ağaç dalı toplayıp ateş yaktı, etrafa bakıyoruz, fotoğraf çekiyoruz, sohbet ediyoruz.
Meraklılarımızdan iki erkek deniz kenarındalar, uzaktan bir balıkçı teknesi avdan dönüyor. Öyle yüklü ki, kıçı suya gömülü gidiyor, nerdeyse. Bizimkiler, el kol ediyorlar. Sesleri bize gelmiyor, meğer "balık verin bize!" diyorlarmış.
Aaa! Tekne döndü hafif, kıyıya yöneldi, bizimkilerden önceki seneden ders alıp tedbirli davranıp, ayağında çizmesi olan suya girdi. Haa, tedbirin sebebi de şu; önceki sene yeni yıla adada girmişiz, bizimkiler deniz kenarında gezinirken deniz kestanesi mi avlıyorlardı neydi, suya girmek zorunda kaldılar, yiğitliğe pek halel getirmedilerse de, kıçları donmuştu. O nedenle bu defa tedbirliler, balıkçı çizmesi ayakta!
Tekne yanaştı yanaşmasına da, iyice dolu olduğundan karaya oturma tehlikesini göze alamayıp, biraz uzak düştüler. O sırada kıyıya doğru, kocaman bir şey uçtu! İşte, dallarla kürekle vs. bir haller edip, tekneden savrulan "şey" kıyıya çekildi.
Meğerim, bu bir akya imiş.

Bakınız "kutsal bilgi kaynağı"nın ilgili sayfasında, 25. ilmekte yeralan bilgide diyor ki,
"...akyanın eti çok lezzetli olmayıp şiş halinde mangalda veya galeta ununa bulanmış fileto halinde tavada pişirileblir. ancak kafasından yapılan çorbanın tadına doyum olmaz."

Buraya kadar çok iyi, güzel de bu balık pansiyona nasıl götürülecek, götürülmeyecekse burada nasıl pişirilecek?
Bir süredir yanan bir ateş vardı iki kayanın arasında ya, onun etrafı korunaklı hale getirildi, teneke mi bulundu neydi etrafını çevirmek için, ateş harlandı filan. Birisi, nereden yarattı ise, eski usul kocaman oluklu kiremitler buldu. Ateşin üstüne iki kayanın arasına konuldu.
Balığın karnı yarıldı, içi temizlendi, denizde çalkalandı. Kiremitlerin üstüne yerleştirildi.
"Pişer mi bu yahu?" diye endişelendi içimizden bazıları.
Pişti!
Hem de nasıl, pişti!
Hayatımda unutamadığım bir balık tadıdır, o yediğim. Gerçi, akyayı anlatırken çok lezzetli değil demişler ya, kulak asmayın siz. Öyle lezetliydi ki! Özellikle de pek kimsenin itibar etmediği, ben severim yemeği diye bana bıraktıkları kafası...

Efendim, sonra da piknik sepetindeki patatesleri, elmaları, ateşin közüne gömüp, üstüne onları da tatlı niyetine yedik ki, değmeyin keyfimize...

Yakınca bir zaman önce, BBC'de, ormanda yaşam, hayatta kalma konularının anlatıldığı bir belgeselde, nehirde avlanan balığın bu işe uygun bitki yapraklarına sarılıp, ateşte nasıl pişirileceğini anlatıyordu.
Pöff! O da ne ki, demiştik. Kolay bu işler, biz de yapmıştık!

.

İŞİTSEL

2009-11-04T16:39:00.003+02:00

Asansörde, pizzacı çocuk, "yine yağıyor!" dedi.
Yarın kesilecekmiş, dedim.
"Öyle mi, yarın mı" dedi. Bir an umutlandı sanki, sonra beyhude bu haber der gibi, yüzünü buruştırdu.
Zor, sizin için böyle, git gel, yollarda filan gibi birşeyler geveledim ağzımın içinde.

Sonra pencereden deniz tarafına baktım.
Sis perdesi inmiş gibi, bembeyaz.
Yağıyor da, yağıyor...

.
.

GÖRSEL

2009-11-03T22:48:00.003+02:00

William Merritt Chase*
Study of Flesh Color and Gold, 1888

Raymond J. and Margaret Horowitz Armağanı
National Galery of Art
Washington DC

*Amerikalı
Empresyonist
Ressam
1849-1916

.

MİSAFİRLİK

2009-11-01T20:56:00.010+02:00

"Bu akşam bir maniniz yoksa, annemler size oturmaya gelecek."
Öyle denirdi.
Kasabalarda yaşayan çocuklar, komşulara gider, böyle söylerdi. Sonra da misafirliğe, akşam oturmasına gidilirdi.
Şimdi o misafirlikler, yakın yerdeki eş dosta gidip oturmalar kalmadı pek. Arkadaşlar birbirini görmek için herkese uyacak orta yerlerde buluşup, kahve içip, biraz gezinip ayrılıyorlar. Ev oturmaları yakın arkadaşları veya akrabalar için olabilen ayrı bir görüşme biçimi gibi çokluk.
Bu hafta sonu eski usul misafir ağırlayıp, biraz da misafirlik yaparak geçti.

Annem, abilerini, kardeşini ve eşlerini yemeğe çağırmak istiyor, ancak tek başına altından kalkabilir mi, kendine pek güvenemiyordu. Sonunda karşılıklı restler, tehditler ve tavizler sonucu, yemek davetine benim katkım sağlandı.

Mesele şu: Annem, yemeğe misafir çağırdığında eski usul düğün sofrası gibi liste yapar. Önce çorba, ardından etli yemek, yanında mutlaka pilav, zeytinyağlı, ama ondan önce arada bir de börek, salata, tatlı, meyve. Bütün bu listeye, kardeşlerinin sevdiği bir-iki çeşit yöresel yemeği de ekleyince -ki, nerdeyse mutlaka eklenir- daha da abartılı bir sofra çıkar ortaya.
Hadi beş on sene öncesine kadar, bu kadar yemek bir öğün için yapılıyor ve yeniliyordu da, şimdi bu yemekleri yemesi beklenenlerin her birinin çeşitli sağlık kısıtlamaları var. İyi evsahibi örneği olacağım derken, misafirleri hasta etmek de sözkonusu, yani.
Önce, listeyi budadım; o kadar çok çeşide gerek yok, diye. Fakat sofranın kalabalıklığına ve sonuca bakılırsa, pek de başarı göstermiş değilim ya, geçelim.
Sonra, sen şunu ve bunu yap, kalanları ben yapacağım, sen yorulma pazarlığı yaptım. O konuda başarılı oldum, neyse ki.
Derken, herkesin uygun gün ve saatinin ayarlaması yapıldı ve dayılar cumartesi öğlen yemeğine çağırıldı.
Hava muhalefeti, yağmurdan su basan yollar, trafik derken biraraya gelindi, yenildi, sohbet edildi ve çok arzu ettiği bu misafir ağırlama sonuçlanınca annemin keyfi yerine geldi.

Akşam, ev oturmasına gitme sırası bendeydi.
Öğlende yemek telaşı devam ederken, P. arkadaşım blog açan oğluna danışmanlık yapmam için beni aramıştı. Akşamüstü ortalık sakinleşince herşey yolunda mı öğrenmek için aradığımda, baktım konuşma uzuyor, "en iyisi geleyim de, birlikte yapalım" dedim. Bir nev'i kendimi davet ettirdim. Sonradan, taze blogcumuz arkadaşlarıyla oyuna dalınca, benim blog danışmanlığı faaliyetim yarım kaldı ya, olsun. Biz de fırsattan istifade bi güzel kaynattık.
Eve dönerken yakında oturan bir arkadaşına akşam yemeğine gitmiş olan Bayan E. ile buluştuk ve bizim eve gece yatısına geldik. "Her gecenin sabahı, her gece yatısının kahvaltı misafirliği varmış" sözünü uyduruyorum, bu noktada ki, sabah kahvaltısı misafirimize bağlayayım konuyu...
Annem kahvaltıya geldi, Bayan E. ile bir güzel muhabbet koydular, birbirlerine misafirlik sözü verdiler.

Biz daha kahvaltı üstü kahvesine yeni geçiyorduk ki, kapı çalındı ve çocuklarımın Hayriye teyzesi geldi. Sohbet dallandı budaklandı, çocukların eve dönüş saatleri öne alındı.
O ara A.Ç. aradı, karşıya geçiyorum, önce bir arkadaşa uğrayacağım, ne durumdasın dedi. Evdeyim, gel beklerim, dedim.
Bayan E., sabah kahvaltısında annemden aldığı tarifleri uygulamak üzere, reçel yapmaya evine döndü.
Çocuklar geldiler, Hayriye teyzeleriyle sarmaş dolaş oldular. Yemek yedik, çay içtik.
A. Ç. tekrar aradı, "arkadaşım çok hazırlık yapmış, laf da bitmiyor, akşamüstü sana gelemeyeceğim" dedi. Hafta içi buluşmaya sözleştik.
Teyzemizi yolculadık, tee Gebze'ye gidecekti.
Pazar akşamı rutinine döndük.

.

İSTANBUL, ÖĞLEDEN SONRA...

2009-10-30T16:22:00.009+02:00

Böyle bir karışımın çikolata sayılabileceğini kim öngörmüştü acaba?
Küçük kız kendiliğinden düşünmüş olabilir miydi?
Yoksa, herşeyi bilebilen babasına mı sormuştu?
"Bunun içinde ne var baba?"
Ya da belki, babası bir şeyler anlatırken öylesine söylemişti de, meraklımızın aklında kalmıştı. Bir gün canı çok çikolata istediğinde ve henüz akşam olup baba dörtdörtleri getirmemişken "biz yapalım, o zaman" denmiş olabilir miydi, kardeşle birlikte?
"Dörtdört" kırmızı renkli bir karton kutunun içinden çıkan, kağıtla sarılı sekiz parça dikdörtgen çikolatanın adıydı.
"Dört sana, dört kardeşine!"
Akşam, -her akşam değil galiba, haftanın iki-üç akşamı olsa gerek- baba eve gelirken alırdı, kapı ağzında paket havada kapılır ve paylaşılırdı.

Karışım, ki adı çikolata yapmaktı, kakao, kesme şeker, bazen su, bazen sütten oluşurdu.
Dört beş tane kesme şeker, biraz su veya sütle gevşetilir, içine bir kaşık kakao tozu konur, küçücük bir kapta karıştırılır, boza kıvamlı bir bulamaç haline gelene dek, içine bir o malzemeden, bir diğerinden eklenir ve biraz katılaşsın diye buzluğa kaldırılırdı.
Çok geçmeden, "oldu mu bu?"nun cevabını almak için parmakla kontrol edilir, "olmamış daha" sonucu alınır, bu arada bir parmak çikolata yalanıverirdi. Böyle böyle, o nesne hiç donamadan, yalanıp yutulmuş olurdu.

Aradan kaç sene geçtiği o küçük kızın bile malumu değilken artık, başka bir küçük kızın da çikolata yapası tuttu. Şimdiki zamanda eskisi gibi yokluktan değil, biraz tat avcılığından, biraz meraktan, biraz "biz eskiden kendimize çikolata yapardık" hikayesinin cazibesinden...
Asri zaman çikolatasını yapmak kolay!
Kakao tozundan da yapsan, tablet çikolatayı eritsen de, yapılan iş, var olanı çeşnilendirmek bir çeşit. Sıcak suda erit, içine tereyağı ekle veya süt kreması, çok istiyorsan fındık, ceviz filan da eklenebilir, sonra kağıda dök ve soğut. Ohh, mis gibi tat işte!

Havanın iyiden iyiye soğuduğu, yağmur bulutlarının gökyüzünü erkenden kararttığı, hasret mi hüzün mü belirsiz duygunun göz kırpttığı bir öğleden sonraydı.
Daha fazla içerde duramadı kadın, caddeye çıktı.
Kitapçıya baktı, girmedi geçti. Muhallebici göz kırpttı ışıltılı vitriniyle. Çikolata soslu muhallebi söyledi. İlk kaşıkta hatırladı, o tadı. İşte! Çocukluğunun el yapımı çikolatasının lezzeti, bu!
Ne tuhaf, nasıl da umulmadık zamanlarda çıkıveriyor dip bucaktan sesler, tatlar, resimler...
Üstüne sade kahve söyledi, dışarda yağmur devam ediyordu ince ince.

Fotoğraf evde yapılacak eğlenceli şeyler anlatan adresten, bi bakın.
.

EVİNDEN UZAK DÜŞENE km. ÖLÇÜ MÜDÜR?

2009-10-29T22:38:00.003+03:00

Filmekimi'nde görmek istediğimiz animasyona bilet bulamayınca, o gün başlayan "İki Dil Bir Bavul"a yollanmıştık, A. ile.
Film başladıktan kısa bir süre sonra, dışardan haykırışlar duyuldu. Dışarıdan dediğim, salonun dışından değil, basbayağı caddeden geliyordu sesler, Cadde-i Kebir'den.
Birbirimize baktık arkadaşımla, "Hah, tamam. Tam da açılım zamanı, iyice galeyana gelip sinema basmaya mı karar verdiler yoksa?" endişesiyle.
Değilmiş. Karmaşık ortamdan kaynaklanan paranoyaklığımız neyse ki doğru bir tahmine dayanmıyormuş.

Filmi seyrederken, aklıma hep Funda geldi. Yeni atandığı, coğrafyası İstanbul ili sınırları içindeki, gelişimi İstanbul'un sanki yüzlerce km. uzağında olan ilk görev yerine alışmaya çalışan anasınıfı öğretmeni arkadaşım.
Filmdeki genç öğretmenin durumunu Funda'nın yazdıkları, anlattıklarıyla karşılaştırdım. Yaşanan imkansızlıkların, çocukların durumlarının, fiziki şartların, tazecik öğretmenler üzerindeki etkileri, kimi kez mücadele edebilip, kimi kez morallerinin bozulması esas olarak benziyor diye düşündüm.

İki Dil Bir Bavul'da, öğretmenin durumuna ek olarak, onunla birlikte, çocukların durumu da anlatılıyor, yaşanan coğrafyanın özellikleri de.
Anlatım çok ilginç; kurmaca belgesel desem tür mü yaratmış olurum bilemeyeceğim. Belli ki, tek tek repliklerin yazılı olduğu bir senaryo yok elde. Bir tasarım, olasılıklar teksti var, muhtemelen. Ortaya çıkan, tekrarlanmasına imkan olmayan yaşantı görüntüleri, diğer yandan da tahmin edilen bir durum belirlemesi.
Biraz karışık anlattım, sanırım.
Siz en iyisi, Fatih Özgüven'i okuyun, o çok daha iyi toparlamış durumu.

Haa, bir de filmi görün.
Anlayamadıklarımızı gözümüz görsün, hiç değilse.

.

POĞAÇA, TUZLU BİSKÜVİ

2009-10-29T15:53:00.004+03:00

-Kaç zaman oldu kuzum, gelin bu akşamüstü, işte!
-................
-Poğaça yaptım, bir de tuzlu bisküvi.
-Elmalı kek de var.
-.................
-Evet, kısır mı isteniyor? Tamam, onu da yaparım.
-Kaçta geliyor sunuz?

Tarifleri mi?
Sonra onlar.
Önce misafiri ağırlayalım da...
.

ANILARIMIZDAN KALAN

2009-10-27T12:18:00.003+03:00

Dün, Endişeliperi bir dans anısından sözediyordu.
Çok zarif anlatmış, Peri.
"o, bilmem ki beni, bu şarkıyı hatırlıyor mu? duyunca benim hala yüzüm kızarıyor. anı emanetçisi olmak da böyle bir şey işte." dediği son cümlesi bana, o sabah yolda giderken okuduğum küçük öyküyü anımsattı.
Kendisine bunu yazdım. Verdiği cevapta, kitabı evde arayıp bulamadığından sözediyordu.
Bu sabah işe gitmek için toparlanırken, o öyküyü buraya aktarmak aklıma geldi.

Anılarımızda yer eden, bazen bizim için çok önemli olan bir an, o anının paylaşanları tarafından aynı derecede önemli algılanmayabiliyor, ya da belki bilinç altının derin kuyularına itilmiş olabiliyor.
Peki böyle oluş, yaşadığımızın bizim için olan önemini, yerini azaltır mı?
Bence hayır!
Eninde sonunda yaşantı da, anı da bizim. Onu kim alabilir ki?

"....O evin küçük kızı, benim kız kardeşimin en iyi arkadaşıydı. Bir kış gecesi, bu iki kız bir kıyafet balosuna gittiler (kızlar altı-yedi yaşlarındaydılar, ben de dokuz ya da on). Babam onları partinin bitiminde gidip alacaktı; kızları alma zamanı gelince, babama arabada arkadaşlık etmek için ben de birlikte gittim. O gece dondurucu bir soğuk vardı ve yollar tehlikeli bir biçimde buz tutmuştu. Babam çok dikkatli sürüyordu arabayı, giderken de dönerken de başımıza bir şey gelmedi. Ancak küçük kızın evinin önüne yanaşırken, hiç akla gelmeyen birkaç şey birden oldu.
Kardeşimin arkadaşı, peri prensesi kılığındaydı. Kostümünü tamamlamak üzere annesinin yüksek topuklu ayakkabılarını giymişti ve ayakları o ayakkabıların içinde yüzdüğünden attığı her adım bir serüvene dönüşüyordu. Babam arabayı durdurup kıza evinin kapısına kadar eşlik etmek üzere aşağı indi. Ben arka kanepede kızların yanında oturuyordum; kardeşimin arkadaşının inebilmesi için önce benim arabadan inmem gerekiyordu. Küçük kız oturduğu yerden kalkıp inmeye çabalarken kaldırımda durduğumu anımsıyorum, tam kız arabadan dışarı adım atarken arabanın geri geri kaymakta olduğunu fark ettim -ya buz nedeniyle ya da babam el frenini çekmeyi unutmuştu (hangisi bilmiyorum)- ama neler olduğunu babama söylemeye fırsat bulamadan kardeşimin arkadaşı, annesinin yüksek topuklu ayakkabılarıyla kaldırıma adım attı ve ayağı kaydı. Savrulup arabanın altına girdi -araba hâlâ hareket halindeydi- babamın Şevrole'sinin tekerleklerinin altında ezilmek üzereydi kız. Anımsadığım kadarıyla hiç sesini çıkaramadı. Bir an bile düşünmeden kaldırımda yere eğildim, kızın sağ elini yakaladım ve bir hamlede çekip kaldırımın üzerine aldım onu. Bir an sonra babam arabanın hareket etmekte olduğunu gördü. Hemen sürücü koltuğuna atladı, frene bastı ve arabayı durdurdu. Bu aksi tesadüfün başlamasıyla bitmesi arasında sekiz-on saniyeden daha fazla bir süre geçmiş olamaz.
Bu olaydan sonra yıllarca, bu yaşadığımın hayatımdaki en güzel an olduğunu düşündüm. Birinin hayatını kurtarmıştım ve o günü düşündükçe, o kadar hızlı hareket etmiş olmam, en kritik anda kendimden o kadar emin davranmam beni hep şaşırtıyordu. O kurtarma ânını zihnimde sürekli canlandırıyordum; o küçük kızı arabanın altından çekip almanın heyecanını sürekli yeniden yaşıyordum.
O geceden iki yıl kadar sonra ailem başka bir eve taşındı. Kardeşim arkadaşıyla görüşmez oldu, ben de o kızı on beş yıl kadar hiç görmedim.
Haziran ayıydı, kardeşimle ben kısa bir ziyaret için kente dönmüştük; eski arkadaşı onu görmek için bize uğradı. Artık iyice büyümüştü, yirmi iki yaşında bir genç kadındı, o ayın başında üniversiteden mezun olmuştu ve başına bir şey gelmeden yetişkin bir insan haline geldiğini görmekten gerçekten gurur duymuştum. Laf arasında söyler gibi, onu arabanın altında çekip çıkardığım geceden söz açtım. Ölümle burun buruna geldiği ânı ne kadar anımsadığını öğrenmek istiyordum, ancak ona o soruyu sorduğumda yüzünde beliren boş ifadeden, hiçbir şey anımsamadığını anladım. Boş bir bakış. Hafifçe kırıştırılan bir alın. Omuz silkme. Hiçbir şey anımsamıyordu!
İşte o anda, kızın, arabanın hareket ettiğini hiç bilmediğini anladım. Hatta hayatının tehlikede olduğunu bile anlamamıştı. Bütün olay göz açıp kapayana kadar geçmişti: kızın yaşamında on saniye, önemsiz bir ara; bütün bu olay kızın üzerinde en ufak bir iz bırakmamıştı. Oysa benim için o saniyeler çok kalıcı bir deneyimdi, benim içsel tarihimin benzersiz bir olayıydı.
En çok da 1956 ya da 57 yılında olmuş bir olaydan söz ettiğimi fark etmek şaşırtıyor beni; ve o gece küçücük bir kız olan kişinin şimdi kırkını aşkın oluşu."

Kırmızı Defter
Paul Auster
Sf. 55-57
Çeviri: İlknur Özdemir
Can Yayınları
7. Basım, Haziran 2008

.

Bİ ZAHMET DOĞRU ANLASANIZ, SÖYLESENİZ, YAZSANIZ, ÖĞRENSENİZ, OLMA MI?

2009-10-26T17:14:00.006+03:00

Bakın yine aynı şey oldu.
Az önce.
Hayır, ben alışkınım bu saçmalığa, aslında.
Bazen, sinirim oynuyor demek ki, yine de.
Kardeşim, kulağınızı bir açın.
Sorduğunuz soruya cevap verirken, ne diyor bu kadın?
Hemen alıştığınız yaftaları yapıştırmayın.
Farklı bir ses duyunca, anlamadıysanız tekrar edin, tekrar ettirin.
Uydurmayın!

Benim adım kırmızı!
Açık pembe değil, eflatun değil, yavru ağzı da değil.
Hele son zamanlarda moda olan mor filan hiç değil.
Doğru duyun! Doğru öğrenin! Doğru yazın!
Aman be yavv!

.

MAYDANOZ, ADAÇAYI, BİBERİYE, KEKİK

2009-10-25T18:07:00.010+03:00

Çok sevdiğim bir şarkı vardır.
Yumuşacık sesli iki erkeğin söylediği bir balad.
Şarkının aslı Ortaçağa dayanıyormuş.
Şurada, bütün hikaye var.
Şarkının nakaratında dört şifalı bitki anılır:
Maydanoz, adaçayı, biberiye, kekik.
Dinleyin. Şarkı şifa vermezse, bitkiler verir.
Ama çayı, ama salatası...

Celtic Woman - Scarborough Fair

UZAK İHTİMAL

2009-10-23T16:05:00.009+03:00

Ortaokulda çalışkan öğrenciydim, inek bile denebilir. Lisede ikmale kalıp, üniversitede sene kaybeden moloz öğrenci haline gelmeden önceydi, bu dediğim.
İşte o inek zamanlarımda, sınav günleri ders çalışmak için saat kurup erkenden kalkardım. Kış günü, sobalı evde, sabaha karşı dona titreye ne çalışırdım, çalıştığımdan ne anlardım, kim bilir? Öyle yapmak gerek diye bellemiştim, annem babam da ses etmezdi bu yaptığıma.

Öyle ders çalışmakla uyuklamak arasında, battaniyeye sarılmış, masa başında dinelirken sabah ezanını duyardım, uzaklardan. O zamanın küçük kasabası, bir tane cami var herhalde.
"Uzak İhtimal"deki genç müezzinin, herkesler uyurken kalkıp sabah ezanını okumak için camiye gidişi, floresan lambasının ışığında ezan okuyuşu aklıma getirdi o günleri.

Başka bir şey daha aklıma geliverdi, filmden çıkışta.
İstanbul'daki ilk evimizde, bahçe bitişik-çapraz apartmanda aynı hizada oturan ailenin delikanlı oğluyla tül perde altından bakışırdık. "Aman o neydi öyle ses etmeden uzak uzak bakışmalar" diye, filmin kahramanlarına kızınca, anlattım bunu Arzu'ya. Şaştı kaldı, "aman, sakın bunu kimseye söylemeyin, karizma kalmaz, çizilir" dedi.
Eee, ama öyleydi! Geçmiş aradan otuz sene, hayatta boyunu posunu bile görmemişim delikanlının (bak, bu da komik! delikanlılık mı kalmıştır şimdiye?) ne karizması, ne çizilmesi...

Uzak İhtimal, bir İstanbul hikayesi anlatıyor:
İstanbul'un Tophane'sinde bir camiye atanmış, Ankara Beypazarlı bir taze müezzinin, Galata'da oturduğu apartmandaki kapı komşusu İtalyan asıllı Hristiyan kızla olan, doğrusu bir türlü olamayan ilişkisini, o eski mahalledeki eski (yaşlı mı demeli, eski usul demek daha doğru sanki) insanlarla olan ilişkisini, birarada yaşamanın ihtimallerini...
Sakin, usulcacık anlatıyor, hiç sıkmadan, durağanlaşmadan, hatta zaman zaman heyecan bile yaratarak.
Oyuncuları rollerine cuk oturmuş, yönetmen ilk filminde dilini bulmuş. Uzak İhtimal'in hikayesine kulak vermeli, sözü dinlenir bir film, bu.

NE DİYECEKTİM?

2009-10-22T21:17:00.009+03:00

Yine dağdan aşağı çığ kıvamına gelmek üzere yuvarlanan kartopu yumağı andırışlı günlerdeyim, günlerdeyiz.
Gündem değişiyor, sabahtan akşama, akşamdan sabaha.
Harala gürele, kavga kıyamet, kafa karışıklığı... Sakin ol bekle, diyen pek yok.
Bir yandan açılım, bir yandan domuzlu virüs, diğer yandan bayrak indiriciler, hiç bir şeye aldırmadan sınavları zırt pırt şekilden şekle sokanlar, yazılan tarih, yazılamadan geçen küçücük hayatlar...
Öyle işte.
Bütün bunlar yaşanacak bitecek, sonra geriye bakıp neler olduğunu kitaplardan okuyacağız. Bugün içindeyken kâh anlamadığımızı kâh farklı algıladığımızı, bambaşka göreceğiz, şaşakalacağız.

Geçen hafta, "kendinizi şanslı görüyor musunuz" sorusunu ortaya atmıştım. Evet, şans yaverimdir diyen de oldu, nerde bende şans bahtsız bedeviyim diyen de...

Önce kendi soruma cevap vereyim. Ben de kendimi şanslı görenlerdenim.
Yakın zamana kadar bunun tersini söylerdim, oysa. Tam ne zaman aklım başıma geldi ve kararım değişti, bilemiyorum.
Yoo, piyango çıkmadı, aniden dünyamdaki bütün olaylar düzelmedi, şan şöhret sahibi olmadım. Belki olgunlaştım, belki hayatımın değerinin farkına vardım. Hayatımın, kendimin, çocuklarımın, yaşadıklarımın, dostlarımın, dünyanın, nefes almanın, ...... herşeyin.

Sonra bir gün bir kitapta* okudum.
Diyor ki, "kendini şanssız görenlerin büyük çoğunluğu, bunu düşüncelerini, algılarını, hayatlarını bu şekilde tanımlamalarını haklı çıkaracak aksilikler yaşamışlardır. Ancak daha ilginci, şanslı olduklarını ifade edenler de en az kendilerini şanssız sayanlar kadar ağır koşullar yaşamışlardır. Nasıl oluyor da bu insanlar kendilerini "şanslı" görüyor peki? Bilinçsizliklerinden ya da saflıklarından mı? Hayır, tam aksine!
Bu kişilerin yaşadıkları o zorlu deneyimler, her şeye karşın öğrenmelerine, gelişmelerine, daha iyi insanlar olmalarına, hayata ilişkin bakış açılarını genişletmeye, taşları yerli yerine oturtmalarına, bastırdıklarını özgür bırakmalarına yaramış ve böylece iyi olan her şeyin bir armağan olduğunu, eğer kişi yaşadıklarına anlam vermeyi dener ve o anlamı çevresindekilerle paylaşmayı seçerse, tüm bu sıkıntılardan bilgelik yemişinin toplanabileceğini kavramışlardır.
Bu insanların ortak özellikleri, olumlu, iyimser, edimlerinin sorumluluğunu taşıyan, karşısındakini suçlamayan, hatalarından sonuç çıkaran, özgüvenli, azimli, çözüm odaklı, hayal kurabilen, yapıcı, başka insanlara katkıda bulunan, sevecenlik, şükran duygusu, coşku, neşe gibi olumlu duyguların bilinçli üreticisi ve yayıcısı olmaktır.
Kısacası şanslı insanın hayat karşısındaki tavrı, onun temel özelliğidir. Şanslı oluş, varoluşumuz için tercih ettiğimiz hayat tavrımızın bir yan ürünüdür."

İşte dedim, bu tam da benim düşündüğüm. Arkadaşlarıma bu keşfimi anlatmalıyım.
O gündür bu gündür, kitabı yakınlarıma armağan ediyorum. Ne olur ne olmaz, okumayan kaçamasın elimden diye burada da böyle beyin yıkıyorum, işte.

Okuyun lütfen!
Bu karamsarlığa yatkın günlerde biraz ışık girsin pencereden içeri.

*Kitap:
İyi Hayat
Alex Rovira
Literatür
.

UZAK DİYARDAKİ SEVGİLİ ARKADAŞIM, ŞEKERİM,

2009-10-20T22:20:00.006+03:00

Demek müzik dinlemek istedin, he mi?
Buyur bakalım, hoşuna gidecek mi?

Ben masumum, inan.
Yani, tıklayıp dinleyince karnındaki bebe zıplamaya başladıysa benden bilme!
Bu günlerde basçı oğlum bunu sık dinliyor ve çalıyor.
Hatırlarım, bilmem kaç sene önce kendisi karnımdayken gittiğimiz bir Radiohead konserinde baslar gümbürdeyince, karnımda kasılıp kalmıştı zat-ı âlileri. Öyle ki, sıkıntısının sıkıntısına dayanamayıp konseri yarım bırakmıştık.
Sonradan bir nev'i alışkanlık kesbetti, sanırım.

Bu arada müzik kutucuğunu nasıl ekleyeceğini öğrenmişsindir umarım.
Hadi, kal sağlıcakla.

.

SEBZELİ BÖREK GÜNÜ, YAĞMURUN SAÇ ÜZERİNDEKİ ETKİLERİ, "KARANLIKTAKİLER" VE ŞU ŞANS MESELESİ

2009-10-18T21:48:00.005+03:00

Akşam komşum kapıyı tıkladı, bir tabak börek verdi. Pırasalıymış.
Odasında ders çalışan Çiçek kızıma seslendim, "Gamlı Baykuş Abla börek getirdi, ister misin?"
"Doydum anniii, daha yeni börek yedik" dedi. Merak ağır bastı bir yandan, "neliymiş?".
Pırasalı, dedim.
"Oooo, sebzeli börek günü oldu!"
Haklı, kizçocigim. Annesi de börek yaptı bugün.
Kadın pazılı diye girişti, yufka fazla geldi, iç malzemesi uyarladı elçabukluğu, pazılının yanısıra bir küçük tepsi patlıcanlı börek de pişti.
Pişmekle kalmadı, anneanne davet edildi, akşam yemeği olarak börek ve yoğurt yenildi, afiyetle.
Meğer, aynı anda vahşi batıda, pardon mutfak bitişik yan dairede, komşu pırasalı börek yaparmış.
Komşum tepsi böreği yapmış, ben yufkaları düz düz yerleştirmedim, herbirini dörde bölüp iç koyup, kıvırıp, gül börek yaptım.
Yağmurlu havadan olsa gerek bu börek çağrışımları.

Yağmurlu havadan gelen başka bir durum daha var.
İki gündür yağmayacak diye, nasılsa hemen gidip geleceğim diye, şemsiye ağırlık yapar diye çıkıveriyorum. Öyle olmuyor. Ya güneş bulutların arkasına kaçıveriyor, ya dönüşüm gecikiyor, ya ağırlık olmazmış meğer diye kafa sallanıyor ve ahmak ıslanıyor!
Yağmur suyu saça iyidir, gürleştirir, canlandırır derler bir de.
Bilemem, belki o sonuçlara da kavuşuluyordur yeterince zaman geçerse. Şimdilik olan şu, iki gündür kıvırcık saçla geziyorum. Demek ki, yağmurun saça etkileri faslına bunu da ekleyeceğiz, saçı kıvırcık, söz dinlemez hale getirir.

Dün akşamüstü sinema çıkışı başladı bu kıvırcık olma fasılları.
"Karanlıktakiler"e gitmiştik.
"Kızım kaç haftadır sinemaya gitmiyoruz, Filmekimi'ni de atladık, ayıp oluyor artık" deyince Bayan E., hak vermiştim, saatlerimizi ayarlayıp, öncesinde hava henüz hafif bulutluyken dışarda oturup, birer kahve içip, sinemanın yolunu tutmuştuk.
Filmi soranınız olursa diye, yazayım:
Arkadaşım filmi çok beğendi, etkilendi.
Ben filmi beğendim sayılır, etkilendim sayılır. Daha çok filmden değil, düşündürdüklerinden.
Bir kere hakkını teslim etmeli, Çağan Irmak anlatacağını iyi anlatıyor, akıcı, merak uyandırıcı, tekniği başarılı.
Bu filmdeki eksiklenme duygum, senaryodan kaynaklandı diye yorumluyorum.
Deli saraylı kadın, hafif saf oğlu, fırsatçı teyze, işyeri sahibi kadın, çalışanlar filan, hepsi illa filmi bir hikayeye bağlama zorunluluğu duyulmadan, daha doğrusu kadının deliliğinin sebebini açıklama öyküsü anlatılmadan gösterilse daha iyi olur muydu? Böyle ahkam kestim, bir yandan da ne anlatacaktı o zaman diye düşünmeden edemedim.
Bilemedim valla!
O zaman da biraz skeç havalı, askıda öylece kalır mıydı her gösterilen?...

İşte bunlar oldu.
Hıı, evet başka olanlar da oldu. Yer kalmadı ona, Şulem!
Yaa, evet, doğru. Şu "şans" meselesi var. Yazacaktım. "Diyeceğim var" buyurdum, araya parça alıp durmaktayım.
Ne vakit sıra gelecekse...

Karanlıktakiler

.

İKİ DEMET PAZI

2009-10-16T23:23:00.004+03:00

Akşamdan beri sorup durmaktayım kendime, "yaptığım iş miydi?".
Deniz otobüsünden kulağımdaki i-podu çıkarmadan indim. Nadiren yaparım bunu. Bu defa tüm şarkıları karıştır seçeneğini deniyordum. Yüzdoksanbeş taneymiş. Sabah ondokuzdaydı, akşamüstü dönerken yirmibeşe gelmişim. Üst üste sevdiklerim denk düştü, kıyamadım kapatıp, inmeye. Öyle, dinleye dinleye yürüyorum.
Uzun uzun yanan iki trafik ışığı geçilecek, uzunca bir parkımsı, bir alt geçit, sonra istasyon meydancığı. Alt geçitten sonra balıkçının önünde biraz oyalandım, lüferlere baktım. O ara, kulaklığı çıkarıp, müziği uyuttum. Boy pos ve fiyat oranlaması yaparken telefon çaldı. Eski iş arkadaşı abi arıyor, "bilse bilse Ekmekci bilir" kaleminden bişeyler sordu. Bu defa çaktım sınavdan, oraları çalışmamışım! Tam balıkçıyla pazarlık mı etsem düşüncesindeyken, bir telefon daha. Bu defa Bayan D., bugünkü hayati meselemiz hakkında geliştirdiği yeni düşüncesini açıklamak istemiş, bir de "yarın sabahki kahve sohbetini öğleden sonraya erteleyelim" diyor. "Peki şekerim!" ve "Evet, bence de öyle".
Bir baktım meydancığa ulaşmışım. Ayaklarım benden bağımsız yürümüş gitmiş, balıkçıdan uzağa. "Aman ya, zaten çocuklar iki gün yok, alıp buzluğa tıkacağıma, haftaya alırım."
Meydancığın orta yerinde bir köylü kadın yeşillik satıyor. "Hımm, iyi! Şurdan marul alayım, markete gitmektense...".
"Bak, şunu kafana geçir, şunları da ayaklarına, bir de bu terlikler var, giy onları da, ayakkabı da vardı, nereye koymuşsam bulamadım."
Satıcı kadın orta yaşlı, beyaz yüzlü. Kafasına beyaz bir yün bere geçirdi. Üstüne eşarbını bağladı. Ayağına çorap geçirdi, siyah plastik terlikleri çıkarttı, kapalı terlikleri giydi.
Bir yandan bunları yaparken, diğer yandan konuşuyor, "bak bunlar taze pazı, salata yerine yenir, şurada radika var". "Nereden toplandı bunlar?". "Kurtköy'den". "Marul senin mi, kaç para?". Yakından geçene sesleniyor: "Al, demeti bir lira."
Kendisine kuru giyecek veren kadına dönüyor, "sen az şurda dur, namaz kılıp geleyim".
"Evde misafirim var" diyor iyiliksever, "hemen geliyorum diye çıktım, namazını kazaya bırak artık".
Yağmur yağarken saçak altına neden geçmedi, acaba diye geçiriyorum içimden.
"Bana iki demet pazı ver, iki de marul, kaç para?". "Üç lira ver." Parayı uzatırken gözüm ilişiyor, "bunlar ebegümeci mi?". "Hee! Onu birisi istediydi ya, gelmedi. Veririm vermesine de hastası vardır, bişeydir, gelir bulamaz". "Peki, tamam."
Tam kapıdan girerken yine telefon. Bu akşam ne kadar çok hayranım var böyle. "Ben seni birazdan arayayım mı?" Evdeyim.
Sahiden körpecik pazılar. O da ne? Çamur! Ne çok! Eh, tarladan bayırdan toplanmış bitki, hem bu havada, ne olacaktı ki? Yıka yıka yıka. Temizlenmiş midir? En iyisi börek yapayım bunları, pişsinler bir güzel.
Gözüm seyiriyor. Bir haftadır az az başladı. İki gündür çoğaldı.
"Hangi gözün?" Şimdilik sağ daha çok. Geçen sene sol gözüm bir ay seyirmişti. "Sağ göz sağlığa, sol göz varlığa derler." Eee, ne olacak şimdi benimki sağ göz? " Yorgunluktan olabilir." Bilmem artık!
Tüh! Hay Allah! Bu marula sinek düşmüş, temizlenmiyor da, baksana kıvıl kıvıl, larva mı bu, nedir? At sen onu, at!
İyi ki de akşam pazarı yaptım yani, çamurlu pazı, sinekli marul...
.

FUNDA'DAN HABER VAR!

2009-10-15T22:24:00.004+03:00

Biraz önce Funda'yla konuştum.

Funda.
İlk kez, 07.06.2008'de

"Fakat artık umut yetmiyor bana
Ben artık şarkı dinlemek değil
Şarkı söylemek istiyorum
NAZIM HİKMET

İşte bunun gibi bişey... Ben artık sevdiğim blogları okumak ve ben artık yazmak istiyorum... Zamanı gelmişmidir ? Gelmiştir.. Yapabilirmiyim ? Bilmiyorum... Şimdi ne yapılır, nasıl yapılır bunu da bilmiyorum... Birileri okur mu onu da bilmiyorum... Ama sevdim bu işi sanırım :)"

diyerek Sarhoş Balık ve Topal Martı'yı yazmaya başlayan sevgili blog arkadaşımız Funda.

Bu başlangıcı ciddiyetle, içtenlikle, merakla, sabırla sürdürüp yazan yazan yazan, Funda.

Günlerden bir gün, kendisini destekleyen bir dostun göğsünü kabartarak, çok istediği bir şeyi başaran ve bunu içtenlikle paylaşıp, pek çok insana ulaşacak bir zinciri başlatan, Funda.

Şurada kendi ağzından anlattığı öyküsünde okuyacağınız gibi, azimle, yer yer didinerek, başka bir çok istediğini yapan, Funda.

Funda şimdi, ilk görev yerinde. Nerdeyse doğduğundan beri yaşadığı şehirden ilk kez ayrıldı. İşine başladı.
Uğraşıyor. Yine azimle, sevgiyle.
Zaman zaman çaresizliğe kapıldığı oluyor.
Vazgeçerse ne yapabileceğini düşünüyor.
Bir yandan da, şu yolları öğrense de, merkezi bir yerlerde bizlerle buluşabilse, tanışabilsek arzusu taşıyor.

Hafta sonunda eşi gelecek.
Böylece iki haftadır çekilen hasret sona erecek.
Bir yandan da eşinin rehberliğinde Funda biraz yol iz öğrenecek, bizlerle iletişim kurabileceği bir bilgisayar alacak.

Okul mu?
İşte!
İstanbul ili sınırları içinde de, pek İstanbul değil.
Funda yaşıyor, öğreniyor. Öğretmeyi de kendisini de...

Hamiş:
Elektracığım,
Funda'nın sana çok selamı var.
.

ŞANS DEDİKLERİ

2009-10-15T10:58:00.005+03:00

Sorum şu:
Şans nedir?
Yok olmadı. Bu teknik hatta felsefik açıklamalarla boğuntu yaratabilecek bir soru oldu. Vazgeçiyorum.
Soruyu değiştiriyorum.
Siz kendinizi şanslı görüyor musunuz?

Siz, deyin hele bir yol diyeceklerinizi, sonra ben de iki kelam edeceğim.
Hani eskiden kokoloji oynardık ya, biraz öyle.

Düşünürken dinleyin diyerek, bir armağanım var.

.

TESADÜF

2009-10-14T11:16:00.004+03:00

Fırtına uçuruyordu.
Saatte yetmiş seksen km. hızla esmiş. Nasıl sert!
Kıyıdan bakınca deniz nasıl kabarmış, köpük köpük kıyıya vuruyor. Uzaktan mor-lacivert, korkutucu, karanlık.
Oysa, hava berrak mı berrak. Uzaklar pırıl pırıl, adaları geçin Marmara'nın öte kıyısı gözükmekte.

Tepedeyiz.
O tepe.
Ayın onüçü, bir sonraki ayın.
Defin töreni.

Tesadüf mü?
Bu kadar mı acımasız olur tesadüfler?

Tüm yaz, halam hasta iken, hastaneye girer çıkar iken, beri yandan da kardeşimin kayınvalidesi hastane günleri yaşıyordu.
Pazar akşamüstü, kardeşim haberi verdiğinde, sonu beklemiyor olmama rağmen, sanki şaşırmadım. Dün törenden sonra kardeşimle konuşuyordum. O daha yakınındaydı. Aklımdan geçeni söyledi; "vazgeçti direnmekten, yaşamaktan..." dedi.
Öylesine mücadeleci bir insandı, öyle bir hayat yaşamıştı ki, ölümü ancak kendisi isterse olabilirdi.
Sırtı çok eğrilmişti rahmetlinin, adeta kamburlaşmıştı. "Nasıl yatıracaklar babaannemi o haliyle" diye dert ediyordu yeğenim, aklına takılmış. Dedik ki, can bedenden gidince, vücudun ağırlığı kalmıyor, hafifliyor, rahat edecek, üzülme.

Rahat etsin, artık.
Dinlensin.
Rahmeti bol olsun.

.

YÖNETİYORUM

2009-10-11T15:52:00.003+03:00

Hayır!
Olmadı!
Yine üstüme kaldı.
Yine apartman yöneticisi ben oldum.
Kıyamet yapılacak işler listesi var, apartmanımızın.
Sahanlık duvarları boyatılacak da, yandaki apartmanın, yükseltilip toprak doldurulduğu için bizim apartmanın duvarına doğru yaslanan otopark duvarı hakkında işlem yapılacak da, çatı olukları temizletilip, izolasyonu yenilenecek de, aidat yüksek diye itiraz edenlere laf anlatılacak da, yeni defter alınıp noterde onaylatılacak da, vs. vs. vs.

Bütün bunlar yapılması beklenirken, bir yandan zaten tüm gün çalışıyor olacağım, üstelik işimde de benzer yöneticilik tasaları ağır basıyor olacak, tüm gün dert çözmek peşinde olacağım, akşam eve gelip çocuklarımın ruhunu, karnını doyuracağım, onlarla sohbet edeceğim, anamı ihmal etmeyeceğim, sağlıklı kalmak için yürüyüşümü, sporumu aksatmayacağım, arkadaşlarımı göreceğim, sinemaya gideceğim, konser dinleyeceğim, ekmek yapacağım, hayaller kuracağım, blogumu yazacağım...
Acayip diğ'mi? Daha unuttuğum bir dolu ayrıntı var, bilin.

Fakat, hiç değilse gelecek sene yönetici olmamanın yolunu yaptım. "Çocuklarımın ikisinin de sınav yılı, siz beni unutun" buyurdum.
Artık, sade vatandaş -pardon, apartmandaş- olmak istiyorum. En sorumlukuş ben olmayayım gari, yeter.

ÇOK YAKINDA...

2009-10-09T08:33:00.003+03:00

Yumak oğlan bu!
Hani, bebelik fotolarını görmüştünüz ya, işte o!
Büyüdü, delikanlı oldu bile.

Bu Yumak oğlan, yakında bizim eve yatılı gelecek.
Şekerpembe bebek bekliyor. Bebeğin doğumu sırasında kedi-delikanlı bir süre bizim evde misafir olacak.
Oğlum ve kızım bu fikre bayıldılar. Dört gözle bekliyoruz.

Hassas Şekerpembeciğim, master tezi uzunluğunda bir "Yumak'la yaşam" yazısı hazırlamış ki, her ayrıntı tek tek düşünülmüş.
Merak etme şekerim, üstesinden geliriz, sen kızına kavuşacağın günün keyfini çıkar.
Haa, bir de bugünün!...

.

AZİM BEZİM BİR ÖĞLEN BULUŞMASI

2009-10-07T21:15:00.005+03:00

Elektra hocam henüz müdür gözlüğü takamamış. Bileydim, evde kıyamet kadar var, bi tane götürüverirdim.
Bizim evin tüm ahalisi gözlük takar, hatta o yetmez kardeşimin evindekiler de hep gözlüklüdür. Gözlük takmak son derecede sıradan, bir o kadar da sıkıntıdır aile efradımız için. Yıllardır her çeşit ve model gözlük, lens ne varsa takılmıştır. O sebeple, gözlük takayım diye kendini kahreden sağlam gözlülerin bu derdi tasası hiç anlaşılır değildir.

Gözlük takamamış olsa da, Elektra hocamı artık yeni işine alışmış, taşınma yorgunluğunu üzerinden atmış ve senenin bu özel gününde yüzü güler gördüm.
Efendim, arkadaşım seyyarelikten terfi edip yerleşik düzen çalışmaya geçeliberi öğlen yemeği bahaneniyle görüşebiliyoruz. Aman canım, görüşebiliyoruz dediğim de bugün ikinci oldu.

Yaa, evet! Dünkü patırtının üzerine, bugün olması beklenen patırtı ihtimali cebimizde, biz iki akıl kuşu, bugün öğlen görüşme kararımızı azimle uygulaya koyduk. Ve, netekim uyguladık da.
Nasıl denk düşürdüysek, tüm protestoların en şenliklisi tam da gerçekte olması gereken şekliyle, darbukalı, şarkılı şekilde önümüz sıra geçti Beşiktaş Dereboyu'ndan. Mucize gibiydi.
Kalbimiz temiz, birbirimizi özlemişiz, anlatacak lafımız var, Beşiktaş'ta yemek yenecek yer gani, eh, daha ne olsun?

Bu yemek yeme işi matrak; her seferinde bir sonraki yenecek yeri şavullüyoruz. Geçen defa Edirne köftesi yemiştik. Bu defa, Sinop mantısı yedik. Daha balıkçılar var, sahildeki point point yerler vaarrr... Neyse işte, konumuz o değildi, lafı dağıttım yine.
Konumuz şu ki, bugün Elektragül'ün doğum günüydü. Kendisini görüp, yanaklarından öperek kutlayabildiğim için çok sevindim. Doğumgünüçocuğunun şansına olacak, hava da şurup mu şurup! Mantı üstü kahvelerimizi denize nazır höpürdettik bi güzel.

Başka?
Başka yok!
Çok yaşa Elektracığım, iyi ki doğmuşsun!
Daha ne olsun?

Şincik, bu foto biraz ilgisiz derseniz, evet haklısınız.
...da, yerim yok.
İki önce yazıda avokado fidesini size göstereceğim demiştim. Araya pat küt girdi, bugüne kaldı.
Hem fena mı, yeşil bir umut işte. Günün özelliğine de uyuyor, diğ' mi?

.

PROTESTO

2009-10-06T13:27:00.003+03:00

...helikopterler dolanıp duruyor, protesto bitmedi anlaşılan...

...kahretsin, biber gazı bu, genzim nasıl yanıyor...

...yavrum, televizyonda görüp merak edersiniz diye aradım, taksimde olaylar var, biz ofisteyiz, merak etmeyin...

...atmleri taşlıyorlar şimdi de, aaa, çöp konteynerını devirdiler, ateşe verdiler...

...dışardaki arkadaşları arayıp haber verelim, ofise gelmesinler, burası fena...

...panzerler girdi sıraselvilere, hastaneye doğru gidiyorlar...

...şimdi tvde haberde olayları gördüm, merak ettim, işte misin?...

...sabah ofise gelirken toplanıyorlardı, herkes gergindi, belliydi böyle olacağı...

... canım, sen de gitmeyiverseydin, bugün işe...

...ambülanslar vızır vızır gidip geliyor, hastanenin önü çok kalabalık...

...ellerinde kroki var bunların, olay çıkarmak için mi, kaçacakları yerleri belirlemek için mi?...

...gazın içinde kaldık, boğuluyorum sandım...

...ben size buraya gelmeyin demiştim, ama, hay allah!...

...aşağısı daha fenaydı, polis kaçanları kovalıyordu...

...limon iyi geliyormuş gaza, göze damlatacaksın, biraz da suyunu iç...

...aaa, postacı amca nasıl geldiniz? amma görev aşkı!...

...bak yine gaz attılar, pencereleri kapatın!...

...pasaja kaçmışlar, polis çıkartıyor, daha çocuk bunlar, yazık anneleri merak içindedir...

...şimdi içerde döverler bunları, öfff!...

...boğazdan gemiler geçiyor, yük taşıyorlar, bütün bu patırtıdan habersiz insanların ürettiğini yine habersiz insanlar kullansın, tüketsin, harcasın diye...

...hava, inadına güzel bugün...

Şurada nasıl başladığı var.

Burada sonra neler olduğu.
.

"DOLUNAYDA GÖKYÜZÜ PIRIL PIRIL OLUR" TEORİM BU GECE İKİ SEKSEN YATMAK ÜZERE Mİ? ve İSTANBUL SENİ SEVİYORUM!

2009-10-04T21:14:00.011+03:00

Arkadaşlarım,
Yıllardır kendim üretip, kendim inanıp, kendim yayıp, yaşattığım bir teorim vardır: "Dolunayda gökyüzü pırıl pırıl olur."
Bu demektir ki, o gün hava yağışlı bile olsa -yağmur, kar farketmez- mehtap tepede parladığı saatlerde bulutlar çekilir, yağmur, kar durur.

Hiç bir bilimsel dayanağı olmayan, sadece kişisel gözlemlerime dayanan bu teoremi ürettiğim zamandan beri, -ki en az onbeş yıl olmuştur- her dolunayda hava durumu tahminlerine daha çok kulak kabartırım. Böylece, teorimi tekrar tekrar sınarım.
Dün gece, sevgili teorim yine sınandı. Gün boyu kapanan, zaman zaman yağan hava, gece açtı açtı açtı, bulutlar dağıldı gitti ve sonunda gece gökyüzünde parıldayan mehtabı gördük.
Harika!

Geldik bu güne.
Sabah bulutlu bir hava ve bir seri can sıkıntısıyla başladı.
Üstüne, gün boyu şehrin her köşesinde şakır şakır yağmurlar yağdı. O yağmurların ıslatmasından ben de nasibimi aldım, bir güzel.
Bir-iki saattir yağmur durdu. Henüz ay gözükmüyor, bulutlar kalın bir örtü gibi sarmış göğümüzü. On dakikada bir çıkıp gökyüzünü kontrol ediyorum. Teorim yeniden doğrulansa da, şu akşamdan da yüzümün akıyla çıksam...

İşte, bugünkü yağmurlardan biriyle Büyükada'da Aya Yorgi'de rastlaştık.
Bir arkadaşımızın doğum gününü kutlamak için Büyükada'ya, yarı piknik bir pazar gezisine davetliydik, Bayan E. ile. Sabah yaşanan bir-iki aksilik nedeniyle, öncü grubu kaçırdık, onlar kahvaltılarını bitirmiş Aya Yorgi'ye tırmanırken, biz henüz vapurdaydık.
Sonra biz de faytonla Aya Yorgi'ye gittik. "Eee, neredesiniz" diye aradık arkadaşlarımızı.
"Buradayız" dediler.
Nasıl yani? Kimse yok, "buradayız" denen yerde. Ahh, meğerse, Aya Yorgi'ye faytonla ulaşılmıyormuş, yolun kalan kısmını tırmanarak tamamlamak gerekiyormuş!
Kahvaltıyı kaçırdığımız için, bir yandan karnımız zil çalıyor, bir yandan yağmur öncesi buğuntusu var havada.
Tırmanmak da, tırmanmak hani! Yaklaşık ben diyeyim yirmi dakika, siz deyin yarım saat, herhalde 45 derece eğimli bir patikadan yürüyeceksiniz ki, İstanbul'un en yüksek tepelerinden birine çıkın, nihayetinde.
Yürüdük. Durduk. Yürüdük. Nefeslendik. Yürüdük. Terledik. Yürüdük. "Kaç dakika kaldı" diye sorduk, inenlere. Yürüdük. En sonunda! Ulaştık.

Ödülümüz paha biçilmezdi.
Uzun zamandır görülmemiş arkadaşlar, soğuk kavun, soğuk bira, kızarmış patates, soluk kesen çepeçevre bir manzara, dost sohbeti, kahkaha ve az sonra başlayan sağanak yağmur...
Yağmur altında açık havada oturmaktan vazgeçmedik, şemsiyelerimiz açtık, yemeğimizi yedik.
Yağmur şakır şakır yağarken yokuş aşağı saldık kendimizi, fayton durağına ulaştık, güç bela bulduk birer tane, iskeleye indik, kahvemizi içtik, vapura bindik, şehre döndük.

İskeleye yanaşırken gün batıyordu, yağmaya ara vermiş bulutların arasından kırmızı kırmızı parlayarak. Şurup gibi mi derler, hani?

Ne demiştim en başta?
İstanbul seni seviyorum.
Böyle bir günü yaşadığım için teşekkür ederim, başta İstanbul'a ve sonra diğer tüm emeği geçenlere.
.

AT KESTANESİ MEYVESİ, YENİ DÜNYA ÇİÇEĞİ, AVOKADO FİDANI... BU SENE KIŞ UZUN MU OLACAK?

2009-10-02T10:38:00.009+03:00

Sabahları sokağa dökülen at kestanesi meyvelerini toplamaya başlayalı nerdeyse on gün oldu. Bu sene erkenci mi bunlar dedim. Baktım, geçen sene Ekim'in nerdeyse ikinci haftası başlamışım stoklamaya.

Dün sabah mahalledeki apartmanlardan birinin bahçesindeki yeni dünya ağacının tomurcuklanmaya başladığını gördüm. Eee! Bu da erken geçen seneye göre. Hadi, bu tomurcuk daha, çiçek olması bir zaman alır. Yine de erken. Bakın, geçen seneki yeni dünya çiçeğini tee Kasım ayında yazmışım.

Hal böyle olunca, yine bilicilik yapma damarım kabardı. Bu sene kış uzun mu olacak diye, tahminler yürütüyorum.
Bakalım, göriciiz hep birlikte!

Haa, bu arada avokado çekirdeğim saksıda kocaman fidan oldu bile!
Eh, Ekim ayı geldiğine göre, bahçeye müstakbel eşinin yanına dikilme zamanı da geldi, demektir. Malum, avokado tek başına olunca meyve veremiyor.
Belki de seneye bu vakitler, avokadolarımız meyve vermiş bile olurlar.
Avokado fidanının büyümekte oluşunu fotoğrafladım mı, hatırlamadım. Bir araştırayım, bulursam eklerim buraya.
Her halükârda bahçeye dikmeden bir foto alayım, bakalım bahara kadar boyu ne kadar atacak?

Bu hafta sonu hava ılık, lodos yumuşattı gündüzleri, puslu bile olsa güneş de var.
Gecelerin eğlencesi gündüzden az değil, dolunay tepede.
Keyfini çıkarın.

Bu da küçük bir armağan.

.

HER NESNENİN YEDEĞİ OLABİLİYOR DA, HAYATIN YEDEĞİ?...

2009-09-30T10:42:00.006+03:00

İnsan ne biriktirir?
Siz belki dersiniz ki eşya biriktirir, mal biriktirir, nesne yani.
Öyle olsun diyelim, insan ne için eşya biriktirir?
Biriktirdiklerine bakıp neler kurar, niçin onlardan ayrılmak istemez?

Bana sorarsanız insan anı biriktirir. Anı biriktirmenin bir yolu olarak, anıları nesneler üzerinden hatırlamak için eşya toplar.
Anneler bebelerinin kokusunu duyabilmek için onların el kadarken giydikleri zıbınları saklar. İlk sevgilinin yaşattığı heyecan unutulmasın diye, yazdığı mektuplar aşkla korunur. Aile yadigârı tabaklar o tabaklarda hep birlikteyken yenen yemeklerin sıcaklığı uğruna oradan oraya özenle paketlenip götürülür. Gezdiğiniz yerlerden oranın anısı süsler toplanır.
Bazen de takıntılı bir hal gelir üzerinize, bilmem ne dergisinin tüm sayıları bende olsun dersiniz, süslü kutuları toplarsınız, pul biriktirirsiniz, parfüm şiselerini atmaya kıyamazsınız...
Daha da ileri götürenler var bir de; bir şeyleri toplayıp biriktirerek ömrü geçenler, kendilerini topladığı nesnelere adayanlar, adeta topladığı biriktirdiği için yaşayanlar.

Pelin Esmer'in "11'e 10 kala" filmi, bir toplayıcıyı anlatıyor.
Daha önce, çektiği belgeselde anlattığı amcasını bir kez daha anlatıyor. Bu defa kurmaca bir öyküyle.
Mithat Bey, bu filmde kendi öyküsünün kullanılmasına kendisi de filmde oynamak koşuluyla izin vermiş, öyle duydum. Bu doğruysa, Mithat Bey'in titiz oluşunu mu, anılarına ne kadar bağlı olduğunu mu gösterir bundan emin değilim. Ancak, bu tutum, filmin temposunu düşürmüş, lafını uzatmış, anlatacaklarını kısıtlamış diye düşünüyorum.
Bir de profesyonel oyuncular, Mithat Bey'in etkileyici kişiliği ve duruşu karşısında, filmde amatör bir hale ve ruha bürünmüşler sanki. Öylesine, sıradan ve oyuncu olmayan şekilde oynamışlar, Nejat İşler dışında ki, o bile, vasat bir performans vermiş.
Mithat Bey gibi baskın bir karakter karşısında, Kapıcı Ali'nin kişiliğinde, hayata bakışında Mithat Bey'le karşılaşmasından sonra olan değişiklikler es geçilmiş.

Reşat Ekrem Koçu'nun 11 ciltlik İstanbul ansiklopedisinin son cildinin aranması ve tam bulunduğunda, hayatın akışı karşısında aramanın da bulmanın da beyhude oluşunun hissedilmesi, filme adını vermiş olmalı.

Mithat Bey, biriktirdiği her nesnenin yedeğini de alıyor. Böylece birinin başına iş gelirse, kolleksiyonu bozulmamış oluyor.
Peki, ya hayatın-hayatımızın yedeği?...
Yaşadığımızın başına iş gelirse, hayatımızın yedeği var mı?

11'e 10 Kala Fragmanı