DERİN İZLER - 5. Yazı

 FİLMLER

Dün arkadaşlarımla sinemaya gittiğimizde, film saatini beklerken konuşuyorduk; ne zaman film seyretmeye başlamıştık, sinema sevgisi nasıl yakaladı bizi, hatırladığımız filmler hangileriydi?

N.ciğimin babası küçükken sinemaya gitmesine izin vermezmiş, sinemayı tehlikeli bir yer gibi algılarmış biraz, çocuklar yalnız gitmezmiş, ailece de pek gitmezlermiş.

E.ciğim annesi ve annannesiyle her hafta sonu mutlaka bir Türk filmine giderlermiş ve bizimki her filmde ağlaya ağlaya helak olurmuş. Neden sonra bir komşu teyze onu yabancı bir filme götürmüş de önünde yepyeni bir dünyanın kapısı açılmış.  

Benim çocukluğumda  babamın görevi nedeniyle yaşadığımız küçük kasabalarda en büyük eğlencemiz kışın haftada bir kez, yazın film değiştikçe bazen iki kez sinemaya gitmekti. Oldukça basit dümdüz salonlarda, sadece arka taraftaki bir çeşit  yükseltinin üzerinde loca adı verilen aileye mahsus alanlarda  her seferinde iki film birden seyrederdik. 

Daha sonra balkonu olan sinema salonlarıyla tanıştığımızda, aileye mahsus yer balkonlar haline geldi ve filmleri biraz daha konforlu seyreder olduk. 

İstanbul ve Ankara'ya aile ziyaretlerine gittiğimizde kuzenlerle gidilen büyük sinema salonları ise unutulmaz anıları olan filmlerle doludur. 

Lise yıllarımda unutamadığım alışkanlıklarımdan birisi, her Cuma günü Cumhuriyet gazetesinde yayınlanan Atilla Dorsay'ın kaleme aldığı sinema yazılarını okumaktı. Diğeri ise o yıllarda TRT'de gösterilen siyah beyaz sinemanın klasiklerini neredeyse ekrana yapışarak izlemekti.

Üniversite için İstanbul'a geldiğimde sinema sevgim perçinlendi, arkadaşlarımla gittiğim filmler çeşitlendi. O filmlerin gösterildiği İstiklal Caddesinde Emek ve Fitaş sinemaları, Nişantaşı'nda Konak sineması, Şişli'nin Gazi ve Site sinemaları en sevgili sinemalar olarak anılarımdadır.

Sonraki yıllarda İstanbul sinema günleriyle başlayan festival koşuşturmacası, İstanbul Film Festivali'ni heyecanla beklemek, kuyruğa girmek, biletler almak, simultane çevirilerle o şahane festival filmlerini izlemek, bir çok sanatçıyı o mekanlarda yakından görmek heyecanlarıyla sürdü gitti.

Gerçi şimdilerde değil festivali Filmekimi'ni bile doğru dürüst takip edemez oldum, ama sinemaya, iyi filmlere olan sevgim yerli yerinde duruyor.

Bu defa en sevdiğiniz film neydi, diye sormayacağım. 

Kendimi düşündüm çünkü ve en azından isim hatırlamak için düşünsem sonra bir başlasam, bu konuda saatlerce konuşurum gibi hissediyorum. 

Eskiden yan tarfında Emek sinemasının olduğu İstiklal Cadedesinin ünlü binalarından Cercle D'Orient'in 15 sene önceki bir fotoğrafı.

Sonra ne mi oldu? Eski bir yazıda biraz anlatmışım, burada.