EKMEKÇİKIZ

ANNE YOĞURDU

2012-01-30T11:50:00.000+02:00

Dün, mutfak kedisi oldum. Akşamüstü çaya yeğenler gelecekti, anneanneleri mercimekli köfte yapacaktı. Ee, teyzeye boş durmak yakışır mı?
O da iki çeşit kek yaptı, ikisi de kabaklı!
Birincisi kabaklı, peynirli, yeşil soğan ve dereotlu.
İkincisi balkabaklı, cevizli, tarçın ve zencefilli. (Tarif isteyene burada, tık!)

Yoğurtla keklerin ilgisi mi?
Yok tabii! Var da dolaylı olarak.
Kek malzemelerini çıkart, çırp, fırını ayarla vs. uğraşı arasında gelen ilhamla bir de yoğurt mayaladım; tam anne usulü.
Neden uzun zamandır yoğurt yapmaya ara vermişim ki? Çok kolay! Çocuklar küçükken yapardım, oysa...

Yarım kilo günlük sütü ılıttım, bir yemek kaşığı Kanlıca yoğurdunu ılık sütle seyrelttim. Yavaş yavaş karıştırıp, fotoğraftaki dikdörtgen kaseye yavaşça döktüm. Kasenin ağzını gevşekce kapadım. Ilık ve sakin bir köşeye altını battaniye üstünü polar örtü ile besleyerek yerleştirdim. Dört beş saat sonra üstünü açtım, soğuduktan sonra kapağını kapatıp, buzdolabına koydum.

İçindeki sütün mayası tutmuş yoğurt olmuş kabı dolaba kaldırmak öyle hoş bir his ki! Kendikendine oynarken başı öne düşüp uyuyakalmış bir bebeği yatağına taşır gibi...

I LOVE YOU

2012-01-28T00:24:00.000+02:00

Hava soğuk, kar yağdı, rüzgar sert esti.
Gün boyu koşturma, bekleme ile geçti, yorucuydu.
Kış gecesindeyiz, uzun mu uzun.
Zamanı kısaltmak için çekmeceler karıştırılır, neler neler bulunur kenar köşede.

Bulunanın ilki tatlı mı tatlı bir anı, geçen seneki ellinci yaş doğumgününden:
Kapı çalınır, iki can arkadaş ellerinde minik bir pasta ve armağanlarla, iyi ki doğdun şarkısı söylemektedir.
Pasta yetmez, armağanlardan birisi bir paket çikolatadır.
Çikolata paketinin bir köşesine basınca kaydedilmiş bir ses duyulur "seni seviyoruz!"

Kaç gündür aklımdan eski şarkılar geçiyor, eski dinlediklerim, eski sevdiklerim...
Derken daldan dala atlayan bir çağrışım ve tesadüf zinciri işe el koyuyor ve Andreas Vollenweider çıkıyor karşıma.
Moon Dance'i bin kere mi dinlemişimdir? Bilemedim şimdi...
"Walkman"im vardı, kendi kazandığım parayla alınmış, seyahatlerde yanımdan eksik etmediğim. "Down To The Moon" onunla çok dinlediğim kasetlerdendi.
Buyrun, burada:

.

"Yağışını birlikte seyrettiğimiz kar bu yıl yine yağdı mı?*

2012-01-27T11:40:00.001+02:00

*Başlıktaki bir haiku.
Haiku bir Japon şiiri türü.
Matsuo Basho'dan, Neolitik Hanım'dan naklen.
.

SARMAŞIK

2012-01-25T15:01:00.003+02:00

Sarmaşık bu!
Hep yukarı, hep yana sarılacak değil ya!
Kimi zaman aşağı sarılır.
Aşağı daha aşağı....
Bir gün aşağının sonu gelir.
Sonra mı?
Malum, her inişin bir çıkışı da vardır.
.

BİR ESKİ FOTOĞRAF ÖYKÜSÜ DAHA

2012-01-23T15:38:00.001+02:00

Uzun zaman önce.
Yeni evli çift, İstanbul'a gezmeye gelirler. Deniz kenarındaki şık otellerden birinde akşamüstü çay içip, gün batımını seyretmek isterler.
Mevsim bahar, hava güzel, güneş yavaşça alçalmakta, kızıl ışıltılar camlara yansımakta...

Şimdi dijital makinelerle çekilen fotoğrafa hemen bakıyoruz, beğenmezsek yenisini tekrar çekiyoruz. O zamanlar fotoğraf 36'lık filmlere çekilir ve sonra film tab'ettirilirdi. Ne gördüğün, ne çektiğin fotoğraflar eline gelene dek bilinmezdi. Ayrıca fotoğraf çektirmek, bastırmak pahalı işler; film almak para, bastırmak para, çoğaltmak para. Şimdi çekip, anında internet ortamında milyon gözün görmesine açıveriyoruz.

Neyse hikayemize dönelim.
Bizim yeni evli çift de anı olsun diye bir iki poz fotoğraf çekip, çaylarını içip, boğazın serin sularını ve güneşin batışını seyredip zamanın tadını damıtmışlar.

Gel zaman git zaman mutlu çiftimiz, bir süredir evli mutsuz bir çift haline dönüşmüşler. Çocuksuz olmak işleri kolaylaştırmış, araya daha fazla soğukluk girmeden boşanmışlar.

Boşanan çiftlerin çocuk yoksa bile ayrılmaları, ortak eşyaları ve bazen de anıları nasıl pay edecekleri sorun olabilir. Şu bibloyu birlikte beğenip almışlardır, şu poster yurt dışında birlikte gidilen müzede seçilmiştir, şu gezide bir dolu fotoğraf çekilmiştir, vs. vs.

Boşanan çiftlerin arkadaşlarının da bir sorunu olur; şimdi kiminle arkadaş kalacaklardır? Arkadaşlık ettikleri taraf alınganlık gösterirse diye, sohbet arasında öbürüsünün konusu geçerse diye huzursuzlanırlar. Aslında hayat bütün bunları kendiliğinden bir hale yola sokar, ama, o sırada bu durum önemli bir problem olarak algılanır.

Bizimkiler, fotoğrafları da arkadaşları da sorun çıkmadan düzenlemişler.
Aradan bir zaman daha geçmiş, bizim çift başka başka insanlarla tanışmış ve evlenmişler. Sonra bir gün şöyle bir şey olmuş:
Erkek yeni eşiyle eski fotoğrafları düzenlerken, eski karısının yakın arkadaşının kocasını ve onun iş arkadaşını o İstanbul gezisi gününde çekilmiş fotoğrafın arka planında görüvermiş!

O fotoğraf çekildiğinde eski eş henüz çalışmıyor.
Çalışmaya başladığında önce iş arkadaşı sonra yakın arkadaş olunan kadın ve onun fotoğraftaki kocasıyla henüz tanışılmıyor.
Henüz evliyken arkadaş olan bu iki çift, boşanmadan sonra da ayrı ayrı arkadaşlıklarını sürdürüyor.
Sonra uzun yıllar sonra bir gün, o eski fotoğrafta aslında taa yıllar önce henüz hiç tanışılmıyorken aynı mekanda arka arkaya masalarda oturulmuş olduğu, kutuların dibinde bekleyen bir fotoğraf sayesinde anlaşılıyor.

Hayat ne tuhaf değil mi?
.

AVOKADOLU ENGİNAR SALATASI, RENGARENK KIŞ SALATASI, ELMALI CEVİZLİ KEK

2012-01-22T09:00:00.056+02:00

2 orta boy çanak enginar limonlu, unlu suda haşlanır. Suyu süzülür, ılınınca her biri 6-8 parçaya bölünerek derince bir salata kabına alınır.
1 olgun avokado önce dörde bölünür, sonra kabuğu soyularak, birer parmak kalınlığında doğranır.
Orta boy yarım kırmızı soğan, piyazlık olarak doğranır.
Üzerlerine 8-10 dal dereotu ince ince kıyılır.
1 limon suyu sıkılır, eşit miktarda zeytinyağı, 1 tatlı kaşığı hardal, bir fiske tuz ile karıştırılır.
Salata kabındaki enginar, avokado, kırmızı soğan, dereotu karışımının üstüne dökülür.
Bu birrr!

Sonra efendim; bir bayır turpu, bir havuç, bir pancar, dörtte bir küçük boy mor lahana, bir parmak kalınlığında kök zencefil, yarım ekşi elma rendelenir.
8-10 dal roka, biraz maydanos, biraz dereotu doğranır.
Bir limonun suyu, yarısı kadar elma sirkesi, yarısı kadar zeytinyağı ve tuz karıştırılır, salataya dökülür.
Bu da ikiii!
İşte size iki kendi başlarına da yenebilen, balık ya da et yanına da uygun iki salata.

Peeeki efendim, kış günü hava kapalı yağmurlu iken akşamüstü saatinde ne yapılır?
Bildiniz çay içilir!
Çayın yanına ne gider?
Elmalı cevizli tarçınlı yağsız kek, evet!

Daha önce tarifini vermiştim, burada.Şimdilerde yumurtasını 3 tane, şekerini yarım bardak koyuyorum. Kuru kayısı ya da yaban mersini de ekliyorum, güzel oluyor.

Afiyet şeker olsun!

Not:
Kek fotoğrafı kızılderiliymiş gibi çıkmış, kusuruna bakmayınız.
.

FERENC CAKO, VİVALDİ, KIŞ...

2012-01-20T08:37:00.002+02:00

Macar sanatçı Ferenc Cako, Antonio Vivaldi'nin Mevsimler keman konçertosunun Kış başlıklı bölümü eşliğinde sanatını gösteriyor.

Haftasonunda hayatın zevkini alacağınız, keyifli saatleriniz olsun.
.

19.01.2012 AGOS ÖNÜ OSMANBEY

2012-01-19T15:55:00.000+02:00

Uğur Mumcu için yürümüştük.
Susurluk için tencere tava dövüp düdük çalmıştık.
Bugün yine yürüdük.
Umarım son olur.

5 yıl önce yazılan için tık ve tık!
.

BU NASIL İŞTİR?

2012-01-18T11:06:00.001+02:00

Sabah TV'de Adalet Bakanı açıklama yapıyor; yargı reformu yapıyorlarmış, şunlar şunlar yapılacakmış, yargı hızlı işleyecekmiş, hak aramak kolaylaşacakmış,...
Çok güzel!
Umarım bunların hepsi olur.
Olur da, kafalarda reform nasıl yapılacak?
Dün verilen mahkeme kararları gibi adalet duygusunu incitici, hak arama umudunu yok edici kararlar nasıl olmayacak, artık?

İşte burada gazete haberi.
Burada Hırant'ı tanımış, burada tanımamış iki arkadaşımın duyguları, düşünceleri.

Benim ana-baba memleketim Malatya. Hırant da Malatya'lıydı. Çocukluğumda sık sık ziyaret ettiğim bu şehirde tanıdığım insanlara çok benzeyen bir siması vardı. Gazetede yüzünü gördükçe, bir yakınımın yüzünü görmüş gibi oluyorum. Karısı Rakel'in onun cenazesinde okuduğu mektubu, ondaki sevgi dolu oluşu ömrüm oldukça unutamam.

Dün verilen karar, bugün beni umutsuzluğa düşürdü.
Arkadaşlarıma cevap vereyim:
Bu toprakların iklimi değişmez ve burada yaşanan hayat bizi şaşırtmaz.
Maalesef!

NOT:
hıranticinblog'da blog yazanların Hırant Dink ve mahkeme kararı hakkında yazdıkları var.
Okuyun, okutun, haberi olmayanlara duyurun lütfen!
.

ESKİ BİR FOTOĞRAFTA YAN YANA...

2012-01-17T10:55:00.000+02:00

..."Üniversitedeydik.
Ortaköy’de deniz kenarındaki banklarda oturduğumuz bir gün yakınımıza bir dedeyle torunu gelmiş, kuşlara yem vermeye başlamışlardı. Yapmakta oldukları şey onlara öyle büyük bir zevk veriyordu ki kuşlardan bir de birbirlerinden başka hiç bir şeyi görmüyordu gözleri.
Adam, elindeki torbadan kuru ekmekleri özenle çıkartıp çıkartıp torununa veriyor, çocuk da büyük bir dikkatle küçücük elleriyle onları ufalayıp kuşlara atıyordu. Birlikte alışkın oldukları bir işbirliği ve uyum içindeydiler.
Derken adam yanlarındaki diğer torbadan sandviçlerini çıkardı. Evde hazırlanmış ekmek ve peynirden ibaretti yedikleri. Çocuk arasıra yerinden kalkıyor kuşlara doğru koşuyor, sonra koşarak geri gelip dedesine sarılıyor, derken sandviçinden bir lokma ısırıyor, adamın yüzünde büyük bir mutluluk ışıldıyor ve bu böyle sürüp gidiyordu. Ta ki çocuk, koşarken düşüp dizini yaralayana kadar.

Dedesiyle birlikte biz de yerimizden fırlamıştık. Birlikte çocuğu yerden kaldırdık. Dizleri, elleri kan içindeydi. Canının yandığını sadece gözlerinde biriken yaşlardan anladık. Ne haykırdı, ne bağırdı. Sadece dedesine baktı ve "yok bir şey dedeciğim, canım hiç yanmadı ki" dedi, küçücük elleriyle ona dokunup teselli etmeye çalıştı.
Adam dönüp bize baktı ve "bu hınzır hep böyledir, hiç ağlamaz hep benim için endişelenir" dedi. Civar kafelerden birinden aldığımız kolonyalı mendille çocuğun yüzünü ve dizlerini sildik.
Ayağa kalktığında çocuk zar zor yürüyordu. Arkadaşım onu kucağına alıp banka kadar taşırken yüzünde kocaman bir gülümseme belirdi. Belki kendini az sonra prensi tarafından atına alınıp kaçırılacak bir prenses gibi hissetmişti, o yüzden gülümsemişti.
Bu sefer dede, torbasından çıkardığı meyveleri paylaştı bizimle. Bir süre bankta oturduk, sohbet ettik. Akşam olmak üzereydi. Dede evlerine dönmek üzere yerinden kalktı. Arkadaşım, dedenin ısrarlarına rağmen küçük kızı kucakladı ve onu evlerine kadar kucağında taşıdı.

Dede "bizim fakirhaneye gelseniz ne kadar mutlu edersiniz" diyerek bizi evlerine davet etti. İlkin, evdekilere rahatsızlık vermek istemediğimizi belirterek, gitmekte tereddüt ettik. O zaman yaşlı adam, "ne rahatsızlığı evde torunumla benden başka kimse yok" dedi. Birlikte eski bir apartmanın bodrum katına indik. Daire, kapıcı dairesiyle karşı karşıyaydı. Adamcağız kapıyı açtığında tek göz, sobalı, duvarlarında siyah beyaz fotoğrafların olduğu, üst üste eşyaların durduğu, dağınık ama temiz bir odada bulduk kendimizi.
Bir köşede mutfak oluşturulmuş, sucuklar kurutulmak için asılmıştı. Yaşlı adamcağız bizi ağırlama çabasıyla, kuruyemiş ve meyve getirdi. Bodrum katı olması nedeniyle serin ve rutubetli olan odayı ısıtmak için sobayı yaktı. Küçük kız divana uzandı, temiz havanın ve günün yorgunluğuyla sakin bir uykuya daldı. Dedesi başının altına bir yastık yerleştirdikten sonra bize anne babasının hikayesini anlatmaya başladı.

Yaşlı adamın kızı ile damadı sevişerek evlenmişler ama bir süre sonra kavgalar başlamış, damadı yeni doğan bebekle birlikte anneyi bırakıp gitmişti. Yaşlı adam, kızını ve torununu yanına almış, bir süre sonra kızı da Almanya'ya çalışmaya gitmişti. Aslında önceleri, kızının torunuyla kendisini yanına aldıracağını ummuş, sonra bir gün kızının da orada evlendiğini ve bir süre daha buralara gelemeyeceğinin haberini almıştı.

Ayrılmak üzere kalktığımızda duvardaki resimlerden biri arkadaşımın dikkatini çekti. Yaşlı adam onun ilgi gösterdiğini görünce yakından bakabilmesi için resmi alıp ona verdi.Taksim'de bir mitingte pek çok genç, ellerinde pankartlar bayraklar yürüyüş yapıyor, tek elleri havada slogan atıyorlardı. Yaşlı adam, kalabalığın içinden birisini göstererek "bak, burada yüzü yan dönmüş olan kişi benim" dedi.
Arkadaşımın şaşkınlıktan gözleri açılmıştı. Yaşlı adama, "işte şuradaki de benim" dedi.
"Biz sizinle aynı zamanda, aynı yerdeymişiz bir zamanlar. Üstelik aramızda sadece bir kaç kişi var. Belki birbirimizi görmüşüzdür bile, aynı safta durmuşuz" dedi. Gerçekten da fotoğrafta arkadaşımın yüzü seçiliyordu. Neredeyse yaşlı adamla birbirlerine bakıyorlardı. Belki de bize öyle gelmişti.
Hayatın içinde akıp giderken, farkında olmadan nasılda kesişiyordu yollarımız. O fotoğraf olmasadaydı onların bir zamanlar aynı yerde, ortak değerler için birlikte hareket eden bir grubun içinde yer aldıklarını bilemeyecektik.

Geçmişten, devrimcilik anılarından konuştular bir süre. Sarılıp, birbirlerini kucakladılar. Gözleri doldu her ikisinin de.
Sonraki zamanlarda hep onları hatırladık. Hatta bir gün ziyaretlerine bile gittik. Küçük kız okuldaydı. Yaşlı adam yine bizi mutlulukla ağırladı. Bizi geçirmek için aparman kapısına kadar çıktı ve biz giderken uzun uzun el salladı arkamızdan.
Onları hep arayıp soracağımıza söz verdik birbirimize. Sonra yine hayatın koşuşturmacasına daldık."....
.

BUGÜN, MUTSUZ OLMAK HAKKINIZ!

2012-01-16T14:57:00.000+02:00

Sabahtan beri bir terslik var üstümde.
Zaten işler de ters gidiyor.
Baştan alayım, aslında dün geceden başladı terslik; uykum kaçtı, çok geç uyudum.
Sabah saat çalmamış ya da duymamışım, kızım servisi kaçırdı.
Taksi, motor, taksi koşturmasıyla on dakika gecikmeli olarak okula ulaştırdım.
Büronun anahtarını almamışım, kapıda kaldım.
Beklerken bir tost yiyeyim bari, hımm croque monsieur varmış, bunu jambonsuz yapar mısınız, tabii efendim, gelen şey bir acayip: arasında zar gibi bir peynir, üstünde beşamel sos olan iki dilim ekmek!
Hafta sonu olan elektrik kesintisinden ofisteki server susmuş, herşeyi restart etmek gerek.
Hasta değilim ama, gün böyle paldır küldür başlayınca, üzerime bir ruhsuzluk çöktü, canım iş yapmak istemiyor.
Öğlende, istemeye istemeye birisinin beni hiç ilgilendirmeyen derdini dinledim, sıkıldım.
Ne oluyor bana yahu?
Kardeşime dert yanıyordum ki, demesin mi? "Abla bugün dünyanın en depresif günüymüş!"
Nasılmış o?
Efendim biliminsanları araştırma yapmışlar, her yılın Ocak ayının 3. pazartesi günü dünyadaki insanların en mutsuz, depresif oldukları günmüş.
Veee, bildiniz, evet!
O gün bu gün!
Şimdi gönlünüzce mutsuz, hüzünlü, depresif takılabilirsiniz bugün. Hayırlı olsun!
.

ANNEMİN POĞAÇASI

2012-01-15T11:04:00.000+02:00

Çocuklar kaç seferdir "anneanne poğaça özledik" diyorlardı.
Annem "yavrum parmaklarım rahat kıvrılmıyor, eskisi gibi hamur yoğuramıyorum" cevabını verince, sen malzemeyi söyle ben yapayım dedim.
"Sen yoğurursan, ben yaparım". Akşama yapalım mı? Olur.

Malzemesi bildiğiniz gibi...

Önce hamuru:
2 yumurta (1'inin sarısı üstüne sürmeye ayrılacak)
1 su bardağı yoğurt
125 gr tereyağı (eskiden margarinle yapılırdı, o eskidendi!)
1/2 su bardağı fındık yağı (bu ekleme margarin yokluğuna alternatif, birazıyla tepsiyi yağlayın)
1 tepeleme çay kaşığı karbonat
1 yemek kaşığı kadar susam, dilerseniz çörekotu
Aldığı kadar un (tahminen 400 gr kadar)
Bir çimdik tuz

İçi için:
300 gr kadar peynir (küçük bir kalıp, yağlı beyaz peynir)
Maydanoz (bir demetin dörtte biri kadar)

Malzemeyi buzdolabından çıkardıysanız, oda sıcaklığına gelene dek bekleyin.
Yağ, yumurta, yoğurt, karbonat ve tuzu elinizle iyice karıştırıp, yavaş yavaş ununu ekleyerek, kulak memesi yumuşaklığında bir hamur yoğurun.

Peyniri küçük küçük doğrayıp, fazla tuzunu bir kaç su değiştirip çıkarın. Maydanozla karıştırın. Bu sırada hamurunuz dinlenmiş olur.

Hamurundan iri yumurta büyüklüğünde parçalar koparıp, elinizle yuvarlayıp, tezgahın üstünde pat pat bastırarak açın. İç koyun, yarım ay şekli verin, kenarlarını alttaki hamuru üstüne doğru kıvırarak ve bunu ardarada sürdürerek bastırın.

Yağlanmış veya yağlı kağıt serilmiş tepsiye yerleştirip, üstüne yumurta sarısıyla karıştırılmış susam sürün.
180 derecedeki fırında 30-40 dakika pişirin.

Fırından çıkardığınız poğaçaları, çocuklar kaynar kaynar mideye indirmesinler, azıcık ılınsın diye tepsinin başına nöbetçi dikin ya da o sırada isterseniz çay demleyin.

Biz, poğaçaları alıp kardeşime gittik. Böylece tüm torunlar anneanne poğaçası yiyebildiler.

Afiyet olsun!
.

GÖZLERİM BİR YERDEN AŞİNA SİZE

2012-01-12T16:33:00.003+02:00

kum havuzunun kenarında iki çocuk oynuyor. bir kız, bir oğlan. dört, altı gibiler. yaşlı bir bey yakınca bir bankta oturmuş onları izliyor. yaşlı bey, torunlarını gezdiren bir dede olmalı.
parkın yola yakın köşesinden kumral bir oğlan çocuğu koşarak parka girdi. arkasından da orta yaşlı bir kadın. bir büyükanne torunuyla vakit geçiriyor olmalı.

"...dedem, her zamanki gibi gayet şık giyinmişti. yazlık takım elbise, ceketin üstüne çıkarılmış gömlek yakası, cilalı pabuçlar, yelek cebinden gözüken köstek saatinin zinciri. yazlık keten şapkası başında.
kardeşim dedemin yanına gitmiş bir şeyler anlatıyordu. gelirken orada duran kovayı getirmesini söylemek için başımı kaldırdım. dedemin kendisine bir şeyler anlatan kardeşime değil, başka bir tarafa baktığını görünce, ben de o tarafa baktım. salıncakta sallanan bir oğlan çocuğu ve ona yakın bankta oturan üstten tek düğmesini iliklediği hırkasını sırtına alıvermiş büyükanneyi gördüm.
tam o sırada kadın da dedemi gördü. yüzünde hafif şaşkın bir ifade belirdi. dedem elini başına götürdü, şapkasını hafifçe kaldırdı ve tekrar başına yerleştirdi. büyükanne çok hafif bir baş eğmeyle selamı karşıladı ve önüne baktı. o kadar.

sonra ikisi de torunlarıyla ilgilendiler. biz biraz daha oynadık ve eve doğru yola koyulduk.
yıllar sonra, bir aile sohbetinde anladım, o kadın kimmiş?

dedemin el yazısı çok güzelmiş ve çok güzel mektup yazarmış. yakın bir arkadaşının hayran olduğu bir genç kız varmış. arkadaşı ricacı olmuş, "kendisine açılmak istiyorum, benim ağzımdan ona mektup yazar mısın?" üstelik bu arkadaş pek mahcupmuş ve mektubu genç kıza dedemin vermesini de istemiş.
dedem arkadaşının hatırını kırmamış ve mektubu yazıp, götürmüş. gel gör ki, mektubu alan genç kız dedeme hayran kalmış.
ne olacak şimdi? arada arkadaş hatırı da var!
bir kaç zaman kalp çarpıntısıyla geçtikten sonra, kızın ailesi başka bir şehre taşınmış ya da peder beyin tayini çıkmış ve gitmişler. araya ayrılık girse de aşk bitmemiş.
sonra bir gün kızın kısmetinin çıktığını ve ailesinin onu bu hayırlı kısmetle evlendireceğini haber almışlar. işte o zaman bu aşk yarım kalmış.

o akşam üstü parkta karşılaştıklarında ben altı yaşımda olduğuma göre, elli sene birbirlerini görmemiş olmalılar.
elli senenin sonunda unutmamak, yine de sadece bir ufak baş eğmesiyle selamlaşmak ve sonra yoluna devam etmek..."
.

İSTANBUL İSTANBUL...

2012-01-11T19:30:00.000+02:00

Bugün 1960larda İstanbul'da çekilmiş belgeseller izledim.
Şurada ve burada, tık!

Sonra da günümüzden görüntüler izledim. Aradaki muazzam değişiklik, inanılmaz; iyisi de kötüsü de...
İçim kabardı, bir kez daha izledim.
İstedim ki, siz de görün.
İşte!

.

senle ben ikimiz, taa kaç zaman önce, yan yana can cana...

2012-01-10T10:10:00.003+02:00

...gezmelere gittik, anne babamızın elini tutup, başka şehirlere,
şimdi yaşadığıız şehre ilk gelişimiz bu fotoğraftaki halimiz.
yenicami önündeki kuşlar bunlar...

...biraz daha büyümüşüz. kış gelmiş, hava soğumuş bell ki.
senin manton kırmızıydı, benimki koyu yeşildi, siyahla karışık ve kareli...

...okulun ilk günü. babam fotoğrafımızı çekmiş yine.
sonra elinden tutup okula ben götürmüştüm seni....

canım kardeşim,
iyi ki doğmuşsun, iyi ki varsın.
hep beraber, yan yana can cana nice güzel senelere...
.

TRABZON HURMALI KEK

2012-01-09T19:31:00.000+02:00

Haftasonu hareketliydi. Cumartesi sabahı egzersizle başladı, tutulan sırtıma çok iyi gelen masajla sürdü. Öğleden sonra haftalık alışveriş, onların muftağa, dolaba yerleştirilmesi, bir iki çeşit yemek hazırlığı derken akşam oldu. Bu aralar doğum günleri kutluyoruz, cumartesi gecesi de bir tanesi vardı.
Pazar sabahı kitap kulübü toplantımıza gittim, çıkışta bir küçük sohbet ve kahve molasından sonra eve, ders çalışan kızıma moral desteğe döndüm. Kızım kurabiye istedi, "kek yapsam?" dedim. Kabul görünce, dolapta duran olgun Trabzon hurmaları yaşadı!

Tarifi buradan aldım ve her zamanki gibi biraz ekledim, biraz çıkardım.

Şöyle oldu:

*3 yumurtayı 1/2 su bardağı pekmezle çırptım, sonra 1/2 su bardağı fındık yağı ekleyip çırpmaya devam ettim.
*Ardından 1 limon suyu, 1 mandalina suyu, 1 portakal kabuğu rendesi, 1/2 su bardağı kremayı ekleyip çırpttım.
*2 adet iri olgun Trabzon hurmasını, 1/2 su bardağı fındık ve ceviz karışımı ekleyip blendırda püre yaptım ve mikserin zulmü altında inleyen karışıma ekledim.
*2 yemek kaşığı hindistan cevizi, 2 yemek kaşığı irmik, 1 tatlı kaşığı tarçın ve 3 su bardağı una, 1 çay kaşığı kabartma tozu ve 1 çay kaşığı karbonat ekleyip, boza kıvamlı sıvılara ekleyip karıştırdım.
180 derecede 40 dakika pişirdim, soğumasını bekleyip kestim, ucundan tattım, "eyvah! şekersiz olmuş bu, ne yapsam?"
O sırada arkadaşıyla çaya gelmekte olan oğluma telefon ettim, "yavrum gelirken bir paket pudra şekeri alır mısın?"
Neyse, her bir dilime şöyle parmak ucuyla bir tutam pudra şekeri yetti ve keki kurtardım.

Sonrası, sohbet muhabbet.
Hikaye faslına geleceğiz daha sonra...
.

HİKAYE DEDİĞİN

2012-01-07T16:27:00.000+02:00

Hikaye okumayı çok severim, yakın zamanlarda hikaye dinlemeyi daha çok sevdiğimi fark ettim.
Arkadaşlarımın anlattığı ya da onların dinleyip tekrar anlattığı hikayeleri düşündüm. Hayatın insanlara dayatmaları, istemsiz değişimler, arzulanan hedefler, gönüllü evrimler, başa geliverenler, vs. vs....
Çeşit çeşit olay ve onların hikayeleri.

Hikaye dediğinizin kurmaca olmamasına imkan yok. Kimi zaman yeri farklı hatırlarız, kimi zaman olaya karışan kişileri.
Bir de işin duygu kısmı var. Hikayesini anlatmak isteyeni buna zorlayan, yaşanmışın bedeninden çıkardığı duygu bir yandan, bizim o hikayeyi okurken / dinlerken kendi içimizde yaşadığımız duygu diğer yandan.
Evet, insan duygularıyla var oluyor. Duygularından arındırıp anlatılınca geriye hikaye kalır mı?

Önceki yaz, uzun günlerin sonunda bir akşamüstü, deniz kenarında bir bahçede oturup konuşmuştuk. O akşam karar vermiştik, "biz bunları başkalarına anlatmalıyız, yazmalıyız".
Neden mi?
Anlatırsak belki, birinin içinde bir tel titrer ve yalnız olmadığını düşünür.
Anlatırsak belki, unutulmayı haketmeyen daha kolay hatırlanır.
Anlatırsak belki, sadece denize bir taş atıp nasıl halka yaptığını izlemiş gibi oluruz.
Ama olsun...

Aradan zaman geçti, bu konuşma proje olarak kaldı, bir türlü oturup yazamadık. Önceki gün yatak örtüsü hikayesini anlatırken düşündüm ve karar verdim; hayatın bize -bana, arkadaşlarıma, onların tanıdıklarına- öğrettiklerinden ya da bana anlatılanlardan hatırladıklarımı proje olmaktan çıkarıp yazacağım, zaman zaman...

Hikayelerin yaşamış birer sahibi var elbette.
Onlar kendilerini bilmezler, ben hatırlar mıyım?
O da şüpheli.
Daha fazlasına gerek yok, yerin kulağı var demişler.
.

NEREDESİN? BURADAYIM!

2012-01-06T16:24:00.000+02:00

Hayvore'ye ilk kez geleneksel öğlen buluşmalarımızdan birinde Neolitik Hanım'ın önerisi üzerine gitmiştik.
Lokantanın girişinde esnaf lokantalarına özgü bir yemek vitrini var. Hem sebze yiyeceğim diye ahkam kesmiş, hem de sıralanmış duran bir dolu sebze yemeği arasından hamsili pilavı seçmiştim.
Hamsili pilav çok güzeldi, yine de Neo'cuğumun yediği pazı kavurmasında aklım kalmıştı.
Neo anlatmıştı, "eskiden Tünel tarafındaydılar, lokantanın yine Lazca başka bir ismi vardı, sonra orayı başka bir işletmeciye bırakıp Galatasaray'a gelmişler."
Çıkışta duvarda bir yazı görmüştük, eski ismi Sisore'ymiş anlamı "neredesin"miş. Burada yeni yerlerinde lokantaya "buradayım" anlamında Hayvore demişler.

Aradan bir kaç hafta geçtikten sonra, Hayvore'ye yeniden gittim ve bu defa pazı kavurması yedim. Sonra yine gittim ve hamsi buğulama yedim.
Geçen hafta kardeşimle gittik, o hamsi tava istedi, "beklersiniz hazırda yok" dediler. Vaktimiz azdı, beklemedik. Fakat kardeşimin aklında kalmış. Bu öğlen tekrar gittiğimizde o hamsi tavasına kavuştu, ben pazı yedim yine.
Belirtmeliyim ki, tadına baktığım hamsi hiç yağ çekmeden çok güzel pişirilmişti. Pazıya gelince, ben oradaki pazı yemeğine hayranım. İçinde sadece pazı, soğan ve tatlı kırmızı biber var, var da böyle bir lezzet yok!

Hayvore'de her çeşit Karadeniz yemeği var, bakın burada anlatılıyor.
Ben henüz hamsi ve pazıdayım, gördüğünüz gibi. Zamanı gelince, pideler ve fasulye çeşitleri üzerinde de çeşitli çalışmalar yapmak amacındayım. Daha ona vakit var!
.

YATAK ÖRTÜSÜ

2012-01-05T14:41:00.002+02:00

Bir film seyretmiştim; Dan in Real Life, Juliette Binoche ve Steve Carell oynuyordu.
Film hoştu; karısı öldükten sonra kendisini üç kızına adamış bir adamın, ailesiyle geçirdiği bir tatilde aşık olmasını, aşık olduğu kadının kardeşinin sevgilisi olduğunu öğrenmesi sonucu yaşananları anlatıyordu.

Film romantik-komedi, gülmek doğal. Sanırım en çok filmin sıradan bir sahnesinde güldüm, hem filme hem kendime... Kahramanımız Dan, kızlarını yatırdıktan sonra odasına gidiyor, yatağının üstündekileri kenara itiyor, örtüyü yarısına kadar açıyor ve yatıyordu.
Yatak, aynen birkaç sene önceki benim yatağım gibiydi, yarısına kadar açılmış örtüsüyle, sadece örtüsü açık kısmında sığıntı gibi yatılmasıyla... Fazladan bir de boş kısmında atılıverilmiş eşyalar, laptop, çeşitli kıvır zıvır duruyordu.
Bu sahneyi görünce, "benim gibi davranan başka insanlar da varmış" düşüncesiyle rahatlamış, biraz da bu nedenle gülmüştüm.

Şu yatak örtüsü hikayesini bir anlatayım mı?
Kocam evden gittikten sonra, iki kişilik yatak bana kalmıştı. İki kişilik yatakta tek başına. Koca yatakta sere serpe yatacağıma, tek başına yattığım iki kişilik yatağa, tek kişilik bir yatakmış gibi davranmaya başlamıştım. Yatak örtüsünün tamamını değil, sadece kendi yattığım kısmını açıyordum. Örtüyü eskiden kocamın yattığı tarafa devirip, yatağın kendi yattığım tarafına kıvrılıveriyordum.
Kaç sene sürdü bu, Allah bilir. Yok aslında ben de bilirim de saymam lazım, şimdi üşendim.
Aradan geçen zamanda yatak odasını, yatak örtüsünü değiştirdim. O odada değiştirmediğim tek şey bir alışkanlıktı; yatağın örtüsünü tek kişilik açmak.

Sonra bir bahar günü, gece yatısına kalan bir arkadaşım, sabah odaya geldiğinde örtünün ve benim durumlarımızı gördü ve "aa, çok şirin" dedi, "koca yatakta böyle mi uyuyorsun sen?".
Örtüyü koyacak yer yok da, atmayayım yere diye... kem küm cevap verdim.
Belki ilk kez neden örtünün tamamını açmadığımı düşündüm. Belki de düşünmek değil de farkına vardım.

Bir iki ay geçti, bir kaç kez sabah uyandığımda yatağın kenarında yatmadığımı, ortasına doğru kaymaya başladığımı farkettim. Gün geldi, sabah uyandığımda bir baktım gece uyurken o tek kişilik açık örtüyü itiştirip yere düşürmüşüm.

O yaz, artık kesinleşen ayrılığı resmileştirdik ve boşandık.
Yaz sonunda kızkardeşim yeni evine taşınırken bir deri puf arttı. Bu benim olabilir mi? Oldu.
Yatak örtüsüne pek yakışan pufu yatak odasına koydum ve akşamları yatak örtüsünü katlayıp, pufun üstüne koyuvermeye başladım.
Artık yatağın bir köşesinde değil, her tarafında yatıyordum. Geniş geniş, keyfini çıkararak, o yastığın kabarıklığını beğenmezsem, bu yastığa geçiyordum.
Ben bu değişikliği hep, yatak örtüsünü üstüne koyabileceğim pufun kerameti olarak gördüm.

Biliyorum aslında keramet örtüde ya da pufta değil, bende.
Yatağımın örtüsü hayatımın örtüsü haline gelmiş, ruhumun canlı yerlerinin üstünü örter gibi, tek kişilik dünyamı örtmüş.
Ruhum dünyaya açılmaya karar verince, örtü kendiliğinden kalkmıştı.
.

"SARI AY" Leila ile Lee'nin Baladı

2012-01-03T14:25:00.001+02:00

Füsun Günersel'in çevirdiği oyunlardan ilk gördüğüm Teyzem ve Ben olmalı. Sonraki senelerde Frozen/Donmuş ve Bug/Böcek'i seyretmiştim.
Geçen sene ilk sahnelenişinde kaçırdığım Arzunun Onda Dokuzu'nu gördüm sonunda. Bedensiz Kadın ve Sondan Sonra ise, geçen sene seyrettiğim diğer çevirileriydi.

Tiyatroyla ilgilenenler bilecek, bu oyunlar içinde in your face akımının en bilinen oyunları da var, çağdaş tiyatro yazınının yıldızlarının oyunları da...
Füsun Hanım, seyahate gidip dönünce, bilirim ki mutlaka yeni oyunlar izlemiştir, yeni yazarlar keşfetmiştir. O anlatır, ben hayran hayran dinlerim. Sonra bazen bir telefon çalar, Füsun Hanım "sence şu kelimeyi nasıl çevirmek iyi oluyor" der. O zaman bilirim ki, yeni izlediği oyunlardan biri daha tiyatro repertuarına katkıda bulunmak üzere çevrilmektedir.

Derken, İskoç oyun yazarı ve yönetmen David Greig'in eseri "Yellow Moon" un, Mitos Yayınları'nın Tiyatro dizisinde yayınlandığı haberi geldi. Hemen aldım ve bir solukta okudum. Sahnelenmek için yazılmış bir metni, kitaptan okumak farklı bir tecrübe. Diğer yandan da, oyunun nasıl olabileceğine dair etkiyi anlamaya yardımcı oluyor.

Sarı Ay, çok güzel bir oyun.
In your face akımının bütün özelliklerini taşıyan bir tekst. Çağdaş sorunlar, Hristiyan toplumda Müslüman kız, gençler arasındaki iletişim(sizlik), parçalanmış aileler ve tokat gibi çarpan bir son!
David Greig'in metni de, Füsun Günersel'in çevirisi de harika. Ayrıca, oyuna adına veren Leila ile Lee'nin baladını çeviren Tarık Günersel'e de bir selam göndermek şart.

Umarım en kısa zamanda, şu aşağıdaki afiş gibi bir afiş, bizim tiyatrolardan birinin oyunu sahnelediğini duyurur.

BİR SENE NASIL GEÇİYORMUŞ?

2012-01-02T11:55:00.000+02:00

Biz insanlar senenin geçişine çok anlamlar yüklüyoruz.
Gideni yüksek sesle, bağırış çağırış gönderiyoruz, yeni gelenden çok şeyler bekliyoruz.
O doymak bilmez obur insanoğlu hallerimiz, hep...

Bir bakın aşağıdaki meşe ağacına lütfen.
Bir seneyi o nasıl geçirmiş?

Hımm, bu geçişin sadece on beş saniye sürmesi biraz moral bozucu mu oldu?
Haklısınız, hayat böyle geçiyor işte!

Bir de, daha yakından bakalım hayatın geçişine; mesela bir çiçeğin açışından izleyelim onun akışını.
O kadar da moral bozucu değilmiş, yakından bakılınca. Aksine neş'e verici...

Gülümseyin, hayatınızın bu yılı güzel geçsin.

.

DÜNDEN BUGÜNE...

2012-01-01T13:56:00.001+02:00

Kızkardeşimin evinde geleneksel yılbaşı yemeği; hanelerinde hep dostları, sofralarında hep bereket olsun.

Arkadaşımın evinde buluşma; gönlü zengin can dostlar sağolsun, hep var olsun.

Arkadaşımın evinde gecenin değerlendirilmesi; yol arkadaşlarımız bol, sohbetimiz hep şen olsun.

Yeni yılın ilk gecesi; başımız yastığa değdiğinde uykumuz sağlıklı, gönlümüz huzurlu olsun.

Sabah yeni yılın ilk yürüyüşü; sağlık ve beden yenilenmesi için şükürler olsun, canlarımız sağ, keyfimiz bol olsun.

Hoşgelmişsin 2012!

Müzik, yılbaşı gecesinin keşiflerinden.
Dinleyin, keyif alacaksınız.
.

*AİLE YADİGÂRI YÜKSÜK KADEHTE PORTAKALLI KAHVE LİKÖRÜ...

2011-12-30T23:38:00.000+02:00

...VEEE, ŞEREFE!
İNSANLIĞA, İYİLİĞE, DOSTLUĞA, SAĞLIĞA, GÜZELLİĞE...

*Akıl eden, yapan, yaşatan, kalben destekleyen tüm dostlara sevgiler.
.

...dönüp ardıma bakınca...

2011-12-29T15:12:00.001+02:00

*
...yeni yılın ilk günü. kahvaltı kardeşimde, akşam yemeği ve kendi aramızda yeni yıl kutlaması bayan e.'de...
...kızım sinüzit olmuş, doktora gittik. gece uykum kaçtı...
...hava yine buz gibi, yine bir cami avlusu, bu defa yağmur da var, yeni yılda annesini kaybeden ikinci arkadaşım...
...büroda işleri ayarladım, öğleden sonra "frida-diego" sergisine kaçtım, çok etkileyici...
...tapu dairesinin yeri mi değişmiş, hayır hayır, buraları düzenlemişler anlaşılan. altı saat sürdü işlemlerin tamamlanması, sonunda bir ev sahibi oldum...
...sabah kar yağdı, az az, ince ince. o kadar...
...kasada bir zarfta para unutmuşum. bulmak şahane oldu...
...bostancı gösteri merkezi'ne zülfü livaneli konseri'ne gittik şulem'le, çok güzel...
...kızımın kurstan çıkış saatini bekliyordum, kendime yeni bir cep telefonu aldım. ayy, dokununca ekran kayıyor, nasıl alışacaksam...
...akşam iş çıkışı blog kızlarımla buluştuk. klemure'de yemek ardından, eski 45lik'te şarkı söyleyip, dans etmece...
...hava güzel, "ada"mız geldi. bayan p. ve bayan d. ile ada'da yürüyüş, ardından sahilde rakı-balık. vapuru kaçırdık, taksi tuttuk....
...on gündür hastayım, bugün ilk kez işe gidiyorum, bütün vücudum ağrıyor...
...oğlum ygs'ye girdi. iyi geçti, şükür...
...sabah saç boyası, sonra okulda veli toplantısı...
...fü. hanım tiyatroya davet etti, sayesinde oyun görüyorum...
...öğlene doğru yola çıktık, bartın'a doğru. gece inkumu'ndayız. sabah kuş cıvıltılarıyla uyandık...
...akşam tv'de fatmagül'ü seyrettim ve sonra hıdırellez için dilekte bulundum...
...ağacımı seyretmeye gittim, coşmuş. doya doya baktım...
...sbs sınavı sabahı. kızımın sınavı iyi, ama stress'ten benim belim tutuldu...
...kızımın mezuniyet balosu. yanaklarım acıdı bir ara. meğer, gülümseyip duruyormuşum da, ondanmış...
...sıra lys 1 ve 4'te. oğlum durumundan memnun...
...kuzenim geldi seattle'dan, çoluk çocuk biraradayız, kaç yıl sonra...
...sıra oğlumun mezuniyet balosunda, yine gülümseme ağrısı yanaklarda...
...nasıl olduysa oldu, paris'e gidiyoruz kızımla. kardeşim de ailesiyle orada, kuzenimde kalıyoruz. cümbür cemaat gezmece...
...sınav sonuçları beklenirken denize gidiyoruz, tabii ki bozcaada'ya...
...sonuçlar, ön kayıt, kayıtlar, bayram geldi bile. bayram sonrası son yaz tatili, akyarlar, gümüşlük, turgut reis....
...liseye başladı kızım, heyecan...
...üniversiteye başladı oğlum, heyecan...
...miss melty'nin düğünü. ne çok eğlendik, dans ettik...
...egzersiz, yürüyüş, hava güzel. denize karşı kahve keyfi...
...sinemaya gittik kızlarla. sonra kişisel magazin programı yaptık yine, eğlendik...
...bayram. çocuklarla birlikte emirgan korusunda gezmekteyiz...
...oğlum bende daha az kalıyor. okul uzak, babasında kalmak daha pratik onun için. özlüyorum...
...kitap kulübü toplantısı. kaç zamandır ilk kez bu kadar kalabalığız, yeniden başlıyor gibiyiz...
...diyet günleri. sonuçtan memnunum...
...edremit, ayvalık, cunda. eski dostlar, yeni tanışılanlar. hava güzel, sohbet güzel, balık ve mezeler güzel...
...doğumgünümde sürpriz parti. ah, nasıl da büyük keyif...
...geleneksel ofis partisi. bu demektir, geldik bir senenin daha sonuna. ne kadar çabuk...

*yeniyıl kartı japonya'dan.
2012 ejderha yılı olacakmış!
.

GİTTİ GELMEZ FIRTINASI

2011-12-27T13:52:00.000+02:00

Bugün çook üşüyorsanız, biliniz sebep "gitti gelmez fırtınası".
Ece Ajandası'nın bugünkü sayfasında yazıyor: Gitti Gelmez Fırtınası (2 gün)
Kim bir fırtınaya bu adı verir, ne anlama gelir? Aradım taradım, Google amcaya sordum, bulamadım.
Vardır bir hikmeti!

Sanırım posta idaresini bir çeşit özelleştirdiler ya da eski postacı kadrolarını işten çıkardılar ve emekli mi ettiler nedir, "postacı amca"lar yok artık. Postacıların yüzünü görmek imkansız, bir demet zarfı apartman girişlerine filan atıp gidiveriyorlar.
Geçen hafta bir buket yılbaşı kartı almıştım, dün bir başka buket geliverdi. Aradaki bir haftada gelen giden yok. Sanırsınız, çeşit çeşit adresten "aynı anda teslim edilsin" talimatıyla geliyor zarflar!

Çocuklar yılbaşı programı yapıyor. Bekliyorum, nerede olacaklar ne yapacaklar belli olsun, ona göre vaziyet alayım.
Yılbaşı gecesi çılgınca eğlenmek gibi beklentim olmadığı için rahatım. Sakin bir akşam geçirip, denk düşerse birkaç dostun sohbetiyle keyiflenmek en güzeli.

Bir kaç sene önceki bir festivalde Patti Smith'i anlatan bir yarı belgesel izlemiştim. Şu yukarıdaki Stevie Wonder şarkısı -bildiğim kadarıyla- onun tarzı değil(di).
Söylemiş ve onun tarzı oluvermiş!
.

YOK YAA!

2011-12-23T10:42:00.000+02:00

Oy avcısı bir politikacı seçim hesabı yapıyor diye bir dili, kültürü, insanları tümden silecek, yok sayacak değiliz.
Elbet tarih herkesi, yaşanan her olayı gerektiği gibi değerlendirecektir.
Şimdi şarkı dinliyorum:

.

MUCİZE DEĞİL, ÖDÜL !...

2011-12-22T12:25:00.001+02:00

Yıllar önce bir kitap okumuştum: Tibet'in Gençlik Pınarı
Modern toplumlardaki gündelik yaşam tarzının insan hayatını nasıl olumsuz etkilediğine, hastalıkları artırdığına vs. değiniyordu. Sonra asıl amaca gelip, Tibet'de yaşayanların uzun ömürlü oluşlarını ve bunun ardında yatan sırları anlatıyordu. Kitabın sonunda bu sırrın temeli olarak bir seri hareket anlatılmıştı.
Evde egzersiz yapmayı her daim seven bendeniz, bu hareketlere başladım hemen. Ne var ki, o sıralarda başladığım her işi yarın bırakmak dönemindeydim -bunu sonra anladım, tabii ki!- ve benim Tibet mucizesi pufff, söndü.

Üç ay kadar önce bir sabah bürodaki çalışma arkadaşlarımdan birisi, "sabahları egzersiz yaptığını, çok faydasını gördüğünü, kendini enerjik hissettiğini, şimdi koşarken bile daha iyi olduğunu" anlattı.
İçimdeki egzersiz meraklısı dürttü ve sordum hemen; ne egzersizi bu, nasıl yapılıyor?
"İnternette 'Tibet'in beş hareketi' yazarak arayın, hemen bulursunuz".
Buldum da...
Ee? Bunlar benim kitaptaki hareketler!
Ertesi sabah başladım. İlk hafta her hareket 3'er defa yapılıyor, sonraki hafta 5, sonra 7... İkişer artırarak, 10 hafta sonunda her biri 21 kez tekrarlanır hale geliyor. Bu sayıda yapılan tekrarla egzersiz süresi toplam 15 dakika kadar sürüyor.
Ve inanın, her gün bu hareketleri yapınca tüm kaslarınız esnemiş olarak, güne tam enerjiyle başlıyorsunuz.

Buna Tibet'in hayat uzatan mucizesi diyorlar. Bence mucize değil!
Bu, bedenine saygı gösteren ve onu düşünen insan aklının, bedenin ihtiyaçlarına uygun hareket etmesi sonucunda aldığı ödül.

Hemen yarın sabah başlayın siz de kendinize ödül vermeye...

*Burada ve burada hareketlerle ilgili açıklamalar, grafikler ve fotoğraflar var.
İnanın kolay, hiç gözünüzde büyütmeyin, çok kolay.
Sadece yapın!
.

YENİYIL KUTLAMA KARTLARI

2011-12-21T13:46:00.000+02:00

Leylak'cığımın Yeni Yıl Kartı Etkinliğinden kartlar gelmeye başladı.

Eminim postacımız şaşıracak, nerden çıktı bunlar?
Yıllardır fatura ve çocukların okullarından gelenler dışında zarf gelmezdi, birdenbire ne çok posta!

Ben geçen hafta kartları göndermiştim. Şimdi benim göndermediğim arkadaşlardan da kart geldi, cevap vereceğim.
El emeği kart hazırlayan arkadaşlara ayrıca teşekkürler, öyle değerli ki bunlar.

Ne var ki, ismini yazmayan da var. Ne yapacağım şimdi?
Hiç değilse buradan teşekkür edebilirim, kart gönderenleriniz çok olsun!
.

AKIL FİKİR DİLERİM SİZE...

2011-12-21T12:41:00.000+02:00

Hollanda’da "merak edilen sorulara cevaplar arayan" bir televizyon programının iki erkek sunucusu, insan etinin tadını öğrenmek için canlı yayında yamyamlık yapmış.

Dennis Storm ve Valerio Zeno, ilk önce küçük bir operasyonla kalçalarından et aldırmış. Daha sonra bu parçaları stüdyoda seyircilerinin önünde pişirip etlerinin "tadına bakan" ikili ülkede tartışma yaratmış.

Haber burada, tık!

Bu nasıl bir merak halidir, nasıl bir algıdır, nasıl bir insanlıktır.

Ben anlamadım.

Anlayan varsa bana anlatsın bir yol...

.

BESTE'NİN "ULUSLARARASI PORTAKALLI KAHVELİ YILBAŞI İÇECEĞİ HAREKETİ"NE EKMEKCİKİZ'IN KATILIMINA DAİR KANITTIR!

2011-12-20T12:04:00.001+02:00

Hani nerdeyse kahve likörü yaptığımı unutmuştum. Taa ki, Besteciğim "Uluslararası Portakallı Kahveli Yılbaşı İçeceği Hareketi"ni başlatana kadar... İşte o zaman hatırladım kahve likörlerimi. İki şişe yapmıştım üstelik, birisi french press'le demlenmiş kahveden, diğeri Türk Kahvesiyle...

İlk kez dün akşam açtım ve tadına baktım.
Valla şimdi kendimi methetmek gibi olacak, ama, harika olmuş!
Kahve likörlerini yaparken içine kakule de koymuştum, büyütürseniz göreceksiniz bardağın içindeki tanecik, o.

Benim bu evdeki yapılmış ve unutulmuşu keşif hallerim kahve likörleriyle sınırlı kalmadı desem, bana güleceksiniz, ama, aynen öyle oldu.
Bir de baktım ki, Bozcaada'dan sevili Ümit'ciğimin de yardımıyla ellerimizle topladığımız böğürtlenlerden de likör yapmışım! Hem de ne likör olmuş...

Ama bakın bu unutmadığım: Mürver tanelerinden yapılmış mürver likörü.
Lezzetini, damakta bıraktığı rayihayı anlatamam, muhteşem!

Sonracığıma efendim, mürver ve böğürtlenin şişelerini aynen kapattım ve dolaba kaldırdım.
Türk kahveli likörün içine bir kaç şerit kesilmiş portakal kabuğu attım, french press kahvesinin içine mandalina kabuğu attım, onları da öyle kaldırdım dolaba.

30 Aralık'ta saat 21:00'de hep birlikte kadeh kaldırılırken, ben de orada olacağım.
Yaşasın!
.

"BİSİKLETLİ ÇOCUK"

2011-12-19T11:44:00.000+02:00

Babası bir süreliğine yetiştirme yurduna bırakmış onu.
Sonra gelmemiş.
Çocuk ısrarla evlerinin telefonunu aratıyor, cevap alamıyor.
Babası nerede? Aramak için okuldan/yurttan kaçmaya çalışıyor, yakalanıyor, tekrar kaçıyor.
....

Sonrasını anlatmayayım.
Şu kadarını söyleyeyim; sakin anlatılan bir hikaye bu, bir o kadar da iç burucu insan dramı.

Yönetmenleri Mayıs 2011'de Cannes'te Nuri Bilge Ceylan'la aynı ödülü paylaşmıştı.
Bisikletli Çocuk'u seyrediniz.

.

ertesi gün... bir teşekkür daha!

2011-12-16T12:27:00.000+02:00

dün akşam, doğum günü kutlaması yapmak üzere dört arkadaşımla imroz'da yemek yiyecektik.
yemekten sonra üç arkadaşım daha bize katılacaktı, program şu: 45'lik'e gider biraz türkçe pop dinler, söyler eğleniriz. şahane!

öyle oldu da...

45'lik'e girdik, arka tarafa doğru ilerliyoruz, bir yandan da düşünüyorum "yahu bunlar sigara içerler, şimdi boyuna kapı önüne çıkma seferleri yapacaklar, keşke ön tarafta bir yer olsaydı".
arka salonun kapısının önünde bir an durdum ve -sanırım- bir çığlık attım.
aaa!
herkes burada!

hayatımın ilk sürpriz doğum günü partisiydi.
çok eğlendim, çok eğlendik.

sürprizi organize eden, sürprize katılan, her işi bırakıp orada olan, engeli nedeniyle gönlünden yanımızda olan tüm dostlarım....
iyi ki varsınız, sizi çok seviyorum!
.

*açık teşekkür

2011-12-15T15:29:00.002+02:00

beni dünyaya getirdikleri için sevgili anneme ve rahmetli babama,
varlıkları hayatımın armağanı olan çocuklarıma ve onlar kadar değerli yeğenlerime,
çocukluğumun en iyi oyun arkadaşı ve her daim dostum canım kardeşime,
beni güldüren, eğlendiren kişisel magazin konularımın kaynağı çok sevgili kız arkadaşlarıma,
ilkokuldan başlayarak tanıdığım tüm okul arkadaşlarıma,
yirmiyedi senedir çalıştığım işyerimdeki tüm meslektaşlarıma, stajyerlerime, arkadaşlarıma,
blog alemine ve sayesinde tanıdığım tüm dostlara,
*kuantum sıçramamı sağlayan eski eşe, dosta, ahbaba ve diğer ilgililere,
ve hayatımdaki herşey için tanrı'ya
doğum günüm vesilesiyle teşekkürlerimi sunarım.

*konu başlığı ve deyim bayan d. ve bayan e.'den...
.

İYİ MÜZİK

2011-12-14T13:09:00.000+02:00

İyi müzik dinleyeni kanatlandırır mutlu eder, sonra aniden içini sızlatır ve nerdeyse öfkelendirir.
Neden o notaları ben yazmadım?
Neden o melodiyi çalan ben değilim?

Dinle o zaman!

İspanyol Süiti - Jota bölümü
Besteci: Manuel de Falla

Çello: Jacqueline du Pré
Gitar: John Williams
.

yansıma

2011-12-13T11:32:00.001+02:00

kişilik neyin yansımasıdır?
kızım kalamış'ta bankta oturup denize bakarken "istanbul çok güzel, anne" diyorsa annesinden etkilenmemiş olabilir mi?
ya da, oğlum annesinin ayıkladığı nar çanağına kaşık sallarken "bir narda kaç tane var acaba?" sorusuna cevap bulmak için sayı sayıyorsa...

çocuklarımda benden yansımalar gördüğümde mutlu oluyorum.
dağ durgun denize yansıdığında da...
.

itiraf ediyorum

2011-12-12T23:27:00.000+02:00

gece gece
tam da yatarayak
on dakika sonra uyuyacakken
kaç zamandır yapmadığımı yaptım
mutfağa hırsız gibi girdim
peynir ekmek yedim
akşam hafif mi yedim nedir
mazeret mi
değil

tek tesellim
şimdi orada da gece
yapılacak iş miydi
gece gece...
.

*BEKLERKEN...

2011-12-11T13:41:00.000+02:00

*Sevgili arkadaşıma teşekkürlerimle...
.

...hadi bakalım, bugün ters köşe... dinleyin, feyz alın... :))

2011-12-09T11:06:00.000+02:00

UĞUR GETİRSİN...

2011-12-08T12:58:00.000+02:00

Cunda'da Rahmi Koç Müzesi Sevim ve Necdet Kent Kitaplığı'nı gördük, dönüş yoluna çıkmadan önce.
Eskiden Agios Yannis Kilisesi imiş bu bina. Onarılmış, bağışlanan kitaplarla 2007'de yeniden açılmış.

Bina Cunda'ya tepeden bakıyor, manzara çok güzel olmalı. Biz oradayken sis ve pus henüz kalmamıştı, görüş berrak değildi.

Bina ve Kent çifti hakkında ayrıntılı bilgi isteyen için, bir tık!

Fotoğrafı müzede çektim. Kültürümüzde uğur sayılan, kötülükleri uzaklaştırdığı düşünülen bir kaç nesne birarada; çocuk ayakkabısı, at nalı, nazar boncuğu, sarmısak...

Ben nazar boncuğunu çok severim, yanımda taşırım, armağan veririm.
Sizin uğurunuz hangisi?
.

PAKİZE, CUNDA'NIN KEDİLERİ VE YATILI OKUYAN ÇOCUKLAR

2011-12-07T07:42:00.000+02:00

Güneşi görünce yayılıp gevşeyen sadece biz değiliz.
İşte Akkızhan'ın iki aylık yanaşması Pakize.
Geldiğimiz gün, sis dağılıp güneş çıktığında otelin bahçesinde güneşe yayılıyoruz, o da bizi kapının önündeki yastığından izliyor.

Pakize, ertesi sabah kahvaltıdan dönerken bizi, yine kapının yanında karşıladı.
Bu defa sardunya saksının içine yerleşmiş!

Cunda'nın kedileri.
Yaz misafirleri gidince sokaklar onlara kalmış.
Balıktan dönen teknelerin artıkları, balık kafaları havada kapılıyor, bu bekleyiş ondan.

Akkızhan'da geçmişten bugüne gelen hayat hikayeleri dinledik.
Bizim dinlerken nefesimiz kesildi, yaşayanlar nasıl etkilenmiştir kimbilir...

Dün akşam bunları düşünürken, kızımın tanıdık bir melodiyi bir kaç kez üst üste dinlediğini duydum.
Bizde sanırım Koro adıyla oynayan Les choristes filminin en ünlü melodisiydi bu.
Filmde İkinci savaştan sonraki dönemde Fransa'da geçiyordu. Savaş sonrası yoksulluğu, yatılı okul, disiplin meraklısı müdür, haylaz öğrenciler, ilgisiz ya da kendi derdine düşmüş aileler, okula yeni atanan müzik öğretmeni, çocuklardan bir koro kurup mucizeler yaratmak...

Duygusal, etkileyici, güzel bir film.
Filmden görüntüler ve o melodi aşağıda.
Buraya tıklarsanız, filmdeki şarkıları söyleyen gerçek koronun konserinden o şarkıyı dinleyebilirsiniz.

.

ÖLMEZ AĞACININ ŞERBETİ

2011-12-06T09:44:00.003+02:00

Gömeç'de Akkız Han Otel'de kaldık.
Burası yeni açılmış, yerel tarzda ve eski usul yapılmış, döşenmiş çok şık bir butik otel. Önünüzde yanınızda bir zeytin ağacı denizi uzanıyor.

Hemen yanında, aynı bahçe içinde bir de zeytinyağı imalathanesi var.
İlk ürünlerini geçen sene almışlar ve girdikleri yarışmada bir birincilik ve bir ikincilik almışlar.
Bu senenin yeni sıkılmış zeytinyağını tattık.
Damağımdaki lezzeti halen ağzımda hissediyorum.

Zeytinler, toplandığı gün kasalarla geliyor, dalından yaprağından ayıklanıyor.
El emeği, zeytini ağacından toplarken ve makineye yerleştirirken çok yoğun. Sonrası, alet işler el öğünür...

Sıkılıp, hamur halinde karılmaya hazır zeytinler.
Birazdan makineye gidecekler.

Bunlar, eski usul güğümler ve hasır çuvallar. Burada kullanılmıyor, sadece anı.

İşte herşeyi yapan makine sistemi bunlar.
Zeytin, çekirdeğiyle birlikte eziliyor, karılıyor, hamur oluyor, sonra dinleniyor, en sonunda imbikten damla damla yağ akıyor, tanka doluyor.
Hiçbirşeye insan eli değmiyor bu aşamalarda, bütün makineler kapalı çalışıyor.

İşte sonuç! Ödüllü zeytinyağı.
Sabah bir tatlı kaşığı için, ister şifa niyetine, ister damak zevki için.
Artun Ünsal'ın zeytinyağına "ölmez ağacının şerbeti" demesi boşuna değil.
.

KIŞ GÜNEŞİ ALDI EGE'YE GÖTÜRDÜ, EDREMİT KÖRFEZİ'NE...

2011-12-05T14:16:00.001+02:00

İlk gün sabah feribottan indiğimizde bizi sis karşıladı.
Gece kırağı yağmış, yerler buzlu, bitkilerin üzerleri peri tozu serpilmiş gibi, uçucu ve beyaz...
Öğlende güneş yükseldi, sis dağıldı, hava ısındı.
Akşamüstü Cunda'da gün batarken, teknelerin ardından kızardı hava, ufuğa doğru...

Sonraki gün, Şeytan Sofrası'ndayız, gün batımını orada seyredeceğiz.
Evdeki hesap çarşıya uymadı, güneş yazın battığı yerde deniz üstünde değil artık. Kış güneşi bu!
Aşağıya inip, Ayvalık'a doğru yol alırken bir an yakaladık onu.
Ardında battığı tepenin yansıması göl gibi durgun denize vurmakta....

Dönüş yolundayız, Bursa arkamızda kalmak üzere.
Gün akşam oldu yine.
Arka pencereden, bir an.
.

Bir tabak kırmızı elmanın yolculukla ne ilgisi var? Anlatacağım...

2011-12-04T20:18:00.000+02:00

kasım bitiyor takvime bakarsak kış başlıyor, içimden konuşuyorum size yazıyorum

2011-11-30T15:41:00.001+02:00

grieg dinliyorum, hava ve ruh durumuma iyi gitti

sabahtan beri iş yapıyorum, şimdi bitiverdi, bir an ne yapacağımı bilemedim

ahmet hamdi tanpınar'ın huzur'unu okuyacağım, ısmarlasam mı, kitapçıya mı sorsam

leyla ve mecnun'un son sahnesi öldürdü beni bu hafta, özellikle çalan şarkı çok güzeldi anlatılana acayip uygundu

sabah eski kocamın en eski arkadaşlarından biri büroya geldi, bir süre bana gözükmemeye çalıştı, nasıl davranacağını bilemedi galiba, oysa sular aktı gitti köprülerin altından çoktaaan

server tanilli ölmüş, fakültede hocamdı, sonra vurdular onu sakatladılar, tekerlekli sandalyeye bağladılar, mücadele içinde bir hayat

blogum beş yaşını bitirdi, daha bugün aklıma geldi, eskiden ay sayardım

önümüzdeki günler gecikmiş bir pastırma yazı bekleniyor, ışıklı günler göreceğiz ne güzel, kasım'da gri gökyüzünden içim kararmıştı

damla sakızlı türk kahvesi içtiniz mi, güzel
.

"DEDEMİN İNSANLARI", "CELAL TAN VE AİLESİNİN AŞIRI ACIKLI HİKAYESİ", "ANAYURT OTELİ" VE HAYAT

2011-11-28T09:46:00.001+02:00

Yukardaki müzikte izlenecek bir görüntü yok, yazıyı okurken dinlemeniz için orada. Bestecisi Yann Tiersen'i biliyorsunuz. Bilmiyorum demeyin, "Amelie" filminin müzikleri onun, hatırlayın ünlü valsi.

Gelelim, haftasonu olanlara.
Aslında pek bir şey olmadı. Kitap kulübü toplantısı vardı, en sosyal olduğum ortam orasıydı.
Yusuf Atılgan'ın Anayurt Oteli'ni konuştuk. Uzun süredir ara verdikten sonra, böyle kalabalık ve doyurucu bir toplantı ile başlamamız olağanüstü keyifliydi.

Diğer iki sosyal ortam iki film seyri esnasındaydı.
"Celal Tan ve Ailesinin Aşırı Acıklı Hikayesi"ni oğlum hararetle önermişti, ve ben de merak ediyordum.
Yönetmen Onur Ünlü'nü TRT'deki Leyla ve Mecnun'unu geçen seneden beri izliyorum, çok eğleniyorum.
Celal Tan...'nın hikayesi bizde pek denenmeyen kara mizah ve absürt anlatımla naklediliyor. Filmi altını okuyarak izlediğinizde çok seveceksiniz.

"Dedemin İnsanları"nı bekliyorduk nicedir, ilk haftayı kaçırmadık tabiyatıyla ve acelemize kesinlikle değdi, bu film.
Çağan Irmak çok çok güzel hikaye anlatıyor, filmin seyirciyi içine alıverişi kusursuz. Oyuncular çok çok başarılı, özellikle Çetin Tekindor muhteşem.
Öyle "yine ağlayacağız" filan diye önyargıyla gitmeyin, her duyguyu tadacaksınız.
Kaçırmayın!
.

İSTANBUL'DA GÜN DOĞUYOR

2011-11-25T07:27:00.000+02:00

İstanbul Hatırası: Köprüyü Geçmek, Fatih Akın
2005

Ben Bir Martı Olsam
BaBa Zula, Brenna Maccrimmon
.

sabah erken. mutfakta çay demlenir, ekmek kızarır, yumurta haşlanırken bir an. öylesine...

2011-11-24T11:08:00.001+02:00

SİNEK ISIRIĞI DEĞİL, ODA MÜZİĞİ

2011-11-22T22:32:00.000+02:00

Barış Bıçakçı'nın "Sinek Isırıklarının Müellifi" romanını okudum, bitti.
Tereddüt ettim yazarken, roman mı demeli, anlatı mı? Öylesine roman iddiası olmayan bir sadelik ve sükunetle yazılmış ki kitap.
Kitabımız, Cemil'in yazdığı kitabı yayınevine teslimiyle başlıyor. Yayınevi editörünün aylar sonra dosyayı okuyup, metnin nasıl olması gerektiği hakkındaki görüşünü bildirmesiyle bitiyor.
Cemil beklerken biz onun hayatını öğreniyoruz. Arkadaşlarını, karısını, toplu konuttaki yaşantısını, komşularını, aşk hakkındaki düşüncelerini...
Kitabın usul usul anlattıklarının beni nasıl içine alıverdiğini anlamadım bile.

Sonra 146. sayfada 50. bölümün ilk cümlesini okudum:
"Cemil'e hayatın şölen olduğunu hissettiren şeylerin üstünkörü yapılmış listesi:
Virginia Woolf'un Mrs. Dalloway romanı.
...Kim Novak ve William Holden'in oynadığı Piknik filmi.
...Ezginin Günlüğü.
...İtalo Calvino.
....."
Daha listenin ilk maddesinde kendi listemi yapmaya başlamıştım, bile.
Benim ilk aşık olduğum Virgina Woof romanı Deniz Feneri'dir. Sonradan Mrs. Dallowey'i okumuştum. Şimdi bile en çok hangisini severim kararsızım.

Filmler, müzikler, resimler, ressamlar, şiirler, albümler, yazarlar...
Hayatı şölen haline getirenler, bizi biz yapanlar...

Ben bu kitabı çok sevdim. Sadece şu tek cümle bile olsa onu sevmeme yeter de artar bile!

Şimdi söyleyin bana, sizin için hayatın şölen olduğunu hissettiren şeylerden birkaç tanesini.

FENER BAHÇESİ'NDE SONBAHAR

2011-11-21T09:06:00.004+02:00

Ziyarete gittim, onu ve o güzelim bahçeyi.
İnsanlar evlerinde olmalı, sabah erken diye mi, hava soğuk diye mi?
Ağacım henüz yapraklarını dökmemiş, nerdeyse yemyeşil.
Bakın orada, arkada, sağ tarafta, alt köşede işte.

Altında oturup, ağacımı seyrettiğim üçyüzyıllık çitlembik her saniye bir yaprak düşürmekte.
Pazar sabahı olmasına bakmadan bahçıvanlar harıl harıl çalışıyor; düşen yaprakları elektrikli süpürge gibi bir aletle topluyorlar.

Girişe yakın ağaçaltı oturma yeri kapalı. Bankların çoğu duvar diplerine toplanmış, üstleri brandayla örtülmüş.
Her zaman oturduğum masanın yan köşesindeki asırlık zeytin ağacının meyveleri olmuş, güzelim siyah zeytinler yerlerde.
Dört tanecik aldım yerden, okşadım onları, cebime yerleştirdim.

Yürüdüm. Ağaçları, kargaları, topal martıyı, kedileri ve oları besleyen güler yüzlü sohbet canlısı kadını seyrettim.
Anlattı bana bir yandan da, kedileri, kuşları, hangi yavrunun ne zaman doğduğunu, hangisinin daha oyuncu olduğunu...

Deniz kenarındaki ağaç altında çay demlemişlerdi.
Bir bardak çay istedim, denize karşı içtim.

Fenerbahçe'ye sonbahar çok güzel gelmişti.
Fener Bahçesi'nde doğanın kışa geçişini izlemek huzur veriyordu.
.

DELIVERANCE

2011-11-18T14:56:00.000+02:00

Film 1972'de çekilmiş, ben 1978 de mi görmüştüm acaba?. O yıllarda yabancı filmler birkaç sene sonra gösterime girerdi.
Neden mi?İthalat güçlükleri, döviz yokluğu, bunu seyreden olur mu vs. türlü çeşitli konu vardı çözülmesi bin aşamalı.

Deliverance'ı da bu nedenle gecikmeli olarak, üniversitede öğrenciyken görmüş olmalıyım. Sanki bir gün okuldan erken çıkmış ve bir kaç arkadaş soluğu Emek sinemasında almışız gibi kalmış aklımda.

Yönetmen John Boorman o yıllarda büyük gişe yapan filmlerin yönetmeni; Zardoz, Excalibur, Hope and Glory'yi çekmiş. Macera, şiddet, dövüş...
Şimdi olsa seyreder miydim bilemiyorum, ama, o yıllarda film yokluğundan her oynayan filmi seyrediyoruz, nerdeyse. Film, hatırladığım kadarıyla, bir kanoyla nehirde yolculuk eden dört beş erkeği ve yolculuk boyunca yaşadıklarını anlatıyordu.

Aşağıdaki sahne filmin en sakin ve neş'eli bölümü belki de...
Yolculardan biri nehire ulaşmak için gittikleri yoldaki bir mola esnasında gitarını tıngırdatmaya başlıyor. Derken benzin istasyonundaki zihinsel engelli çocuk banjo çalarak eşlik etmeye başlıyor ve beklenmedik bir düet...

<p>&amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/ifra me&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;gt;</p>

Sonrası ise, macera!
.

AKLA ZİYAN BİR RADYO KONUŞMASI

2011-11-17T12:37:00.000+02:00

Bu sabahki taksi arama faaliyetim yağmur nedeniyle iyice zorlu hale geldi.
Caddeye yürüdüm, yoldan geçen bir taksiye el ettim, durdu, bindim.
Şöför radyo dinliyordu.
Konuşan kişi, akşam geç saatte yemek yemenin zararlarından dem vuruyordu.
Eh güzel. Biraz kulak kabarttım.
"Elma sirkesi için, faydasını göreceksiniz" diyor. Bu da iyi, çok insan elma sirkesinin yararına inanıyor.
Konuşan Karadeniz'li olmalı, dili iyice kaçıyor. Üstelik radyo sunucusu değil de bilen kişi/konuk filan olmalı, öyle irticalen konuşuyor.
"Sabah gelirken hatta, Fatih'te bilmem kim amcayı gördüm, ben ona söylemiştim, akıntılı hemoroitim var dedi bana, ben de ona dedim ki akşam az ye yatmadan elma sirkesi iç, tatbik etmiş, iyi geldi dedi bana"
Hoppala bu ne ya? Akıntı nedir, kastedilen kanama ise bu nasıl tedavidir, doktora git denmez mi insana?
Bir de kendi kendine "hocam dedi bana" filan ekliyor araya.
Sonra bir anda elma sirkesinden, başka konuya geçti. "Şimdi bir de büyük idrar, küçük idrar bekletme hastalığı çok yaygınlaştı, çocuklarda çok var, büyükler de yapıyor" buyurdu.

Bu nedir arkadaşlar?
Siz büyük idrar nedir, küçük idrar nedir bilir misiniz?
Bu nasıl bir sorumsuzluk ve kafadan atma halidir?

Dikkatinizi çekerim adam radyoda konuşuyor, mahalle kahvesinde kağıt arkadaşına ilaç tavsiye eden emekli amca ya da komşusuna ilaç tavsiye eden yaşlı teyze değil o!

Öfff! Şimdi İnternette baktım da elma sirkesi vücudu dıştan ve de içten temizliyormuşmuş da, birisi onbeş günde sekiz kilo vermişmiş de...
Cehalet sırf radyo yayında değil ki, her yerde.
.

SANA KEK YAPTIMMM

2011-11-16T13:30:00.000+02:00

3 yumurta yerine 4 yumurta olsa ve biraz da ununu artırsam, iki kek yapsam, birisi evde kalsa, diğeri misafirliğe gitse...
Bakalım ne malzememiz varmış? Ceviz az, kuru üzüm yok.
Ne varmış bu kavanozda? Amanın, unutmuştum... Arife günü aldığım kuvertür çikolata buradaymış, yaşasın!
Hımm pekâlâ, çikolatalı az cevizli tarçınlı tereyeğlı kek olur mu? Olur!
Şöyle yapıyoruz:
1 bardaktan az toz şeker ve 4 yumurtayı çırpıyoruz.
Bu arada fırını 180 derecede ısıtmaya başlıyoruz, diğer yandan da 100 g. kadar tereyağını kısık ateşte erimeye bırakıp, içine 40 gr kadar kuvertür çikolata kırıp karıştırıyoruz.
Yumurtalarla şekeri eriyene dek çırptınız mı? Şimdi 1 su bardağı sütü, ardından artık erimiş tereyağ çikolata karışımını katıp, karıştırıyoruz.
Geldik kuru malzemeye...
3 su bardağı un, 1 tatlı kaşığı tarçın, 1 paket kabartma tozu birlikte elenip, mis kokulu sıvılara boca edilecek, azıcık karıştırılacak.
Kek kalıplarınızı -iki tane yapıyoruz, hatırlayın- önceden yağlamıştınız diğ mi?
Üleştirin boza kıvamlı kek öncülünü kalıplara.
En son fırına vermeden üzerlerine yarım cevizlerden beş altı tane sıralayın.
Kırk dakika olmuş mu? Pişti bile!
Buyrunuz.

ESKİ BİR FOTOĞRAFTAKİ HİKAYE

2011-11-15T07:54:00.001+02:00

Geçenlerde bir hikaye dinledim.
Sevdiğim Paul Auster öykülerindekilere benzeyen bir tesadüfden bahsedilmişti.
Bir yere yazmadığım, birisine hemen anlatmadığım için hikayeyi unuttum.
Bir kaç gün önce, Baron von Plastik 'in "Eski Fotoğraflar Bize Neyi Anlatır-I" yazısını okurken, bu öyküyü anımsadım. Neden derseniz, daha önce dinlediğim hikaye eski fotoğraflar ve aile albümleriyle ilgiliydi. Ancak öykünün ayrıntılarını bir türlü biraraya getiremedim.
Bir ara, ben bunu bir filmde dizide filan mı seyrettim yoksa, kuşkusuna kapıldım. Yok yok! Birisi anlatmıştı.

Neyse, ben hatırladığımı anlatayım:
Efendim, çok genç olmayan yaşlarında evlenen bir çift varmış. Kadının başka şehirde yaşayan ailesine ziyarete gittiklerinde, aile albümleri ortaya çıkmış ve evli çift eski aile fotoğraflara bakmaya başlamış.
Derken bir an damat şaşkınlıkla haykırmış, "aa! ama bu benim!"
Meğerse, kadının ailesinin bir vapur iskelesinde bir yakınlarını karşılarken çektirdikleri fotoğraf karesinin bir kenarında, o da yer almış.
O sırada aileyi hiç tanımıyor, şimdiki eşini hiç tanımıyor, gelecekte bu fotoğrafa bakacağını bilmiyor.

Neden mi oradaymış?
Adam, o şehirde askerliğini yapıyormuş ve o sırada çarşı iznine çıkmış, hava güzelmiş, geziniyormuş. Muhtemelen iskeden denizi seyrediyordu.

İşte değerli Baron, eski fotoğraflar bize daha neler neler anlatır?
Bazen de bize hayatımızın bundan sonrasında kiminle karşılaşacağımızın ipucunu verir.

Yukarıdaki fotoğraf şuradan.
İnternette aradım ve gördüm ki, Asya, Avrupa, Amerika farketmiyor, biz dünyalılar hep eski aile fotoğraflarımızın peşindeyiz.

Eski fotoğrafların peşine düşüp, geçmişindeki izlere ulaşmak insanın ihtiyaçlarından olmalı.

İlk fotoğraf ise, buradan.
.

CAAA-CUPPA CUPPA CUPPA!

2011-11-14T13:49:00.000+02:00

Ferhan Şensoy'un tüm zekasını tiyatro yazmak, oynamak ve eğlenceli anı kitapları yazmak için kullandığı 80'li yıllarda "Ferhangi Şeyler"i kaç kez seyretmiştim, unuttum.
Her seferinde kahkahalarla dinlerdim ev sahibesi Orkinos Hanım'ı, tiyatronun ışıkçısını parmağına dolayarak anlattığı hikayelerini, gündelik hayattaki tuhaflıkları hicvetmesini...

Bugün hava üstüme basınca aklıma geldi. Oyunda söylediği şarkılardan birinin sözleriydi:

Bugün evden çıkasım yok,
Telefonu açasım yok,
Rakımız var içesim yok,
Caaa-cuppa cuppa cuppa...

Öyle işte!

Burada Ferhangi Şeyler'den bir bölüm var, dinlemek isteyene...
.

TESADÜFEN

2011-11-11T11:11:00.001+02:00

EMİRGÜNE* BAHÇESİNDE SONBAHAR

2011-11-10T23:14:00.001+02:00

*Emirgüne, Emirgan'ın eski adlarından, Mirgün de öyle...
Buraya ilk yerleşim 16. yüzyılda olmuş.

Şimdilerde baharda lale seyrine, ağaçların yaprakları kızarıp dökülmeye yüz tutunca güz seyrine gitmek İstanbul'un vazgeçilmezlerinden.

Kış kapıda.
Ben söylemiyorum, sıklamenler söylüyor.
.

GELDİK YİNE KASIM'IN 9'UNA...

2011-11-09T16:00:00.047+02:00

1978 yılının Kasım ayıydı, 8 Kasım.
Üniversitenin birinci sınıfından ikiye geçiyordum, Ekim sınavları gecikmişti o lodoslu gün yine sınavım vardı.
Ertesi gün arifeydi, kurban bayramı arifesi.
Bizim evde bayram olacaktı, babam gelecekti. Henüz tayini çıkmamıştı Samsun'daydı o.

Arife günü evde annem bayram için yemek ve tatlı yapıyor, ben ona yardım ediyordum. Kardeşim okuldaydı.
Kapı çaldı, açtım. Kapıda bir kalabalık var dayım, amcam...
İçeri geçtiler, çok zorlanarak haberi verdiler. Babam biz fanilerin dünyasından göçmüş.

Bu sene kurban bayramı tarihi, 33 yıl sonra döndü dolaştı aynı tarihe geldi. Sadece bir kaç günlük farkla...
Bugün kardeşim ve annemle birlikte babama gittik.
Yine lodos vardı.
.

BENİM ADIM KIRMIZI

2011-11-07T08:22:00.000+02:00

Benim Adım Kırmızı 1998'de basılmış, iç kapağa attığım tarihe baktım, ben 2001'de almışım ve 2011'de okuyorum.
Bir bakıma araya çok zaman girmiş, geç kalmışım, bir bakıma tam zamanında okuyorum.
Kitap ilk yayınlandığından hemen önce 1997'de kızım doğmuştu, oğlum küçüktü, hayat üstüme gelmeye başlamıştı. Kitap okuyacak zamanım, okuduğumu anlayacak halim yoktu.
Sonra 2001 gelmiş, "artık şu kitabımı okuyayım" kıvamına gelmişim, niyet edip almışım. Herhalde, o günlerde bir haller oldu yine. Evet evet, şimdi hatırladım, 2001 acıların ölümlerin olduğu bir yıldı, aklım da dağınıktı, ruhum da...

Geçen hafta kitaplığa bakınırken, artık sırası gelmiş olmalı "Benim Adım Kırmızı"yı elime aldım ve o gün bugün lezzetten dilim damağım kamaşarak okuyorum.

Bunca senede okuyan okumuş olmalı ya, okumayan kaldıysa önerim hiç vakit kaybetmesinler.
Ben, önceki seneki "Masumiyet Müzesi" hayal kırıklığımdan sonra, sevdiğim Orhan Pamuk dünyasına yeniden kavuşmaktan çok mutluyum.

Burada bir eleştiri yazısı var, kitabı bilmeyen için ilgi çekici olabilir.
.

BAYRAM ARİFESİ

2011-11-05T19:58:00.002+02:00

Dolmuş, Kadıköy çarşısı, İskele, vapur, Eminönü.

Mışır çarşısı, renk, ışıltı, kalabalık.
Kuru Kahveci Mehmet Efendi Mahdumları, taze çekilmiş kahve kokusu.

Sultanhamam, Büyük Yeni Han, Küçük Yeni Han.
Beyazıt Kulesi, İstnbul Üniversitesinin kapısı, Çınaraltı, Sahaflar çarşısı.
Kapalıçarşı.
Şark Kahvesi, sade kahve.
Cevahir Bedesteni, Kalpakçılar, Çukur Muhallebici, vitrinler, halılar, gümüşler, altınlar, pırlantalar, keçeciler.
Havuzlu Restaurant, kırmızı çiniler, hamsili pilav.
Nuruosmaniye kapısı ve camii.

Cağaoloğlu, eski gazete binaları yok artık, ağaçlı, şık, turistler, turistler.
Çemberlitaş, II. Mahmut Türbesi, son Osmanlı burada yatıyor.
Divanyolu, Sultanahmet, tramvay.

Eminönü, vapur, Kadıköy.
Çarşıiçi, Baylan, Hacı Bekir, Cafer Erol, rokoko, çifte kavrulmuş lokum, kaymaklı lokum, badem şekeri.

Bu kadar.

Dostlar,
Bayramda ağzınızın tadı yerinde olsun.
Derdi olan derman bulsun.
.

BİR ZAMANLAR, MAZİYE BAK...

2011-11-04T15:57:00.000+02:00

ŞİMDİLERDE BÖYLE OLUYOR...

ESKİDEN RADYO DİNLERDİK, RADYO TİYATROSU DİNLEMEYİ ÖZLEDİM.

HİÇ MEVSİMİ DEĞİL, ...

2011-11-03T12:21:00.000+02:00

...OYSA, ONLAR HERŞEYE İNAT AÇTILAR.

SARDUNYA BU!
FERMAN DİNLEMEZ, GÖNÜL GİBİ...

BİR DE YAĞMUR İNCİ TANELERİNİ BIRAKTI MI ÜZERLERİNE?
.

CHECK-UP ŞEYSİ!

2011-11-02T16:20:00.000+02:00

Chek-up neysi diğ mi? Bilemedim de öyle deyiverdim. Maskaralığı diyeceğim, saçmalığı diyeceğim, diyeceğim de doktorlar belki alınacak, klinikler, sigortacılar itiraz edecek, filan falan...
Geçen haftanın tümünü doktor muayenehanesi, klinik, hastane, laboratuvar dolaşarak geçirdim. Çok şükür hastalık yoktu, ama nerdeyse hasta oluyordum.

Şöyle oldu:
Bir özel sağlık sigortası poliçemiz var çoluk çoluk, sadece yatarak tedavi giderlerini ve senede bir kez de check-up giderlerini karşılıyor.
Check-up denince sanmayın ki, tepeden tırnağa inceleme... Aslında öyle olması gerekiyormuş da bizimki cimri poliçe, anlaşılan!
İlk zamanlar tamamen parasızdı, önce mamografiyi kapsam dışı bıraktılar, sonra katkı payı diye bir para almaya başladılar, ardından batın ultra-sonografisinin parasını vermez oldular, doktor kan tahliline ek bir madde koyarsa ayrı para, yapılan tetkiklerde ek bir şey istenirse ayrı para vs. vs.

Bu işin sigorta yanı. Bir de klinik yanı var.
Onlar da hazır sigortadan para alacağız diye olmadık eklentiler yapmaya, faturayı şişirmeye çalışıyorlar. Tabii dünya onlara güzel. Benim gibi ayakta tedavi teminatı olmayan biri için bu kamyon dolusu para bayılmak anlamına geliyor.

Doktorlar maalesef bu oyunda figüran oluyorlar ve çekilen filmleri incelerken ya da tahlil sonuçlarına bakarken "ah! bir şey görüverip, bir de şunu bunu yaptırsanız da rahat etsek" deyiveriyorlar.
Bu kuşkulu yaklaşıma inanmamak, korkmamak elde mi?

Eh! Benim de payıma bu defa "röntgende sağ tarafta 14 mm.lik bir leke var bir Toraks BT yaptırsanız" düştü. Toraks BT denen, göğüs bölgesinin bilgisayarlı tomografisinin çekilmesi işlemiymiş.
Yaptırdım.
Sonuç: "Orada kaburga ile kan damarları üst üste gelmiş, gölge o imiş" oldu.
Hadi bakalım!
Sonuç ciğerde bir halt olmadığı çıktı diye sevinir misin, yoksa haybeye radyasyon aldım diye üzülür müsün?

Bu arada, kan tahlili sonuçları başka bir iş için gerekince, yapılan tahlillerin gerçek bir check-up sonucu vermesinin imkansız olduğu anlaşıldı. Bu da başka bir rezalet!

Neyse, check-up şeysini kendi kendime tamamlamak için yaptırdığım mamografi ve jinekolojik muayene sonuçlarında sorun yok da rahat bir nefes alabildim.

Sigorta şirketine bir name yazdım bugün, değerli check-up şeysinin nasıl kandırmaca olduğunu anlatmaya çalıştım.
Bir kulaklarından girip öbüründen çıkmasa keşke!
.

ANNE-KIZ KEKİ

2011-10-31T09:00:00.002+02:00

Pazar günü, öğleden sonra.
Hava kapalı, yağmayan bulutlar depresif bir baskı yaratıyor.
Saatler geri alındı, ayarımız şaştı.
"Anne kek yapalım." Olur yavrum.
Az sonra. "Anne kurabiye yapalım."
Hangisi?
"Kek olsun, kek. Ama kakaolu. Ceviz de koyalım."
Ana-kız başbaşa verip aradık, tarif defterini evirdik çevirdik.
Birinin yağı fazla geldi, birinin malzemesini yetersiz bulduk, bu kadar şeker fazla dedik...
Sonunda kafadan atma bir kek yaptık, ama ölçerek!
Kekimiz güzelce kabarınca, ölçüleri unutmayalım diye yazıverdim.

MALZEMESİ:
3 yumurta,
4 fincan* toz şeker,
2 fincan eritilmiş tereyağı,
2 fincan süt,
6 fincan un,
1 fincan kakao,
1 fincan rendelenmiş çikolata,
2 fincan çekilmiş ceviz,
1 paket kabartma tozu,
1 paket vanilya,

*ölçüler kahve fincanıdır

YAPILIŞI:

Şeker eriyene dek yumurtayla çıpılır.
Tereyağı ve süt eklenir.
Un, kakao, kabartma tozu ve vanilya birlikte elenir, karışıma eklenir.
Son olarak, rendelenmiş çikolata ve çekilmiş ceviz eklenir.
Yağlanmış kek kalıbına dökülür ve önceden 180 derecede ısıtılmış fırında 40 dakika pişirilir.

Fırından çıkınca, üstüne biraz rende çikolata serpti kızım.
Yakıştı.
.

MELEKLERİN EĞLENCESİ

2011-10-30T11:25:00.006+02:00

Martha Graham Dans Topluluğu İstanbul'daydı.
Yine bir piyango bileti çıktı bana -malum bu konuda şanslıyım, arkadaşlarım sayesinde- ve kendimi İşSanat'taki gösteride buldum.

Modern dansın öncülerinden Martha Graham'ın kurduğu dans topluluğu tüm dünyada artık klasikleşmiş modern dans repertuvarıyla ve yeni eserleriyle izleniyor, saygıyla kabul görüyor.

Yukarıda bir bölümü olan ve İstanbul gösterisinde bizim de izlediğimiz Diversion of Angels/Meleklerin Eğlencesi, Martha Graham'ın 1948'de yaptığı bir koreografi.

Modern dans izlemek zaman zaman insanı zorlar, klasik dansın ve balenin süslü halleri onda yoktur. Sadece insan bedeni ve çarpıcı olmayan bir müzik eşliğinde sözünü anlatır.

Nasıl buldunuz meleklerin eğlencesini, ilginizi çekti mi?
.

SIKMA KÜFTE

2011-10-28T23:00:00.004+02:00

Hiç bilmediğim daha önce gitmediğim semtte adres arıyorum.
Gugılamcaya sorup çıkan haritayı bastım, yola çıkarken attım çantama. "Caddenin şu noktasındaki şu sokaktan girip, şu tarafa doğru dönünce bulurum" işaretleri var üzerinde.
"Var" da ne oldu?
Metrodan çıkınca caddede ilk gördüğüm tabelanın köşesindeki sokağa daldım ve gereksiz koca bir çember çizdim. Kendimi kaybolmuş saymama ramak kala, gideceğim yeri buldum.

Benim bu bilmediğim yerde kendimi kaybolmuş hissetme hallerim son moda, yeni çıktı.
Eski zamanlarda tamamen yabancı şehirlerde bile, elimdeki haritanın kılavuzluğuna güvenir dere tepe dolaşırdım. Şimdilerde zihnimden tramvaylar geçiyorsa, yandım! Kayboluveriyorum.
Aslında gerçekten kaybolmuyorum da kendimi kaybolmuş hissediyorum. Bu daha fena.
İnsanın kendisini ona bağlı olarak tanımladıklarının varlığını hissetmemesi bu işte...

Neyse geçelim.
Kafamı düzelttim, kaybolmak bitti.

Ekşi maya oldurmaya çalışıyorum kaç gündür.
Az önce hamuru yoğurdum, kabarsın diye bekliyorum. Parmaklarımı kokluyorum, ekşi ekşi, maya bu.
Oğlum inanmıyor, "bu karışımın sadece un ve sudan oluştuğuna ve kabarıp ekmek olacağına beni inandıramazsın". Okuldaki kimya laboratuvarına götürüp analiz edecekmiş!

İpek Hanım'ın Çiftliğinden yarma getirtmiştim. Söyledim anneme, kaç zamandır Malatya küftelerinden yapmadık, yoğurayım ben sıkma küfte yapalım mı?
Yaptık.

Yarma da neymiş diyene cevap burada. Tık!

Küfte de neymiş derseniz, bir tık daha lütfen! Burada envai çeşidi var.
Bizimki şöyle yapıldı:
İki bardak yarma ve iki bardak ince bulgur karıştırıldı, kararınca su ve tuz eklendi, bir güzel yoğruldu.
Hamurdan bilye büyüklüğünde parçalar koparılıp, yuvarlandı, ortalarına parmak ucuyla bastırılıp yassıltıldı.
Nerdeyse bir saatten fazla sürdü bütün küftelerin yuvarlanması.
Tencerede makarna suyu gibi tuzlu su kaynatıldı, küfteler içine salındı ve pişene dek haşlandı.
Diğer tarafta, bir baş kuru soğan, üç yeşil biber, bir kırmızı biberçentilip yağda döndürüldü.
İsteğinize göre ikiyüz gram kadar kıyma da ekleyebilirsiniz, biz ekledik. Sonra da iki olgun domates ve biraz salçayı ekleyerek harcı hazırlamak tamamlandı.
Küfteler süzüldü, harcı ile buluşturuldu ve üzerine bolca maydanoz -yarım demet kadar- doğranarak, dumanı tüterken üflenerek yendi.
Afiyet şeker...
.

BİR ŞARKININ İZİNDE

2011-10-26T15:12:00.001+03:00

Pazar günüydü.
Kuzenim ve çocuklarıyla çevre yolunda arabadayız.
Adaları kuşbakışı, İstanbul'un batısını uzaktan gören bir tepedeydik az önce.
Henüz, Van'da deprem olduğundan habersiziz. Kurtarılmayı bekleyen insanlardan da...

Banttan gelen müzik dikkatimi çekiyor, tanıdık sanki. Çıkaramadım. Soruyorum.
Kim bu?
"İtalyan bir tenor, yeni Pavarotti deniyordu, öldü geçen Eylül'de bir motorsiklet kazası geçirdi, adını hatırlayamadım şimdi."
Kuzen müziksever, gitar çalar. Anlatmaya devam ediyor. "Bu Bizet'in bir aryası. Aslında tenor sesi için, ama, bu kayıtta falsetto söylüyor, bir filmden..."
Hangi film?
"The Man Who Cried"
Ses öyle dokunaklı, öyle içe işliyor ki...
"Bu aryanın orjinalini Placido Domingo söylüyor, birazdan onu da dinleriz."
Dinliyoruz. Bu yorum da güzel. Ne var ki aklım ilk duyduğum söyleyişte takılı kaldı.

Evde depremi öğreniyoruz, haberlere bakarken aklımda hep o arya.
Sonraki gün ve sonraki gün hep aklımda.
O acılı ses içime işledi, çaresiz bir yakarış sanki.

Adı hatırlanamayan, genç yaşta ölmüş tenoru arıyorum. Buluyorum: Salvatore Licitra.
Filmi buluyorum ve hatırlıyorum, filmi değil de fragmanını seyretmiştim. Yönetmeni Sally Potter'miş. "Tango Dersi"ni seyretmiştim çok sevmiştim. Sonra "Orlando" en son "Yes/Evet". Etkileyici filmlerdi.
Muhteşem bir oyuncu kadrosu: Christina Ricci, Cate Blanchett, Harry Dean Stanton, John Turturro ve Johnny Depp.

Şarkı, George Bizet'in genç yaşında yazdığı "İnci Avcıları" operasından Nadir'in aryası.
Dinleyince hatırlıyorum; çocukken radyoda dinlediğim "Çay Saati" isimli klasik müzik programında çalınan melodilerdendi.
Opera olunca dram başrolde olmalı. İşte dram:
"Geçimlerini inci avcılığı yaparak kazanan Nadir ve Zurga, birbirlerine sadık kalacaklarına yemin eden ve inançlarına sıkı sıkıya bağlı olan iki dosttur. Leyla ise kendini dine adamış, adeta bir iffet abidesi olan bir rahibedir.
Fakat olaylar hiç de göründüğü gibi gelişmez. İki arkadaş, aynı kadını sevmenin yazgısında dostluklarını zorlu bir sınavdan geçirmek zorunda kalacaktır. İnançlarına ölesiye bağlı Leyla ise, aşkı uğruna her şeyi göze alacaktır."

"İnci Avcıları" hakkında bilgi ararken, Anadolu'da öğretmenlik yapanların mucizelerine dair başka bir duygusal anı okudum. Bir Çehov öyküsü gibi etkileyiciydi.
Lütfen siz de okuyun, uzun olduğu için aynen aktaramadım.

Ve işte, bir şarkının izinde gezip aramama neden olan melodi, filmde söylendiği halinde.
.

ACİL ŞİFA LAZIM!

2011-10-25T16:20:00.000+03:00

Acil İhtiyaç Listesi

Barınak lazım, çadır lazım, prefabrik ev lazım.

.....

Başka bir acil ihtiyaç listesi lazım.
Acil akıl, acil fikir, acil cesaret lazım.
Van... Kalbimiz kırık.
Acil şifa lazım.

Yazmış, Kanat Atkaya. Tamamını okumak için buraya tıklayınız.
Az bile söylemiş.
Bir afet karşındayken aklından olmadık sözler geçenler, insan olmayı unutanlar, içimi buz kestiriyor.
Çok yazık çok!
.

YALNIZ DEĞİLSİN VAN

2011-10-24T11:38:00.000+03:00

Üst üste çok acı oldu, çok fazla...

Neolitik hanımda gördüm, yardım organizasyonu için bir blog var.

Belki işe yarar diye burada yazıyorum. Aşağıdaki linki tıklayınız.

Yalnız Değilsin Van!
.

AŞKIN SIRADANLIĞI

2011-10-23T02:11:00.001+03:00

Hannah Arendt, kendi tanımıyla politika teorisyeni, "Kötülüğün Sıradanlığı"nın yazarı.
Martin Heidegger, filozof, "Varlık ve Zaman"ın yazarı.

Marburg Üniversitesi'nde Heidegger hoca, Hannah genç bir öğrenciyken tanışırlar, yıl 1925. Elli yıl boyunca önceleri aşık, sonraları meslektaş ya da eski arkadaş sevgili olarak yazışır ve görüşürler.
Aşkın başlangıcında, Nazilerin yükselişe geçtiği yıllarda Almanya'dayız. Kadın Alman yahudisi, erkek sonradan tövbekar bile olsa Nazi destekleyicisi.
Bu koşullarda bu iki insan birarada olabilir mi, olabilir miydi, nasıl bir aşk yaşanmış olmalı?

Şöyle mi acaba?
"...'Kötülüğün sıradanlığı' sözüyle ... suçları yumuşatmak istediğimi düşünürler, sanki suçların kenisine sıradan diyormuşum gibi.
... gaddarlıkların çoğunu yapanlar, hayatlarında hiç bir zaman bilinçli olarak iyi ya da kötü olmayı seçmemiş insanlardı. Nazilerin çoğu çocuklarına düşkün babalar, müziksever kişilerdi. Ürkütücü olan onların normalliğidir. Kötülüğün sıradanlığı budur işte."

"Aşkın Sıradanlığı" da buna benzer bir şey miydi dersiniz?
İki büyük beyin arasında yaşanmış olsa da, birisi genç sevgiliyle karısını aldatan bir erkek, diğeri hayran olduğu adamın çekimine kapılıp hislerini karıştırmış bir genç kız mı, sadece bu muydu yaşanan?

Bilen varsa beri gelsin demiş olmalı yazar Savyon Liebrecht, bu ilginç, kitaplara konu olmuş aşkı tiyatro yazısı haline getirerek...
Tarık Günersel çevirmiş ve İstanbul Devlet Tiyatrosu, Cevahir Sahnesi'nde oynuyor. Oyuncular, özellikle genç olanlar çok başarılı.
Oyun felsefe tartışma tuzağına düşmeden akıp gidiyor. Tarihe ve felsefeye ilgi duyanların izlemeli.

Burada, oyun ve konusu uzun uzun anlatılmış. Ben alıntı yapıp sizi sıkmayayım, siz okumak isterseniz, tık!
.

LAZANYA DA LAZANYA

2011-10-21T11:00:00.000+03:00

Kızım kaç zamandır lazanya sayıklıyordu. Şurada yedim fena değildi, sen de yapsan? Canım çok çekti, bu akşam yapsan? Ne zaman lazanya yapacaksın?
Bir seferinde lazanya için gereken hamur olmuyor, diğerinde kıyma bitmiş oluyor, bir türlü lazanya yapmak kısmet olmadı.
Derken, bu haftanın kış günlerinden birinde -malum bu haftanın yarısı kış, yarısı sonbahar oldu- hava muhalefeti nedeniyle işten erken çıkıp eve vakitlice ulaştım, lazanya malzemesini tamamladım ve işe giriştim.

Önce iç malzemesinin hazırlığı.
Soğan, yeşil ve kırmızı biber ince ince çentildi, kavrulmuş kıymayla karıştırılıp, çevrildi. Rendelenmiş havuç ve püre halinde domates eklendi. Karabiber tuzla tatlandırıldı.

Sonra beşamel sos yapıldı.
Tereyağında kavrulan unu topaklandırmadan süt ekleyip koyultmalı, ocağı kapatırken çırpılmış yumurta eklemeli. Aferin başarılı.

Tepsiyi yağlayıp, lazanyanın yerleştirilmesine geçildi.
Hamurunun ilk katı dizilmeli ve üstüne bir kat beşamel sos dökülmeli.
İkinci kat hamurun üstüne kıymanın yarısını yaymalı, üstüne hamurunu.
Sonraki harcımız ricotta peynirini (bir tür taze lor) serip, üstüne bir kat daha hamur.
Kıymanın yarısını ve üstüne son kat hamuru yerleştirdikten sonra beşamel sosuyla tüm malzemeyi kaplamalı.
En üste dilimlenmiş mozzarella peynirini yerleştirdikten sonra, fırında 200 derecede kızarana dek pişmesini beklemeli.

Afiyet olsun.
.

KARAYEL, LODOS, BOĞAZ AKINTISI...

2011-10-18T11:51:00.002+03:00

Dün ve bugün denizde yalpalayarak yol aldık.
Dün boğazın akıntıları ve rüzgârın yönü tersti, kimi yer buzlu bir yeşil, kimi yer mora yakın füme gözüküyordu. Bugün haki gri kırması donuk bir renk var.

Takvimde Cumartesi gününde "yağmurlu günlerin başlaması" yazılı, bugün "kırlangıç fırtınası", yarın "bağbozumu fırtınası"... Fırtına fırtına üstüne.
Merak etmeyiniz kış gelmedi henüz, pastırma yazı var Kasımda. Asıl önemlisi lodoslu günler olacak ve de hiç şaşmayıp İstanbul'u birkaç saatliğine kitleyecek olan sisli günler...

Neyse işte, hava raporunu da verdiğime göre şu üstteki dalgaya kapılmış yalnız fener fotoğrafına bakarak, dalgalara karşı tek başına direnmek üzerine felsefe yapabiliriz.
.

EKŞİ MAYA EKMEĞİ

2011-10-17T11:10:00.000+03:00

İpek Hanımın Çiftliği'nden gelen ekşi mayayla yaptığım ilk ekmekler bir beceriksizlik halime kurban gitmişti.

Pınar Hanım sağolsun yol gösterdi, "mayayı suyla açacaksın, sonra yeni hamuru yoğuracaksın" dedi. Usulüne uyunca ekmek kendini buldu.
Şurada da var; iki haftadır kabarık ve çıtır kabuk ekmekler yapmaktayım.

Adım neden Ekmekcikiz'dı hatırladım, yeniden.
.

ŞİŞEDE DURDUĞU GİBİ DURMUYOR

2011-10-14T13:27:00.000+03:00

Çocukken tırnaklarımı yerdim. Annem ve ailenin diğer kadınları her biri en az biner defa "tırnağını yeme" demiştir.
Bu tırnak kemirme hikayesinin başlangıcında parmak emmek var. Üç dört yaşıma kadar parmak emip, sonra tırnak yemeye, diğer değişle tırnak kemirmeye terfi etmişim.
İlkokula giderken kısacak ve yamru yumru tırnaklarımdan çok utanırdım. Annemin Burda mecmualarındaki güzel, ince elli, zarif tırnaklı kadın reklamlarını saatlerce seyrederdim.

Sonra lisedeyken tırnak kemirmemek için, tırnaklarımı kısa kesmek yöntemini buldum. Zaman içinde bu yöntem işe yaradı, üniversite bittiğinde artık tırnak yemiyordum.
Tırnaklarıma ilk oje sürmem o zamanlar olmalı. Açık pembe, cila gibi uçuk renkli şeyler. Çalışma hayatına başladıktan sonra ilk kez kırmızı ojeyi sürdüm, sanırım.

Yıllar geçerken bazen ojesiz gezdim, bazen açık bazen koyu renk ojelerle... Renk seçimim, daha çok ruh halimin derecesine, dalgasına göre olur. Yaz başından beri kırmızı oje ruh halindeyim.

Dün gece Fatmagül'le Kerim'in aşklarının girdiği bir başka zorlu dönemeci seyreder ve onlarla üzülürken, uzun reklam aralarının sıkıntısından kurtulmak için tırnaklarımın ojesini yenilemeye kalktım.
Oje şişesinin kapağı sıkışmış. Açmak için zorladım ve nasıl oldu bilmiyorum, aynı anda hem kapak açıldı hem oje şişesi elimden fırladı. Fırlamakla kalmadı, koltuk ve halı üzerinde kırmızı bir modern sanat eseri oluştu.
Koltuk kırmızı neyse ki, ama halı açık bej!
Bir çığlık atmışım "ayy!", kızım koştu geldi. Halıyı görünce "ben yapsam neler söylerdin, iyi ki ben yapmadım" dedi. Haklı.

Kazıdım, sildim. Nafile.
Şimdi halının üzerinde koltuğa doğru yönelmiş kırmızı bir ok durmakta!

Bilen var mıdır, oje lekesi nasıl çıkar arkadaşlar?
.

dias passes; pensando, lluvia, bosque de niebla...

2011-10-13T16:59:00.001+03:00

resimler:
leonid afremov

kim o? tık!
.

"KARAHİNDİBA"

2011-10-12T12:31:00.000+03:00

Geçen hafta Pandora Kitapevi'nde dolanırken bir kitap gördüm. Adı* çekti beni önce.
Ağustos'ta yayınlanmış. Yazarı genç, ilk kitap. Üç öykü: Aralık, Mavi Pelikan ve Karahindiba.
Nasıl güzel öyküler, nasıl tanıdık insanlar, nasıl içten...
Çok sevdim. Siz de okuyun istedim.

"Küçük bir çocukken en sevdiğim şey evimizin karşısında bulunan arsadaki karahindibaları koparıp, ciğerlerime çekebildiğim kadar havayı doldurup, var gücümle üflemekti. Tohumların dört bir yana savrulup, gökyüzünde nasıl yükselip süzüldüğünü mutlulukla seyreder, böyle gökyüzünde uçarak nereye kadar gidebileceklerini ve gittikleri yerlerde nasıl hayatları olduğunu merak ederdim."

Sf. 121
*Karahindiba, Sinan Sülün
Sel Yayıncılık

Ben de aynını yapardım çocukken. Tek farkla, üflediğim nesnenin adını "kulağakaçan" diye bilirdim.
Neden kulağa kaçanmış adı? Çünkü, üfleyince minik tohumları kulağa girer, hasta edermiş insanı! Efsane gibi diğ mi?
Sonra o bitkiyi, babamın fasikül fasikül biriktirmeye başladığı Meydan Larousse ansiklopedisinin iç kapağında gördüm. Benim kulağa kaçanlarım, iyice masalsı bir havaya büründü gözümde.
Çok yakınlarda, Beste'nin Naneleri'nden öğrendim gerçek adını: Karahindiba.
Meğer, baharda sarı sarı açan çiçeklerini de bilirmişim de, ikisini bağdaştırmazmışım. Bir de şifalı mıymış o çiçekler?!

Burada ve şurada karahindiba ve "Karahindiba" var!

Not 1:
Karahindiba'ya aşinayım diye Mavi Pelikan'a haksızlık etmek istemem.
Not 2:
Kalın yazılmış kelimelere tıklarsanız, sizi sözü edilen linklere götürür.
.

GECEYARISINDAN SONRA PARİS

2011-10-10T12:35:00.000+03:00

Paris'i görmüş ve sevmişseniz,
Paris'i görmemiş ve merak ediyorsanız,
caz müziği seviyorsanız,
pek çok ünlü ve başarılı oyuncuyu kısa rollerde de olsa bir arada görmek keyif verecekse,
kısacası iki saatinizi hoş geçirmek istiyorsanız, Woody Allen'in son filmi Paris'te Geceyarısı/Midnight in Paris tam size göre.
Gidin ve keyfinize bakın.

Filmdeki müziklerden biri Stephane Wrembel'in çaldığı "Bistro Fada" idi. Dinleyin, neş'e ve enerjiyi hissedeceksiniz.

Sadece bu kadar değil, bence Sidney Bechet'in Si tu vois ma mere'ini ve Cole Porter'in Let's do it'ini de dinlenmelisiniz.
Şarkı isimlerinin üzerine tık, bi zahmet.
.

AYNALI KÖRÜK

2011-10-09T10:15:00.001+03:00

Bizi var edenlere, büyütenlere, yüreklendirenlere, ışık tutanlara, büyüleyenlere, birleştirenlere içten bir teşekkür ve
Evliliğimizi kutlamak için sizi de aramızda görmek istiyoruz.

8 Ekim 2011 Cumartesi, Kanlıca ...

Bu davetle başladı herşey.
Sevgili arkadaşımız Miss M. ve sevgili kocası M., henüz çok genç olan evliliklerini kutlamak için en yakınlarına gönderdiler bu davetiyeyi. Arkadaşlar, akrabalar, gerçekten birlikte olmak istedikleri, mutluluklarını paylaşmak istedikleri insanlar...

Sonra o yakın arkadaşlardan bir tanesi "kızlar kına gecesi yapacağız" dedi.
Olur mu olur!
Bütün kızlar toplandık toplandık toooplandık top-landık...
Kahkahanın, muzırlığın bini bir para bir yandan, diğer yandan son derece ciddiyiz. Bindallı giyildi, yüksek yüksek tepelere ev kurmasınlar söylendi, kına tepsisi geldi, usulünce kına yakıldı.

Dün gece, yağmur öncesi ılık bir gecede, Boğaziçi'nde bir yalının terasında düğün dernek oldu.
Önce yemek yendi, müzik hafif hafif tatlı melodiler çalarken.
Derken Aynalı Körük çalmaya ve gelin ile damatın annesi karkışıklı oynamaya başladılar.
Sonrası tam düğün!
Bu kadar eğlendiğim ve oynadığım pek az düğün dernek olmuştur. Galiba niyet sadece birarada olmak ve kutlamak olduğu, herşey saf bir keyifle yaşandığı için olsa gerek.

Gelin ve damat bizi uğurlarken, anı olarak Bedri Rahmi Eyüboğlu deseninden Eren Eyüboğlu tarafından yapılmış birer kumaş baskısı hediye ettiler, bir teşekkürle:

Biz çok keyifli bir seyir halindeyiz,
Bu sefere çıkmak konusunda bizi yüreklendiren ve bu yolda emeği geçen tüm dostlarımıza sonsuz teşekkürlerimizle...
M... ve M...
08.10.2011

Yolunuz açık olsun, selametle seyredin dostlar!
.

GÜL BÖREK

2011-10-07T09:07:00.000+03:00

Gül börek, bir büyük bir küçük tepsi...
Biri kıymalı, biri peynirli...

Sadece zeytinyağı sürülmüş yufkalar, yarıya bölünür...
Peynirli iç sadece lor peyniri...
Kıymalı iç soğan kıyma ve bir domates...

Yarıya bölünmüş yufkların uzun tarafına iç koy,
Kısa tarafa doğru sar, çevir gül olsun,
Tepsinin ortasında başlayarak yerleştir,
Fırına vermeden çırpılmış yumurta sür,
O kadar.

YATAK HİKAYESİ

2011-10-06T15:15:00.001+03:00

Yeni yatak, ohh ne güzel yumuşacık. Keyifle uzandım, kitabımı okudum biraz. Sabah erkenciyim ya, ışığı vakitlice söndürdüm, uyuyabilirim.
Peki, boğazımdaki bu yanma, gıcık ve öksürük nerden çıktı? Genzim de yanıyor... Acaba bu boğaz yanmasının yataktan aldığım ispirto gaz karışımı benzeri kokuyla ilgisi var mı?
On dakika kadar yatakta dön sağa, dön sola, yan yat, sırtüstü yat denemeleri yaptıktan sonra, öksürerek kendimi salona dar attım. Biraz su içtim, biraz hava aldım.
Bu işte bir iş var, bu koku bana dokundu. Ben alerjik bünyeliyim ve daha önce alerjik reaksiyonlar geçirmiştim. Şu yataktan uzak durmalı!

Yeni yatağımda güzelce uyumak hayal oldu.

Sabah önce satıcı şirketin danışma hattını aradım. Nazik bir genç kadınla konuştum. Şikayetimi incelemek üzere "teknik servis" göndereceklerini söyledi. Bu iyi... de, teknik servis ne zaman gelir, ben çalışıyorum sorumun cevabı ilginç oldu.
"Bir hafta içinde arayıp, ne zaman geleceklerini söylerlermiş", efendim!
Bu durumda ben bir hafta yeni yatağı kullanmayayım, öyle mi?
"Efendim haklısınız, size İstanbul bölge servisinin telefonunu vereyim, siz bir görüşün."

İstanbul bölge servisindeki bıçkın sesli, ipe un sermeye baştan niyetli.
"Bugün başvurmuşsunuz, sıra var, yarın öncelik vereyim, saat söyleyemem, sıra var, sıra ..."
Kavga çıkarsam, yüzde yüz haklıyım. Ancak sabah sabah seninle mi uğraşacağım, "peki yarın sabah gelin!"

Bunlar ipe un sermeye niyetli olduklarına göre bu işte bir çapanoğlu olmalı. Arayalım bakalım, bu yatağın içinde neler var, bu koku nereden çıkıyor?
Hımm, "visco" da ne ki?
Yaa, bak sen! Uzay teknolojisi diye sunuluyormuş, aman dikkat, son derecede alerjik reaksiyonlara neden olabiliyormuş, çok ciddi sağlık sorunları çıkarabiliyormuş, muş muş.

Artık bir bilene sorma zamanı geldi, bulduğum bilgileri Ebrucuğum da doğrulayınca, tek çare kaldı:
Yatağı aldığım bayiyi aradım, olanı anlattım ve sözümü söyledim "ya geri alın, ya değiştirin".
Neyse ki, onlar ipe un sermek çalışması yapmadılar, "tabii efendim, viscosuz yataklarımız da var, gelin seçin, değiştirelim". Şimdi yeni adayı görmeye gideceğim!

Anlaşılan o ki iyi bir yatak seçmek, iyi bir hayat arkadaşı seçmek kadar zor.
.

...üzülmek, sevinmek, korkmak, kızmak duygularına indirgenmiş hayatlar yaşıyoruz...

2011-10-04T11:52:00.002+03:00

sabah sabah, çocukların eski okullarından kalma evrakı tasnif ve temizleme işine giriştim.
çoğunluk faturalar, faturalar, faturalar... okulların, servislerin, dersanelerin öde öde boyumuz kadar olmuş faturaları.
okullardan gelen duyurular, veli görüşmesi bildirimleri, sene sonu gösteri davetleri, okul gezilerinin programları, aylık yemek listeleri, rehberlik servislerinin yol gösterici yazıları başka bir yığın.
sonunda hepsini yırttım attım. bir sene daha çekmece dibinde beklemeleri ne işe yarayacak? iki-üç ayda bir çıkarıp dört sene önce kaç para ödedik servise, veli görüşmesi kasım'ın kaçında oldu diye bakacak mıyım?
sadece, bazı pedagojik yazıları "küçük çocuğu olan arkadaşlarımın işine yarar mı sorayım" düşüncesiyle bir kenara ayırdım.

başlığa yazdığım cümle bir çocuk/genç gelişimi seminerinden, işte.

ne tarih yazmışım, ne hangi okulda dinlediğimi yazmışım, ne kimin anlattığını yazmışım; kuma yazılmış sözler gibi olmuş.

"...herkes kendi mizacını erdem sayar. mizacımız kaderimizdir. aileler çocuklarının mizacını kabullenmeli, onu değiştirmesi için uğraşmamalı. bunun aksi çocuğun özgüvenini zedeler."

" davranış biçimi mizaçtan farklıdır ve değiştirilebilir. değişimin yolu içselleşmiş değerleri göstermek, bunların değer olduğuna ikna etmek ve davranışlarımızla bunu pekiştirmekten geçer..."

"...duygusal zeka, duygusallık değildir. duygusal zeka hayata olumlu insan ilişkileriyle yansır, iyimser ve iç motivasyonu yüksek insan olmakla yansır."

"...uzlaşmak taziz vermek değildir, ne var ki bizim kültürümüzde uzlaşmak yoktur. biz yanlışları yakalayıp eleştirmeyi severiz. oysa eleştiri, çözüm önerisi de içermelidir."

saklayacağım bu kimliksiz kağıdı. aldığım notlar önemliymiş benim için.
hayatı dört duyguya indirgemiş halde yaşamamak için çaba gösterirken güç verir bana.

resim pierre-auguste renoir'ın
"resim yapan claude renoir'in portresi"
buradan
.

"BİR ZAMANLAR ANADOLU'DA"

2011-10-03T14:57:00.000+03:00

Uzaktan yaklaşan araba farları, bozkırda kıvrılarak giden yolda ilerleyen üç araba. Adli heyet olay yeri keşfine gidiyor.
Babamın beni birlikte götürdüğü bir arazi keşfi aklıma geldi. Yine bozkır, ama toprak boz değil, yeşermiş. Okuldan çıkıp gittiğimi hatırlıyorum, Mayıs olmalı.
Tarla sınırı mı belirleniyordu artık, nasıl bir anlaşmazlık varsa, arazi ölçümü yapılıyor. Ben adli heyeti getiren cipin etrafında geziniyorum.
Tarla sürülmüş, toprağın üstünde yer yer kabarıklıklar var. Basıyorum, yumuşak. "Köstebek geçmiş" diyor, birisi.

Filmdeki adli heyet, yakınında top ağaç olan bir çeşme aramakta. Yollar öyle birbirine benzer ki, oralılar bile yolu kaybedebiliyor. Kaybolmazlarsa ne bulacaklar dersiniz?

Bir Zamanlar Anadolu'da filminin tanıtım yazısından:
Kasabalarda hayat, bozkırın ortasında sürdürülen yolculuklara benzer. Her tepenin ardında "yeni ve farklı bir şey" çıkacakmış duygusu, ama her zaman birbirine benzeyen, incelen, kıvrılan, kaybolan veya uzayan tekdüze yollar...

Buradaki sözlere söz ekleyip, uzun uzun filmi anlatmayacağım.
Yönetmen hikayesini anlatmak için film çeken kişi. Sonra biz o filmi seyredip, üzerinde konuşuyoruz. Üzerinde konuştuğumuz, filmin tekniğini, konusunu vs. bir yana bırakırsak, onun bize yaşattığı duygular.

Bir Zamanlar Anadolu'da'nın bana verdiği görsel ve edebi haz, unutamayacaklarım arasında yerini aldı. Filmin konusu, anlatımı, oyuncuları mükemmel bir bütünün ayrılmaz parçaları.
Sinemasal anlatımın etkileyiciliği yaşamak için "Bir Zamanlar Anadolu'da"yı görün.

F. Özgüven'in film için yazdığı yazı burada.
.

DOĞANIN TAKVİMİ

2011-09-30T11:10:00.000+03:00

Takvimde bugüne "turna geçimi fırtınası" yazıyor. Sonrasında "kuş geçimi" fırtınası var, hangisi olduğunu yazmamış. Herhalde, gitmekte geciken son kuşlar geçip gidecekler, fırtınayla.

Doğanın takvimi hiç şaşmıyor.

Acaba bu fotoğraftaki uçan turna bizim ellere şeker, kaymak, bal söyleyecek allı turna mıdır, türküdeki gibi?

Belki de buncağız, Japonya'da insanların dileklerinin kabul olması için kağıttan yaptıkları bin turnadan bir turnadır?
.

KRALDAN ÇOK KRALCI OLMAK DEDİKLERİ...

2011-09-29T12:21:00.000+03:00

Toplantının sonuna doğruydu. Hazırlık sınıfları müdür yardımcısı anlatacaklarını bitirdi ve klasik kapanış cümlesine sıra geldi, "sorusu olan, ya da bir şey eklemek isteyen var mı?"
Annelerden biri el kaldırdı, sıraladı soruları:
Şu kıyafetler konusunda ne düşünüyor sunuz? Bugün toplantıya erken geldim ve çocukların okuldan çıkışını izledim, kızların etekleri çok kısa değil mi? Bunun bir sınırı yok mu?
Okul kıyafetinin kuralına uymayanlara ne yapıyorsunuz?
Bizim önceki okulumuzda kurala uymayan kıyafet olursa veli çağrılır ve kıyafet düzeltilmeden çocuk okula alınmazdı.

Müdür yardımcısı ne desin?
"Tabii ki kurallarımız var, uymayanları ikaz ediyoruz ve bekliyoruz. Okul henüz açıldı, bir süre sonra yerleşir durum."

Kuralsever anne ısrarlıydı, "ama olmaz ki böyle uymaları lazım!"

Annelerden biri, "okulda uysalar bile dışarı çıkarken eteklerin belini kıvırıp kısaltıyorlar" diyerek yöneticiye destek verdi.

İçimden geçirdim, keşke eski kuralcı okulda okumaya devam etseydiniz! Siz ve çocuğunuz!
Henüz, çocuğu ile kendisinin ayrı bireyler olduğunun bile farkında olmayan bu sevgili anneye, birisi bunu fark ettirse keşke.

Şimdi bizim gençliğimizden başka bir dünyada yaşıyor çocuklar, bunu anlamak gerekli.
Etek boyu bekçiliği yaparak onların daha bilinçli ve bilgili olmaları sağlanamaz ki!
Kuralların sıkı sıkıya uygulanması onların özgür gelişmesini sağlamaz ki!
Onlar artık lise öğrencisi, ilkokul çocuğu değil. Kendilerine benzeyenler içinde fark edilmek, farklı olmak isteyen genç bireyler onlar.
Bize düşen bu yolu tıkamak değil, kurallar belirleyip, ancak esneme payı da bırakıp, gelişimlerini sağlamak olmalı.

Farklı olmayı deneyen ve başaran bir sanatçı, Vanessa Mae.
Vivaldi'nin klasik şahaseri Mevsimler keman konçertosunun kış bölümünün allegro non molto kısmını çalıyor.
Orjinalinden çok farklı; aynı melodi, yorum bambaşka.

Bu farkı sevmeyebilirsiniz, benimsemeyebilirsiniz; güzel. Ne var ki, varlığını kabul etmemiz ve saygı göstermemiz gerekli.
Tıpkı, farklı olmaya çalışarak hayatı öğrenme uğraşındaki çocuklarımıza karşı hoşgörülü ve saygılı olmak gereği gibi.

Çok didaktik oldum diğ mi? Kusura bakmayın bu günlük.
.

GÜNDÜZ RÜYASI

2011-09-27T11:33:00.000+03:00

Galatasaray'a gidiyorum, öğle tatiline rastladım, cadde kalabalık.
Dönüşte, Balık Pazarı'nın arkasından Nev'izade'ye sapıyorum, oradan da İstiklal Caddesine paralel arka sokaktan Taksim yönüne doğru yürüyorum.
Bin değilse de bir kaç yüz kere geçtiğim sokaklar.
Etrafa bakınırken daldırıp, The Hall'ın olduğu Küçük Bayram Sokak'a giriyorum. İki adım sonra asıl alışıldık geçiş yolu olan bir alt sokağa geri dönmek geçiyor aklımdan. Devam ediyorum yürümeye, daha önce buradan bir-iki kez geçmiştim, nasılsa buradan da gidilir benim hedefime doğru.

Yanımdan süslü bir travesti geçiyor, şaşırtıcı değil, Beyoğlu'nun arka sokaklarından geçiyorsanız, rastlarsınız. Demeye kalmadan bir tane daha ve sonra bir tane daha.
Neredeyse bir "Kırmızı Fener" sokağından geçmekte olduğumu farkediyorum. Binaların pencerelerinde rengarenk giyinmiş kadın kılıklılar ve kadınlar oturuyor. Sokakta bir kaç erkek var, müşteri mi, pezevenk mi?
Topu topu 20 metrelik bir sokak, hızla yürüyorum. Pencerelerden bakanlar, benim şaşkın bir yolcu olduğumu anlamış olmalı, laf atan yok. Belki de onların dünyasının o kadar dışındayım ki, beni algılamadılar bile.

Nasıl bir dünya var, burada?
Günün ortasında böyleyse, gece nasıl acaba ?
Hiç bilmek istemediğimi fark ediyorum, yürüyüp alttaki sokağa ulaşıyorum.
İşte benim bildiğim, bana yüzünü gösteren, benim görmeye tahammül edebildiğim Beyoğlu ancak o anda yürüdüğüm sokaktaki kadar.

Fotoğraf buradan.
.

ALDIĞIN HER NEFESTE

2011-09-26T13:45:00.000+03:00

60'ların muhteşem sesli kadınları Billie Holiday, Nina Simone, Ella Fitzgerald, Sarah Vaughan, Peggy Lee hayranı genç bir kadın.
80'lerin şarkılarından dilde, akılda yer edenlerinden bir albümü var.
Karen Souza, adı.
Sesi sardı sarmaladı beni.

İşte Police'in unutulmazı, insanın içini ısıtıyor, dinleyin beğenecek misiniz?

Burada başka şarkıları da var.
Culture Club'ın ünlü "Do You Really Want To Hurt Me?"si çok hoş, mesela.
.

KULAK MİSAFİRLİĞİ

2011-09-25T09:33:00.000+03:00

Sabah. Coşmuş trafik saatinin hemen sonrası.
Duraktan taksi çağırdım, gelmekte gecikti. Genç bir taksi şöförü geldi, "kusura bakmayın, durakta yeniyim, sokağı bulamadım, biraz dolaştım" diyor.
Yok ziyanı diyorum, gideceğim yeri söylüyorum, "hangi yoldan gitmeyi tercih edersiniz" diye soruyor.
Telefonla yol bilgisi alıp, tenha olan ana yolu tercih ediyoruz.

O sırada şöförün cep telefonu çalıyor, cevap verirken inşaat, proje gibi sözler ettiği kulağıma çalınıyor.
O konuşma bitince, kendisi birini arıyor ve sonrasında bir yandan araba kullanıyor, diğer yandan telefonda sabah ofise gitmiş ve günün görüşmelerini yapan biri gibi konuşuyor.
"Ben, Serdar B...h..." diyor karşısındaki kişiye.
"Proje çizeceğiz, evrak tamamlandı mı" diye soruyor.
"İnşaatçılar derneğinin toplantısına senin katılmanı rica ediyorum", diyor yardımcısına.
Nasıl yani?
İş adamı, taksi şöförü!

Konuşmalara kulak kabarttığım için utanmasam soracağım, müteahhit misiniz, taksiciliği halkın arzularını duygularını anlamak için hobi olarak mı yapıyorsunuz?
Yola bakmayı tercih ediyorum.

Akşamüstü.
İşten eve dönerken kısa bir alış veriş yapıyorum, elimde büyükçe bir paket var. Suadiye'den eve elimdeki paketle yürümek zor, taksiye biniyorum.
Şöför telefonda konuşuyor. Gideceğim yeri söylüyorum, duyuyor duymuyor emin değilim.
Yola koyulduk, konuşma devam ediyor. Hem de hararetli hararetli!
Konu başlıkları şöyle; Lübnan'lı adam, yüzbin adet Reşat altını, o kişi polis olabilir, paylaşılacak komisyonun temiz olması şart, vs. vs....
İki kez sapılacak yer geçiliyor, uyarıyorum, bir ileriden sapılıyor, sonunda evimin önüne geliyoruz, parayı verip iniyorum.
Konuşma halen devam ediyor.

İstanbul sen nasıl bir şehirsin?
Ben gibi sıradan bir şehirliye iki konuşmaya kulak misafiri oldu diye, gün içinde fantastik rüyalar gördürüyorsun!
Senin insanların para kazanmak için çalışır gibi gözükürken, beri yandan nelerle uğraşıyor böyle?

Televizyonda dizi mizi seyretmeyin arkadaşlar. Çıkın İstanbul'un caddelerinde taksiye binin, konuşmalara kulak misafiri olun, yeter.
Bakalım şansınıza neler çıkacak?

*Fotoğraftaki, Ara Güler'in İstanbul'u.
.

AYNILAŞMAK

2011-09-24T00:01:00.001+03:00

"Eski Çin uygarlığında bir ressam herhangi bir şeyi çizmeye başlamadan önce -bir ağacı örneğin- günlerce, aylarca, yıllarca, ne kadar uzun sürerse sürsün onun önünde otururdu; ressam ağacın ta kendisi olana kadar. Kendisini ağaçla özdeşleştirmezdi, ağacın kendisi olurdu ressam.
Bu onunla ağaç arasında hiçbir mesafe olmadığı, gözleyenle gözlenen arasında hiçbir mesafe olmadığı, bir yaprağın güzelliğini, hareketini, gölgesini, derinliğini, renk kalitesini tecrübe eden bir kişinin olmadığı anlamına gelir. O ressam bütünüyle ağacın kendisiydi ve ancak o halde resim yapabilirdi.

Gözleyen kişi, hakkında harekete geçtiği şeyin kendisi olduğu ayrımına vardığında, kendisiyle imge arasında bir çatışma da kalmaz. Onunla aynı şeydir zaten, ondan ayrı bir şey değildir. Gözlemci kendisinin aslında o imge olduğunu anladığı zaman sevmek ya da sevmemek diye bir şey kalmaz, çatışma sona erer."

Yazıyı okuyun, Krishnamurti'nin sözleri üzerine düşünün.
Müziği dinleyin, Brahms'ın notalarını hissedin.
Ağaç fotoğraflarını seyredin müziği dinlerken, Çinli ressammışsınız gibi...
.

MACERA MI DEMİŞTİNİZ?

2011-09-21T14:24:00.000+03:00

Hayli zaman olmuş, mutfak macerası yazmamışım. Gerçi, macera mı dediniz, bende daha bol ne var? Neyse işte, macera yazmadım diye yemek, ekmek yapmıyorum sanmayınız.

Hafta sonunda Gülriz Sururi'nin yemek kitabını karıştırıyordum, "özel bir ekmek" başlığını gördüm. "Tamam, aradığım bu" dedim. Gerçi, tarife tam uyduğum söylenemez, "esinlendim" diyelim.
Gülriz'in ekmeği, bir çay bardağı süt, bir bardak yoğurt, biraz zeytinyağı, biraz evde kalmış reçel, bir fincan bal, kabartma tozu ve un gibi bir malzeme karışımından oluşuyor.
Bir çeşit kekimsi-poğaçamsı ekmek.

Bu tarife bir avuç ceviz, bir avuç kuru üzüm, biraz tarçın ekledim. Kabartma tozu yerine kuru maya ile yoğurdum hamuru. Biraz kabartıp, fırına verdim pişirdim.
Güzel oldu.
Ertesi gün, dilimlenmiş halde fırınlanınca, çay yanında yanında bir-iki katıkla afiyetle yedik. Bu haliyle biraz İtalyanların biscotti'si havasında bir lezzeti oldu.

Şimdi yeniden yapayım ve fotoğrafını çekip size göstereyim. Bu defa daha ölçekli bir tarif verebilirim, bakarsınız...

Bunlar gerçek biscotti, benimkiler gibi çakma değil!
.

O KADAR DA SARIŞIN DEĞİLİZ, YAHU!

2011-09-20T12:38:00.000+03:00

Kadınlar için söylenenler -her zaman- pek yanlış değil.
Mesela, teknoloji dediklerini geriden izlediğimiz doğru, aletlerin nasıl kullanılacağını öyle kolayına çözemediğimiz bir gerçek.
Yine de o kadar da sarışın değiliz, diğ mi?
.

MISSION

2011-09-19T15:12:00.002+03:00

Kıyıdayım, denize boş boş bakarak, oturuyorum.
Ne garip!
Oysa, koşturma içinde olurduğum zamanlarda, bavulları boşaltır, alışveriş yapar, yerleştirir, yetişmeye çalışırken, hep böyle boş boş denize bakarak oturacağım zamanların hasretini çekerdim..
İstekleri daha kendisinin aklına bile gelmeden düşünülüp yerine getirilmesi gereken hiç kimseyle bağlı olmamak alışkın olmadığım bir durum.
Demek ki yıllar içinde önce başkasının düşünülmesi gerekliliği, mutlaklık kazanmış.

Sadece kendim için buradayım ve ne istersem yapabilirim. Oysa alışkanlık olmadığından mıdır nedir, kendim için ne isteyeceğimi bilemiyorum.
İnsan kendinin mahkumuymuş.Yanımda biri olsun ben ona bağlı olayım da, ister ilgisiz bir isteği var diye ona homurdanayım, ister isteğine uydum diye kendime sinir olayım.

Bak sen! Bunca özgürlük meraklısı ben, hareket özgürlüğüne sahip olduğumda neler düşünüyorum?
Haydi yallah, ayağa kalk ve yürü!

Müzik:
Bir zamanın en güzel filmlerinden Mission'un tüm zamanların en unutulmaz film müziklerinden bir melodi.
.

MARMARA DENİZİ'NDE GÜN BATARKEN

2011-09-18T16:28:00.000+03:00

Bu sene Marmara Denizi'nde daha önce hiç görmediğim açılardan günbatımı seyrettim, şansıma.
Aşağıdaki fotoğrafta ev ve ağaç silüetlerinin hemen üzerinde, sağ tarafta ince bir çizgi gibi uzanan Tuzla Mercan Burnu.
Güneşin batmasına henüz yarım saat var, ışıkları gözümüzü alıyor.

Belki on dakika sonra güneş kaybolacak. Hava biraz puslu olduğu için denize erişini tam göremeyeceğiz.
Şimdi tam güneşin altında görülen küçük kara parçası, ülkenin pek meşhur ve büyük ailelerinden birinin en yaşlısının adıyla anılıyor.
Doğrusu ben de bir "ada"m olsun isterdim!

BEYOĞLU'NDA GECELERE AKMAK MI? SİZ SULTANAHMET'İ GECE GÖRDÜNÜZ MÜ!

2011-09-17T15:20:00.000+03:00

Büyük şehirlerin turistik yerleri, diyelim ünlü tarihi eserlerin, sarayların oldukları meydanlar, geceleri ıssızlaşır. Gündüz vakti kalabalıktan adım atılamazken, gece çıt çıksa duyulur.
Her adımda İstanbul tarihinin üstünde yürüdüğünüz Sultanahmet meydanı da böyledir.
Böyleydi, daha doğrusu.

Dün akşamüstü yolum Sultanahmet'ten geçti. Uzun zamandır gündüz iş peşinde koşmak dışında meydana uğramamıştım. Meydana "artık el ayak çekilmeye başlamıştır"ın saatinde ulaştığımda şaştım kaldım, dünyanın merkezine düşmüş hissine kapıldım. Yedi düvelden, yetmişyedi milletten insanlar, hareket, canlılık, enerji, ...
Bir turist grubunun rehberinin elindeki bayrağı izleyerek yürüdüm bir süre, kendimi turist saydım, içimde muzip bir sevinçle.

Bu kadar eğlence yeter dediğim sırada meydanın gizli bahçelerinden birine ulaştım. Çay saati geçmek üzere, ama olsun. Çay isteğimizi nazik garsonlar hemen yerine getirdiler.Geriden duyulur duyulmaz hoş bir müzik sesi, bahçenin ortasındaki havuzdan da su şırıltısı geliyor. Kuşlar akşam banyolarını alıyor, cıvıldıyor.
Yeşil Ev, yıllardır her oturduğumda, orada geçirdiğim her zamanda içimi huzurla doldurur. Öyle oldu, yine.

Meydanda uzunca bir yürüyüşten sonra, Cankurtaran'a doğru yollandık. Hedefimiz Balıkçı Sabahattin'e ulaşıp, kalabalık henüz bastırmadan ve gece serinliğine kalmadan az meze ve az balık yemek.
Lokantanın gelene geçene en hakim noktasına kurulduk ve deniz börülcesi, midyeli pilav, torik, ince kıyım roka domates salatası ve ızgara palamuttan oluşan seçimimizin tadını çıkardık.
Arada buzlu bademci geldi, kaçırmadık. Üstüne dondurmalı irmik hevası da yedik mi, bir güzel?!
Eh artık, yolcu yolunda gerek.

Derken efendim, yan masanın ve bizim masanın kılçıklarının sahipleri gelmez mi?
Garson gelene kadar, sessizce işlerini hallettiler bile.
.

GÜNBATIMINDAN GECEYE DOĞRU YOLCULUK

2011-09-16T10:55:00.000+03:00

Bir denizin kıyıcığında günü tamamlayıp yola koyulunca, günbatımlarıyla ünlü Turgutreis'e ramak kala, bir durup havanın rengini de nefes gibi içe çekmek şart olmuştu.

Gümüşlük'te gün batımı mevsime göre değişir; kimi zaman Tavşan adasının gerisinde kalıverir ve suya erişini göremezsiniz, o vakit tepelere tırmanmak gerekir.
Tepede güzelim bir bahçede bakakalırsınız, güneşin ardından ay size gülümsemektedir.

Kadıkalesini bilen azdır, bir koy orası, denizi deli rüzgara açık bir başka cennet.
Gece rüzgar dindiğinde ay denize yansıdığında, durup bakmalı.
.

AHH BÜYÜMEK NE ZOR! ya da YENİ DÜNYALARLA KARŞILAŞAN GENÇ İNSAN

2011-09-15T14:48:00.001+03:00

Dün sabah büyük bir arzu, merak, heyecan ve istekle başlayan yeni okuldaki hayat bütün bitti!
Neden?
Okul çok kötüymüş, çünkü hiç kimseyi tanımıyormuş, hiç arkadaşı yokmuş.
Tanışırsınız yavrum.
Hayır asla olmazmış, "beklentilerimi karşılamadı burası, hiç bana göre insan yok".
Ne yapacaksın, peki?
İlk dönemin sonuna kadar buraya ısınamazsam, ...'a (birkaç eski arkadaşının olduğu okul) geçerim.
Peki yavrum, çalış geç o zaman.

Ses giderek ağlamaklı hale geldi, umutsuz bir cevap duyuldu:
Bilmiyorum bakalım.

Yavrukuşunun kanatlarının çıkmasını ve düşmeden uçmasını heyecanla bekleyen annekuş anlatmaya çalıştı:
Bak tatlım yavrum, dün akşam Şule sana anlattı ya, Kadıköy'den Bornova'ya giderken neler yaşadığını ve sonra nasıl da en iyi arkadaşlarını orada bulduğunu...
Yeniliklere alışmak kolay değil, senin için herşey yeni şimdi; okulun binasından tut, tüm arkadaşlara, öğretmenlere kadar...
Bir kaç gün kendine zaman tanı, üzme kendini yavrum. Ne güzel insanlarla tanışacaksın, bilsen!

Ahh, kolay mı? Anlatmak, büyümek, yeni dünyalara kucak açmak...
.

OKUL ETEĞİ

2011-09-14T14:39:00.000+03:00

Haberler şöyle:
Akşamüstü geçen hafta sipariş edilmiş okul eteğini almak için trafiğin göbeğine dalarak, dükkanın kapanma saatinden bir tık önce Şişli'ye ulaştım.
Dönüşte araç trafiğinde boğulmaktansa metrodaki akışkan insan kalabalığına karıştım.
Gün boyu sürmüş bir toplantıdan sonra bir de çeşitli trafiklerde boğulmak yetti mi dersiniz?
Hayır!
Eve ulaşır ulaşmaz etek denedi, boyu çoook uzun bulundu ve akşam karanlığı çökmüşken açık terzi bulma operasyonu başladı, aksi halde iş başa düşecekti.
Neyse, yakındaki yeni alışverişi merkezi imdadıma yetişti ve alt kattaki terzi pek alışkın bir tavırla "yarın okul mu açılıyor, hallederiz" deyince, rahat bir nefes aldım.

"Sen yarın sabah bir de fotoğrafımı çekersin, diğ mi?"
Çekmem mi?
Sabah kargalardan önce uyanıp, kahvaltı yapar gibi yaparken, servise binilmeden önce apartman bahçesinde, sonra da gizlice süzülerek izlediğim okul açılış töreninde fotoğraflar çektim.
Törende bu sene üniversiteye başlayan mezunlar konuştu, yeni bir dil öğrenecek genç okul arkadaşlarını yüreklendirecek sözler söylediler.
Genzimde bir sızı ile dinledim onları, beş sene sonrasında benzer sızılarla hatırlanacak bu günleri düşünerek...

Önceki gece film seyrediyorduk, eskilere rağbet var bu aralar, yine öyle oldu.
Yukarıdaki şarkıyı hatırlarsınız, One Fine Day filminde çalınıyordu.
Carole King, daha eski yıllardan sesleniyor.
Filmin fragmanı burada, George Clooney'nin ilk gençliği sayılır nerdeyse, Michelle Pfeiffer'ın ise en güzel zamanları. Seyredin.
.

başlıksız

2011-09-13T10:43:00.000+03:00

Çekilen acının sorumluluğunu karşısındakine yüklemek, insanın içine bakıp acısına dokunmasından daha kolaydır.

Vincent Willem van Gogh
Sonsuzluğun Eşiğinde Üzüntü İçinde Yaşlı Adam

Burada!
.

DOLUNAY

2011-09-12T15:57:00.000+03:00

Bu gece dolunay var arkadaşlar.
Dün gece de tama yakındı ay, nerdeyse dolunay!
Yarın gece bir lokmacık küçülmüş olacak, yine nerdeyse dolunay!

Necati Cumalı "Ay Büyürken Uyuyamam"ın öyküsünü yazmıştı yıllar önce. Ben ay büyürken uyurum. Derdim dolunayda; ay gökte koskoca bir teker kaşar gibi dururken, gökyüzünün parlaklığından olsa gerek, uyuyamam.

Gerçi bugünlerde uyku azlığının sebebi parlak dolunay değil de, sabahın erkeninden hortlayıvermek. Önce sabah erken uçağa yetişmek için, sonra önceki gün erken uyandığım için, bu sabah ta çocuklar eski okullarının açılış törenine gittikleri için erkenciyim.
Erkenci olunca gördüm ki, günler iyiden iyiye kısalmış.
Oysa, henüz yazın tadını çıkarmaktaydık.
Bu ne acele?

*Foto şuradan, tık!
.

VENİ VİDİ

2011-09-10T14:37:00.000+03:00

Bir çok kez deniz kenarında kahvaltı ettim, deniz kıyıya sabah esintisiyle küçük küçük dokunurken. Bunlardan birindeydi begonvilla ile renklenmiş tepsiden içtiğimiz kahve.

Tazecik kabak çiçekleri, usta eller dolma içlerini hazırlarken, güneşin altında bekleyip nasıl da ışıldıyorlar diğ mi? O günün akşamına kabak çiçeği dolması yemiş olmalıyım.
.

ÇALIŞMAK, DİNLEMEK, SEVMEK ÜZERİNE

2011-09-09T12:06:00.003+03:00

"İnsan nasıl çalışacağını ve nasıl seveceğini biliyorsa, bu dünyada ihtişam içinde yaşabilir" demiş Leo Tolstoy, Valeya Arsenyev'e yazdığı mektupta, tarih 9 Kasim 1856.

Üzerinden yuzelli seneden fazla zaman geçmiş, insanlar insanlıkla birlikte yollar kat'etmiş olmalı.
Şimdi biz bu sözlerin anlamını biliyor muyuz?
Hadi bilmeyi kenara bırakın öğrenme çabamız var mı, üzerinde fikir üreten var mı?
Meraktayim doğrusu...
.

UZAKTAN GELEN SESLER

2011-09-08T11:36:00.003+03:00

Dün akşamüstü bir bahçedeydim: Avludaki kayrak taşlarının arasındaki harca cam bilyeler, nazar boncukları konulmuş...
Aksam oldu, sohbet sürdü. Bahçeden bir yerden melisa kokusu baygın baygın sardı havayı.
Gece olmuş, ay yükselmiş derken uzaktan köpek havlamaları duyulmaya başladı; biraz şaşkınlıkla dinledik onları.

Biz şehir insanları, yaşadığımız o koca hengâmede, doğa ile ilgili herşey gibi uzaktan gelen köpek seslerini de unutmuşuz. Yazık!
.